Steve op herhaling. 

Het Waalwijkse Maresia Triathlonteam organiseert op 9 November een crossloop in de Loos en Drunense duinen. 

Een klein stukje in de krant maakte mij bekend met deze crosswedstrijd, en meteen  kon ik het niet meer uit mijn hersenpan verwijderen.
Ik knip het stuk uit de Brabantse courant en dan is het kwaad geschied.
Een optreden voor sporters die het niet kunnen laten,  na jarenlang uit de roulatie te zijn geweest krijg ik de kriebels en  pak mijn tasje in.
Ik weet nog exact wat er in hoort, rode zakdoek voor het inmiddels rimpelige hoofdje, en droge kleren voor na de strijd. En niet te vergeten enkele Euro, s voor de inschrijving en de sociale  bak met koffie.
Het oude Triathliem kostuum met het varkens voer reclame, straalt nog steeds hetzelfde uit als in de jaren negentig, een ieder die mij voor de voeten loopt is vriendelijk, en de organisatie denkt dat ze een nationale topper in huis hebben gehaald.    
Ik meld mij aan bij de inschrijftafel en vermeld zoals het hoort de verenigings naam Triathliem te Didam.
Waar ligt  Didam vraagt de nieuwsgierige dame, en ik mompel Amsterdam, Rotterdam, Didam, en met een medelijdende blik laat  ze mij met rust.
Ik voel mij alleen, niemand die met mij warmloopt  en niets te klagen of te kletsen.
Ik ken, en vertel  geen vrouw onvriendelijke moppen meer, en in mijn eentje maak ik een opwarm ronde over het  parkoers.
4 ronden van 2,5 km en ik besluit in trimloop of praat tempo te vertrekken.
Heuvel op en heuvel af, met daartussenin los zand en nog eens los zand!
Voor elke ronde heb ik 13 minuten  nodig en met dit vlakke schema probeer ik de finisch te bereiken.
Dat dacht ik althans, de opruim dienst denkt in de 3e ronde de boel vast op te ruimen en verwacht dat een ieder de weg nu wel kent!
Zonder rood witte linten en aanduidingen ga ik de laatste ronde in en al snel loop ik moederziel alleen. Ik kijk om en zie geen enkel aanknoop punt meer.Weg schema en weg met de finisch uitslagen.
Allerlei hondenbezitters vraag ik de weg, en uiteindelijk kom ik aan de achterkant van de finisch het parkoers weer op lopen
De dame die ook de inschrijving verzorgt en aan mij vroeg waar Didam lag, zag mij sneekie de finisch bereiken en aan haar gezicht zie ik ze denken van, ik had het al wel verwacht.
Ik stel mij aan haar voor als een belangrijke Didamse triathleet, en spontaan bied ze mij namens de organisatie een consumptiebon aan.
Je kan nu wel vertrekken dacht ik, de buit is binnen en nestel mij aan de stamtafel van de Roestelberg.
Dit tussendoortje kan ik een ieder aanraden.
Voor mij persoonlijk was het een opwarm ronde voor de Zevenheuvelenloop en voor mijn Gabriella een rustige zondag morgen, en middags heeft ze geen kind meer aan mij. 

 Steve.