Stront, Bagger, Gier en zeik. Kan het nog gekker?

Ik denk zelf van wel, ik trek er mijn neus niet meer voor op!

 

Terborg, 10 augustus 1999 

Een schot in de roos voor een aantal duursporters, waarvan de grenzen enkele keren per jaar verlegd moeten worden.

Door de landelijke media wordt  als bladvulling soms ingehaakt op avontuurlijke en nieuwe alternatieve  sporten, zoals zwientje tikken, modder worstelen en meer van dat soort onzinnig volksvermaak.
Zo stond in een maandblad een reportage over een marathon die bestaat uit een 70 maal door de prut baggeren, en vervolgens als een zwijn de finish te passeren.

Het zou Triathliem onwaardig zijn als dit niet zou worden opgepakt.
Zo hebben Henri Polman en Gert Arentz na enkele voorgesprekken een aantal mensen bewerkt om hier aan deel te nemen.
Misschien was het wel om niet in ons eentje in de stront te moeten baggeren, en dus zelf mee te kunnen doen!

De prutmarathon bestaat uit het afleggen van een parcours van 3,6 km lengte met tussentijdse hindernissen van stinkende waterparteyen.
Dit evenement wordt elk jaar georganiseerd door een balorige kermis commissie uit het Noord Hollandse plaatsje Schermerhorn.
Prut staat dan voor een mengsel van zeik, stront, aalt, gier, modder, een afgrijselijke stank, en waterplanten die je hartstochtelijk omarmen.

De uitverkorenen die hier aan meededen waren Henri Polman, Willie Freriks, Gert Arentz, beide zonen Haiko en Edwin, Harry Derksen, Dave Slief, Eef Wanders en Erik jan Loeters. Verder waren een grote schare supporters getuige van dit spektakel, ook al om het thuisfront en kennissen via foto, s te overtuigen dat hij niet helemaal zuiver is onder de dekkel. 

Sommige deelnemers proberen de camera op hun gericht te krijgen en verkleden zich als bruidspaar of als kelner.
Het is echt een rare bedoening om dit spektakel te bezien.
Veel van onze partners waren dan ook aanwezig en keken zich de ogen uit.

Samen met mijn zoons Haiko en Edwin kleed ik mij om bij de auto, en Edwin vertelde doodleuk tegen de dichtstbijzijnde camera dat hij een van de kanshebbers is.
Zelf maak ik de kardinale fout om een lange loopbroek aan te doen, en deze dan bij de schoenen en sokken helemaal af te plakken.
Zodat er geen ongedierte in kon kruipen.
Het tegendeel heb ik bereikt, want ik had in elke broekspijp een kilo modder zitten die er niet meer uit kon.

Ook had ik een fietsbril opgezet zodat er niets in mijn ogen kon komen!
Ook dat bleek een misvatting en uitgerekend voor het oog van de beide kits loop ik een slechte wedstrijd,

Ik liep dan ook mijn rondjes in de wetenschap dat Haiko en Edwin al lang gefinisht waren.

Henri kon niet genoeg krijgen van de stank en was de enige deelnemer die zowel bij de veteranen als bij de jongeren zich regelmatig van voren liet zien.
Bij het passeren van het finish doek is er gelegenheid om je te laten afspuiten door de plaatselijke brandweer.
 
Op zich scoorde dit al een hoog kijkcijfer.
Hoorde je bij de eerste drie plaatsen dan mag je na de brandweerspuit een platte wagen besteigen met daarop 3 geplaatste badkuipen, om je vervolgens door plaatselijke schonen flink te laten soppen.
Dat was alleen voor Eef Wanders weggelegd met zijn 3e plaats, terwijl wij stinkende en zielige strontboeren onszelf twaalf maal moesten douchen om enigszins van de stank af te komen.
Vaak werd er het nodige wier mee naar huis genomen via allerlei lichaamsopeningen zoals oren neusgaten en andere verstopplaatsjes.
Henri moest de andere dag naar de huisarts om de oren schoon te laten spuiten, terwijl ikzelf nog maar eens een keer in bad ging.
Ook bleek de belangstelling van de binnen en buitenlandse camera ploegen groot te zijn.
Dit werd zeer gewaardeerd gezien de gretige medewerking van de gebroeders Arentz.

Op SBS 6 is op twee verschillende dagen uitgebreid aandacht besteed aan deze bijzondere vorm van vrije tijdsbesteding.
Ook nu nog is het nog steeds een hot onderwerp dat een stelletje Achterhoekers zo gek zijn dat ze in de auto stappen om in Noord Holland in de bagger te gaan rennen of nog erger te zwemmen!

Wat zou ik graag hier nog een keer aan mee willen doen.
Misschien ben ik daarom wel verslaafd aan de jaarlijkse baggerloop in Didam?  

Alweer een uitdaging, die past in het rijtje van belevenissen die er zijn mogen. 

Groeten van Gert Arentz.