Wat?

In het voorjaar van 2008 wordt er door Willem en Hennie onder het genot van de koffie bij de ““Steenbok”“ gepolst, of er belangstelling is om met onze zondagmorgen hardloopgroep van het Peeske een wadloop te organiseren.

Het blijkt dat niemand hieraan hoefde te twijfelen, en binnen enkele weken is de touringcar bus van de Betuwe expres volgeboekt.

Op de dag van vertrek zaterdag 13 september, is het verzamelen bij de parkeerplaats van het A.C. restaurant  in Zevenaar. Het is inmiddels 9.00 uur en rijdt de bus van de parkeerplaats af, om enkele minuten later nogmaals te vertrekken om dat er nog enkele laatkomers zich melden. Dan gaan we Linéa recta richting Holwerd in Friesland, waar we met een korte tussenstop bij een tankstation om 11.00 uur aankomen. De sfeer in de bus is uitstekend, de een na de andere mop wordt in de rondte geslingerd.

De weersomstandigheden zijn perfect, niet te warm en een lekker zonnetje. De locatieplaats is naast de steiger van de boot naar Ameland. In de bus van ons zelf of in het restaurant van de bootmaatschappij kleden we ons om, voor een tocht die een ieder onder ons nog nooit gemaakt heeft.

Omdat we hier bij aankomst pas te horen krijgen hoe laat de oversteek kan plaatsvinden, moeten we wachten tot 13.00 uur. Als je dan denkt dat dit evenement uniek is dan blijkt dat je het mis hebt. Letterlijk honderden personen met allerlei soorten schoeisel en in allerlei uitdossingen staan inmiddels gereed met een ieder een eigen gids.

 Als ervarings deskundige op gebied van  strandzesdaagse, bergwandelen, de prutloop, baggerlopen  en meerdere wandeltochten wist ik niet wat mij te wachten stond. Het was een uitdaging waar ik al jaren op zat te wachten, en het paste precies in mijn straatje.

 Onze reeds bejaarde gids van 72 jaar luistert naar de naam van Auke, en na een korte kennismaking lopen we van het talud af richting water, modder en zand.

De eerste kennismaking is onthutsend. Het is zwaar, geen aanloop route en geen voorzichtige kennismaking. Neen, gelijk de modder van de slikvelden in en zo gaan we op stap voor de oversteek naar Ameland.
De eerste kilometer is onbegaanbaar, enkele valpartijen laten je kennismaken met de stank en de zwaarte van het parkoer.

Makkie?                                                       HELP!!!!!

Dan kom je op de 1e zandplaat en kun je even op adem komen. Inmiddels is de 1e deelnemer van onze groep al uitgevallen. Onze gids is zo slim om af en toe een korte hergroepering stop in te lassen. Ik verdenk hem ervan dat dit louter en alleen voor zijn eigen rust is. We vervolgen de route met allerlei kronkelingen maar met nu een afstand, met alleen maar water en nog eens water. De ondergrond is nu redelijk te belopen en na weer een zandplaat krijg je een stuk met wisselende ondergronden. Stukken met Japanse mosselen en af en toe een kreeft, zwoegen we in de richting van de hoogste duin van Ameland. Deze duin heb je uren in het vizier zonder dat deze dichterbij komt.  Als de diepte van de watergeulen  niet te voorspellen is dan gaat de langste persoon van de groep Bert met 1.98cm lang vooruit. Als hij tot aan zijn hals in het water staat dan wordt Karin met een lichaamslengte van 1.52 onder de nodige hilariteit ook aangespoord om over te steken. Er zijn stukken waar ik de rugzak op mijn hoofd heb liggen en de cameratas om mijn hals heb hangen.


effe zwemmen?

Door de waterige omstandigheden laat je de urine productie maar lopen, je bent immers een met de natuur. Enkele onder ons wagen het af en toe  om een foto te nemen en zo komen we bij de landaanwinningswerken met  veel glibberige paadjes. Dan verlaten we het wad om via een steil pad  op het hoogste punt aan te komen. Omdat het eiland hier hemelsbreed ongeveer 1000 meter breed is kom je via een schelpenpad aan de andere zijde van het eiland in de Noordzee uit. Hier kunnen we de modder van ons afspoelen en worden we op platte wagens naar het stadje Nes vervoerd. Eindelijk kunnen we ons warm omkleden maar de stank blijft. Na een korte wandeling komen we bij een terrasje in het centrum en krijgen we voor het eerste iets warms te drinken. Ondanks het mooie weer,  blijkt dat door de harde wind en de ontberingen het behoorlijk koud kan aanvoelen.

na afloop


Het is inmiddels 19.00 uur als we bij de “” Bruinvis “” inschepen voor de overtocht van 50 minuten naar Holwerd waar de bus op ons te wachten staat.

Als we in de bus zitten dan wacht ons de verrassing. In Drachten stoppen we bij een cafetaria en laden 40 zakken met friet, kroketten, frikadellen, slaatjes en blikjes cola in.

Als wolven werkt een ieder de 5 sterren maaltijd naar binnen en met af en toe een hazenslaapje arriveren weer  bij de parkeerplaats in Zevenaar  waar we de bus inruilen voor de auto.

Conclusie: het is een evenement die aan te raden is.

Het is voor de redelijk getrainde groep geen onoverkomelijke hindernis.

Het wordt alleen in het zomerseizoen georganiseerd.

Bij vloed staat er tot 3 meter water, bij storm tot 6 meter.

Het perfect door de organisatie is georganiseerd waar hij een grote pluim voor verdiend.

De sfeer onderling in de bus uitmuntend was.

Onze gids die uit Groningen komt een hekel aan Friezen heeft.

Met plezier geschreven door

Gert Arentz.

gewijzigd 25-03-2009