Ontspoorde omgangsvormen.

Ontspannen staar ik voor mij uit vanuit mijn luxe relax stoel.
De ochtend krant ligt op mijn schoot, de dampende koffie onder handbereik. Wie doet je wat!
Met een schuin oog zie ik enkele opmerkingen op de voorpagina!  Plots begin ik te rillen en voel mij niet lekker.
Schuldgevoelens komen over mijn heen en langzaam begin ik mij te schamen.
Ik kom overeind uit mijn ligstoel en ineens  is het duidelijk:
Ik realiseer mij dat ik een Triathleet ben.

We doen niets anders dan ouwe hoeren over normen en waarden. We schieten door, we doen het verkeerd, het moet anders. Ik ben het zat, meer dan zat!
Respect, waarden, gezag, normen,  noem maar op het een overtreft het ander.
Tot mijn grote schrik kom ik langzaam tot de conclusie dat wij triathleten eigenlijk afstammelingen van de maatschappij zijn.
Ik voel mij klein en schuldig en ga de werkelijkheid uit de weg,  sterker nog ik vervolg gewoon mijn weg of er niets aan de hand is!
Op de fiets, in het water, in onze bossen, of onze gezamenlijke  fietspaden,  onze normen zijn plots verdwenen.
We mogen nu boeren, stinken en spugen, asociaal  gedrag vertonen! Wat is er mis mee????  In de sport mag alles.

Normen wat zijn dat? Dat is alleen voor overdag als ik alles moet van mijn baas en van mijn partner. Als ik voor privé zaken in mijn lease bak zit en, of moe ben van weer een training.
Als ik fiets dan licht ik mijn kond op van het zadel, of ik  spuug mijn buurman over de gloednieuwe schoenen.
In het water sla ik als een dronken iemand van mij af, of ik wals overal overheen.
Eigen belang eerst,  ongeacht sekse of leeftijd,  eerst ik en dan ben ik zelf aan de beurt.

Wat nu normen en waarden, dat is toch niet in de sport?
Sodemieter op, aan de kant, of ik ram OW de berm in, het fietspad is al te lang in beslag genomen door al die mensen die hun vrije tijd gebruiken om naar de familie te fietsen.
Wat een last hek der van.
In het bos al hetzelfde, je kunt geen kant op.
Blèrende blagen, zwangere vrouwen, broze Olde kerels lopen zo op de bospaden, je kunt geen kant meer op.

De mouwen van onze peper dure glitterpakken fungeren als onze zakdoek, een druk op ons neusschotje en de fluimen zoeven langs de bosranden. In de winter met handschoenen aan is dit gemakkelijker, dan fungeren deze als zakdoeken!

Onze behoefte doen we in de maïsvelden, wat een onzin allemaal die luxe closet inbouwtoestanden, met de vochtige doekjes.

We kankeren wat af over onze honden op het trottoir. Waren ze maar zo als wij triathleten.

Van ons heeft niemand last. De strontvliegen en de horzels  leven alleen al van ons

Schijtpapier wat we in het bos achterlaten. Over wildplassen maken we ons al helemaal niet druk. Het kan allemaal in de sport.

We leren ons kroost dat we niet in het zwembad mogen plassen. Dat mag alleen in een wetsuit. Hoe vaak moet ik dit nog voordoen!  In de opeengepakte start hokken laten we het zo lopen, het raakt ons niet meer, of we zien het niet meer.

Wat normen zijn betekend,  dat niemand onze (in het luchtruim ontwikkelt materiaal voor onze fietsen) beschadigd of aanraakt in het parkferme.

Een gemiddelde Nederlander kan 40 jaar lang voor heel het gezin gratis fietsen wat wij per jaar aan onze eigen race fiets uitgeven.

Lek gereden? Dit heeft een relatie met het tijdstip.  In ons dagelijkse kloffie zijn we zeer zeker  behulpzaam.  In onze outfit laten we hem of haar barsten!  De lamlul of klootzak heet dat geloof ik.  Heeft zijn spullen weer niet voor elkaar, de kiepert daj de bunt.

Verder is het zo dat niemand  onze leasebakken afkraakt en dat niemand ons kan raken.

Waarden zijn  wat we gepresteerd hebben in de sport en wat we aan geld hebben uitgegeven.

Laat ons niet gek maken over wat we allemaal lezen over hoe het wel moet en wat er allemaal verkeerd gaat.

Normen en waarden zijn voor onze reguliere werktijden en voor de huiselijke kring.

In onze feestelijke uitdossing zijn we barbaren, soms als een ontspoorde kenau.

Wij hebben deze verruwing kennelijk al lang geleden geaccepteerd als iets dat er bij hoort en niet meet terug te draaien is.

Waar zouden we zijn zonder de sport, of de sport geeft ons een andere kijk op het leven.

Een oud Triathleet. Kent u hem nog Steve Wattel!