Op initiatief van mijn jongste zusje Agnes boeken we aan het eind van een rumoerig jaar 2009, een kerstreis met de boot de M.P.S. Rhine Princess naar Dusseldorf en Keulen.
Dick Agnes -  Gert en Gabriëlla zijn de gelukkigen.
Vertrek donderdag 17 december 2009. De organisatie is in handen van OAD Reizen.
Het inschepen is om 18.00 uur aan de Rijnkade met Kilometerpaal 884 in Arnhem.

 

Donderdag 17 december 2009 17.00 uur.
Tijd en Geduld winnen het van de Storm!

Onze vriend Ajan brengt ons met zijn leasebak naar de kade waar het statige schip de Rhine Princess geheel in kerssfeer opgetooid ligt afgemeerd.
In een haag van personeel in de gebruikelijke witte pakken worden we om 18.00 uur vriendelijk ontvangen.
Er zijn in totaal 101 personen die geboekt hebben en op het schip werken 25 bemanningsleden.
Na de plechtmatige ontvangst en het in ontvangst nemen van de hutsleutel 225, sjouwen we onze bagage naar de opvallend luxe hut met eigen bad en toilet.
Ondertussen schepen Agnes en Dick zich ook in en gezamenlijk heffen we een glas wijn in het restaurant.
Het blijkt dat door de plotselinge invallende winter veel passagiers grote moeite hebben en veel moeten improviseren om op tijd in Arnhem aanwezig te zijn.
We beginnen met een warme maaltijd die uitstekend te noemen is en na een half uurtje wachten op de laatste passagiers worden de trossen gelost en varen we de haven uit richting Duistland.
De stuurman Radek Bakos zal een afstand van 140 km moeten overbruggen om te kunnen afmeren in Dusseldorf.
Na een gezellige maar vooral aftastende avond met muziekaal optreden van Mike Catana, gaan we om 23.00 uur naar onze kooien om te constateren dat ons bed op de zelfde hoogte ligt als de waterlijn van de drukst bevaren rivier van Europa de Rijn.

Vrijdag 18 december 2e dag.
Heeft u klachten zeg het ons, Bent u tevreden vertel het uw vrienden.

De 1e nacht gaat gepaard met ronkende dieselmotoren en omdat we de verwarming voor het slapen gaan uitzetten is het flink koud in onze hut.
We worden al vroeg wakker van het gekakel van de buurvrouwen in de naast ons gelegen hut.
Het is 7.30 uur als het schip afmeert aan de kade van de hoofdstad van Nordrhein – Westfalen Dusseldorf bij Kilometerpaal 744.
We ontbijten gezamenlijk met uitzicht op passerende vrachtschepen en nemen a passant de familie zaken door.
Om ongeveer 10.00 uur verlaten we het schip voor het bezoek van de kerstmarkt in de Altstad.
Het stadsleven is nog maar amper op gang als wij nuchtere Hollanders tussen de kramen van de kerstmarkt doorschuifelen.
Af en toe warmen we ons op met een kop koffie en houden dit vol tot ongeveer 15.00 uur als we totaal verkleumd weer op de boot arriveren.
Hier worden we ontvangen met warme thee in een luxe zetel in de salon.
Het is 17.30 uur als we onder barre winterse omstandigheden de trossen lossen en vertrekken, voor een afstand van 56 Km naar kilometerpaal 688 van de domstad Keulen.
Om 18.00 uur volgt er een welkomstwoord en worden we voorgesteld aan de totale bemanning inclusief horeca personeel.
We genieten wederom van een uitstekende viergangen maaltijd, en als het 10.00 uur is meren we af aan de kade van Keulen.
Niet lang daarna dalen we een verdieping naar beneden af, naar onze kooien, en na wat rond ge sms te hebben naar o.a. Agnes en Dick en de dramatische wedstrijd van de Graafschap gevolgd te hebben vallen we in een diepe slaap.

Zaterdag 19 december de 3e dag.
Er is geen wolk zo donker of het heeft wel een zilver randje.

Om 6.00 uur gaat het schip dat naast ons lag afgemeerd, op weg met het nodige kabaal waar wij nog slaperig van wakker worden.
De kakelende buurvrouwen zijn dan eveneens wakker en al schreeuwend dat het pas 6 uur is en de oerkreet van stilte, val ik weer in slaap.
Als ik om 7.30 uur de gordijnen opendoe zie ik alleen maar een grijze kademuur zonder daglicht.
Ons schip heeft zich van plaats verwisseld met het schip dat vanmorgen om 6.00 uur vertrok.

       zo begint de dag

klik op de foto voor een vergroting.

Na een uit voorzorg stevig ontbijt wandelen we om 11.00 uur naar de “” Altstad”” die in de jaren negentig geheel onder water heeft gestaan, en in de middeleeuwen zelfs de Heilige Keulen werd genoemd.
Dit omdat het een waarbolwerk van het katholieke geloof was en gedeeltelijk nog is.
De snijdende oostenwind in combinatie met de temperaturen maken dat het waterkoud aanvoelt.
We gaan met zijn vieren eerst naar de 157 meter hoge Dom van Keulen.
Toevallig is er om 12.00 uur in de Dom een kort middagsgebed met de benodigde stilte erom heen, en besluiten samen om daar gebruik van te maken.
We worden nog kouder en stijver van het zitten, en zoeken meteen na afloop de warme koffie met gebak op om wat op temperatuur te kunnen komen.
Intussen is het schuifelen geblazen in een dicht gesneeuwde winkelstad met zijn overvolle winkelstraten.
Dit is duidelijk niet leuk meer en wandelen naar het chocolade museum, dat eveneens aan de kade van de haven bij onze boot staat.
Door de snerpende kou is dit een warme en vooral lekkere opsteker!
Het hele productie proces is te volgen, het proeven van de chocolade is een must, en je komt er niet onderuit om chocolade te kopen voor de terugreis. (www.schokoladenmuseum.de)
Veel te vroeg voor zo een mooie stad gaan we naar de boot om ons op te warmen en voor te bereiden in gala voor een perfecte viergangen maaltijd.
De avond eindigt op de dansvloer voor de liefhebbers, met livemuziek van de scheepsmuzikant.
Daarna kijk ik vanuit mijn bed naar de late voetbalwedstrijden die ervoor zorgen dat ik snurkend in slaap val, tot dat de kakelende buurvrouwen in aantocht weer naar bed gaan.

Zondag 20 december 4e en laatste dag.
Aan al het goede komt een eind. “” Home sweet Home””

De gordijnen heb ik de avond van te voren open gelaten om naar de passerende schepen te kunnen kijken.
Voor Gabriëlla was dit achteraf geen succes omdat ze telkens wakker zou worden van de vele schijnwerpers en passerende schepen.
Zonder het te merken is ons schip om 4.00 uur in de ochtend stilletjes vertrokken voor de terugreis naar ons vaderland.
Als ik wakker wordt glijd de een na de andere brug en viaduct over ons heen, en maak ik veel foto, s van de oevers met zijn kerncentrale,s en industrie schoorstenen.
Het is inpakken geblazen en de volle koffers dienen op de gang geplaatst te worden.
De fooi gaat in een speciale enveloppe voor de bemanning.
Om 9.30 uur is er een uitgebreide brunch en laat ik mij verleiden om enkele pannenkoeken te verorberen.
Langzaam en gestaag verlaten wij Duitsland, en komen via bekende plaatsen als Emmerich en Lobith en het Pannerdens kanaal, weer ons ijskoude en besneeuwde landje binnen varen.
Het is dan ook 13.00 uur als we met flinke sneeuwbuien aanleggen om vervolgens te ontschepen aan de Rijnkade, en Ajan onze trouwe chauffeur in een dik pak sneeuw ons naar huis in Doetinchem brengt.
Maar eerst zwaaien we nog Agnes en Dick uit die onder Siberische omstandigheden naar het station ploeteren met de koffers om via allerlei omwegen Apeldoorn te kunnen bereiken.

in de sneeuw

klik op de foto voor een vergroting.

Afsluiting en Conclusie:

Het is beslist de moeite waard maar je zult geluk moeten hebben met de weersomstandigheden.
Een bijzondere ervaring blijft het slapen en bivakkeren met zijn vergezichten op een schip op een volle rivier de Rijn.
Het is en was voor mij persoonlijk een welkome afleiding en afsluiting van een nare periode, die we hopelijk samen aan het eind van het jaar 2009 met vertrouwen kunnen afsluiten.


Met dank aan Agnes en Dick,  en
Met plezier geschreven door Gert Arentz.