Het kan raar lopen.

 

                                                                                  Gebroedelijk samen. 

 

Jarenlang is er in de Arentz familie gespeculeerd, over de gezamenlijke deelname van de Achterhoekse wandel vierdaagse.

Nu we spreken over de jaargang 2007, is het eindelijk zover.

Het is ruim een maand van te voren duidelijk, dat Dick Baatenburgh, ( secretaris van Wandelvreugd) Gert Arentz, Annie Arentz en misschien Agnes Arentz meedoen.

De rest verontschuldigt zich dat ze geen tijd hebben, moeten werken, en nog meer van dit soort onzin waar ze terplekke mee op de proppen komen.

Agnes is onlangs geopereerd en moet herstellen van een medische ingreep.

Maar haar kennende, zal ze zeker bewijzen dat ze een afstammeling is van de Arentz familie.

Annie heeft zich terdege voorbereid. Dick en Agnes zijn ervaren wandelaars die eigenlijk met twee vingers in de neus meedoen.

Alleen Gert is het grote vraagteken. Klagen over allerlei klachten en zeker niet trainen.

Hoewel, een week van te voren breng ik het er goed van af als ik met Annie een rondje Gaanderen doe over een afstand van 14 km. Hier blijft het dan ook bij!

 

Op de maandag van te voren kan en moet, een ieder de loopbescheiden ophalen bij het startbureau.

Er is zelfs nog een vlaggenparade maar dat is mij iets te veel van het goede.

Die maandag doe ik de ophaal procedure ook voor Zwager en secretaris van Wandelvreugd Dikkie Dick uit Lieren.

Die vooravond wordt ook duidelijk dat Agnes gewoon meedoet, en meeloopt zonder zich in te schrijven. Ze gaat er trots op de ze een echte zwartloopster is.

Naïef als ik ben, denk ik nog dat ze dit goed maakt met de consumpties onderweg

Ik word er nog door Gabriella op geattendeerd, dat ik de spullen voor de 1e wandeldag moet klaar leggen, en schoorvoetend geef ik hier op de late avond gehoor aan.

 

 

Dinsdag 14 augustus 2007.

 

Ik sta geheel gepakt en gezakt gereed als Dick en Agnes aanbellen.

We fietsen gezamenlijk om 8.30 uur naar de Houtkamphal, waar we Annie ook al trappelend van ongeduld aantreffen.

Na de startkaart afgestempeld te hebben, is het al snel duidelijk dat dit een prachtige dag zal worden.

De zon schijnt met temperaturen van 23 graden, en we wandelen via de stad over de Oude

IJsselbrug parallel langs het water van de Oude IJssel, en even later richting Wehl.

Dan slaan we rechts een zijweg in, en komen in een gebied waar ik nog nooit ben geweest.

Al kwebbelend komen we bij de 1e pleisterplaats bij de brug over de Oude IJssel in Laag Keppel.

Met veel kabaal van levensliederen drinken we de koffie van 1 euro, terwijl Annie nog in de lange wachtrij staat om een Dixie toilet van Boels te bezoeken.

Wij hadden dit al eerder in de natuur geloosd. ( Ook Agnes als ervaren wandelaar ja )

Na veel vrienden van de zondagmorgen groep te hebben gesproken, gaan we verder via een fietspad waar ik het bestaan alleen maar kon vermoeden.

Prachtige vergezichten, leuke idyllische haventjes en Annie driftig fotograferend om de nieuwe camera uit te proberen.

In Hoog - Keppel wandelen we de ophaalbrug over, hierna steken we onder begeleiding van de organisatie, haaks de hoofdrijbaan over om de Hessenweg te bereiken.

Aan deze weg ligt het tweede rustpunt, het is het plaatselijke sportcomplex in Keppel die zelfs de trekkebuuls hebben ingezet, om ons met muziek van de Heikrekels te ontvangen.

Na de broodnodige sanitaire stop van de dames gaan we in hoog tempo verder, en komen in de prachtige omgeving van het landgoed “”Groot Hagen”” aan de grens van Doetinchem.

Hier zetten we ons voor het laatst op een stapel bomen, en als we deze rust goed hebben verwerkt gaat het tempo flink omhoog.

Ik ben het zat zegt Dick, en al snel vallen de eerste slachtoffers.

Langzaam vecht ik mij terug, en de sterkeren deze dag komen dan vanzelf voorop te liggen.

Agnes en Gert lopen met een redelijk tempo alleen naar Doetinchem, waar we via allerlei buitenwijken en herkenningspunten uit de jaren 70, als eerste om 13.45 uur bij de markthal aankomen.

Enkele minuten later komen Annie en Dick binnen, en samen zetten we ons aan een tafeltje in de voormalige markthal.

Na het een en ander geëvalueerd te hebben, vooral de start tijden zijn een discussiepunt, zetten we ons in beweging, omdat het toch wel benauwt begint te worden in de hal.

Een ieder gaat zijn eigen weg, Dick en Agnes drinken nog een kop koffie onder de veranda bij Gert, en gaan vervolgens ook naar Lieren.

Ik neem een warm bad, slaap vervolgens de roes uit en begin aan de dagelijkse verplichting.

Eten koken en vooral laten blijken dat een en ander niets voorstelt!!!!!!!

 

2e dag, woensdag 15 augustus.

 

 

bij de slangeburg

Een ieder leeft naar de 1e dag toe, niemand naar de 2e!

 

We vertrekken om 8,30 uur met wind en donkere wolken naar de markthal, dat kan nooit veel goeds voorspellen.

Annie staat alweer gereed, en na het afstempelen van de startkaart lopen Dick en zwartloopster Agnes, Annie en Gert, fier en flink naar de Varsseveldseweg richting de 1e pleisterplaats “”de Slangenburg.””

Langs laantjes waar ik nog nooit geweest ben, en bospaden waar zelfs een mini kunst route van is gemaakt, gaan we als een speer op pad.

Ik realiseer mij dat ik nog lang op deze aardkloot aanwezig moet zijn, om hier overal de weg te weten. Of ik heb altijd mijn ogen dicht gehad, of er is veel schoonheid bijgekomen de laatste jaren.

De bospaden worden echter slechter door de vele regen van de afgelopen nacht.

Smaller en smaller wordt het en de vette klei blijft aan je schoenen plakken.

Eenmaal aangekomen bij de 1e rust en pleisterplaats de Slangenburg, zou je als buitenstaander compleet omvallen van verbazing van zoveel schoonheid.

Onder een bloemenboog en trekzak muziek van twee oude Oma, tjes worden we in ganzenpas welkom geheten.

We ontvangen van de vereniging “” Heerlijckheid  Slangeburgh”” een presentje in de vorm van een “”appel en een ei” en sluiten ons aan in de rij voor de koffie van een euro.

Nog geen spat regen gevallen, er is zelfs een felle zon, dan koffie en rust in het vooruitzicht, wat wil je nog meer?

Maar dan krijg ik de 1e krampaanval, en ik weiger om in een kunstof beplakte reclame Dixie van Boels te gaan zitten.

Het bos en de papieren zakdoeken van Dick brengen redding.

We vervolgen onze weg, en werkelijk het hele bosgebied van de Slangenburg doorkruisen we.

Opnieuw slaat het noodlot toe, en ik schiet als een haas de bossen in om het te vervuilen.

Daarna doe ik achteraf gezien, een domme poging om de achterstand in een mum van tijd in te lopen. Ik maak met regelmaat foto,s van de natuur met deelnemers, en ook kom ik in het Bos van Keurentjes de vrienden en vriendinnen van de zondagmorgengroep tegen.

We komen aan bij de Bielheimerbeek en vervolgens steken we met een pittig klimmetje de A18 over.

We komen bij de Peppelmansdijk en hier zakken we van ellende bij uitnodigende particulieren in de tuinstoelen, om ons vervolgens tegoed te doen aan de kwetsen en druiven. We zitten er allemaal doorheen, Agnes heeft maar 2 uur geslapen, Annie klaagt over een opkomende blaar, Dick schopt zijn schoenen uit en zelf staar ik recht voor mij uit.

 

In een natuurpark van de Gaanderse Hei zoek ik voor de 3e keer een plek om mij af te zonderen, en het ontbreekt mij aan de moed om de achterstand nog in te halen.

Bij de laatste rustplek bij het Onland, waar het wel kermis lijkt van zoveel trekzak muziek en lopers bij elkaar, blijkt dat Annie inmiddels binnen op de operatie tafel ligt.

Althans dat maken wij er van. Het blijkt een bloedblaar te zijn waar een arts lang mee bezig is, en dankbaar geniet ik van de verplichte rust.

De koffie brengen we haar tijdens de behandeling, en onder een mager lachje kan ze dit nog net doorstaan.

We komen met veel spierpijn en vermoeidheid niet meer opgang, en met nog een extra lus en een rondje door de Wrange met de passage langs het “”Graafschap stadion”” komen we in Doetinchem aan.

Hier lopen we via de “”Holterweg “”, en de galgenhumor is voor de kenners onder ons, niet van de lucht.

Dick en Gert lopen de laatste kilometers gebroederlijk maar stilzwijgend door, we zakken om 14.15 uur op een stoel in de Houtkamphal en na enkele minuten komen ook Annie en Agnes binnen strompelen.

Het parkoer blijkt 21,2 km te zijn, en laten we er maar op houden dat die extra kilometer, de moker is geweest, die ons van kwade wil is geweest vandaag.

Veel gezien, veel meegemaakt maar weer een kilo lichter en een ervaring rijker.

En weer val ik na het gebruikelijke bad als een blok in slaap!!!!!

 

 

3e dag donderdag 16 augustus.

 

Na regen komt zonneschijn zullen we maar zeggen.

En inderdaad, na een moeilijke 2e dag is de start meer dan gemakkelijk.

Na dat we de email gecheckt hebben of er nog uitvallers zijn, blijkt dat het meer dan voorspoedig loopt.

We vertrekken om 8,50 uur met de complete ploeg vanaf de markthal, en lopen spoedig de stad uit, richting het al eerder gelopen “”Pieterpad”” richting Zelhem.

De eerste rustpost “”Camping Scheurs”” met het bekende trekzak muziek, laten we met rust.

We lopen voor op schema en inclusief onze klaploper Agnes, spoeden wij ons naar de voormalige vuilnisbelt “”de Langenberg.””

Met lichte regen vervolgen wij onze weg, en ik loop nog even met Ali Landa van de zondagmorgengroep samen die vandaag 73 jaar is geworden.

Aan de voet van de beklimming na 7,5 km pakken wij de 1e rustpauze.

Het is niet een echte rust omdat de voorzieningen er niet geschikt voor zijn, maar de koffie is er door de gemaakte van chaos van Dick en Gert erg goedkoop.

De Langenberg blijkt een attractie te zijn. Het uitzicht met de aangegeven richtingen naar de dorpen is een aanwinst van de wandeling.

Je moet wel even vergeten dat ons geproduceerde huisvuil, uit een ver en lang verleden er stil en verlaten bijligt!, of beter gezegd onder ligt.!  

We vervolgen onze weg richting Zelhem met als rustpunt “” het Witte Paard””

Dit geplande rustpunt ligt op 11,2 km, en het wordt een lang rustpunt.

Annie ligt weer op de operatie tafel, en wordt pas weer wakker als Agnes haar aanroept met “” gaat het mevrouw Dröge””

Nu zijn beide voeten van haar beplakt met hele rollen leukoplast van het kruitvat.

Ondertussen kunnen we zelf naar de muziek luisteren van de plaatselijke harmonica club.

Onder het genot van de soep, prikt Agnes nog even de blaren van zichzelf door, dit met een meegebrachte tandenstoker. Over hygiëne gesproken.

Blijkbaar is ze “”ook hier al ”” immuun voor.

Na alle medische ingrepen, inclusief rugge prikken, hebben we toch ruim een uur met dank aan Annie kunnen rusten.

De controlepost nemen we met zelfvertrouwen, terwijl Agnes stoïcijns doorloopt.

We vervolgen onze weg naar Elly, s eethuisje op 11,4 km.

Deze mijden we, omdat Agnes een minder slimme opmerking maakt naar de burgemeester van de gemeente Bronckhorst, die speciaal voor deze gelegenheid komt opdraven en zijn ambtsketting laat zien.

Het gaat nog steeds met gemak, en we komen aan bij het laatste rustpunt Maalderink Halfweg  op 15,8 Km.

Hier raakt Dick aan de praat met enkele loopsters waar hij zijn persoonlijke biecht bij doet.

Nog steeds zonder klagen van Annie, maar in een rustig en aangepast tempo lopen we de wijken van Doetinchem binnen.

Aankomst om 14.00 uur, en samen drinken we de koffie daarna onder de veranda van Gabriella. die volgens Agnes de kans heeft gemist om op een “”Achterhoekse”” manier in te burgeren.

Tot morgen. Of wel te rusten!

op de operatie tafel

 

4e en laatste dag, vrijdag 17 augustus.

 

Een dag met vele gezichten.

Na een slechte nachtrust voelt de laatste dag aan als een verplichting, en nog niet als een bevrijding van het wandelvirus.

De laatste loopdag begint om 8,45 uur en weer is Annie het eerst startklaar.

We roepen tegen alle lopers, waarvan er velen zijn uitgedost van, tot straks en we zetten de benen weer in de looppas.

Via het Praothuus in Dichteren, waar het al een hels kabaal is lopen we richting Zeddam.

Het tempo is niet geweldig maar we realiseren ons dat we vooral moeten genieten.

Bij het eerste rustpunt na 6,9 Km komen we bij “” De Hettenheuvel”” hier worden we verwelkomt met heerlijk gebak, met dank aan de gemeente Montferland.

In de zon genieten we van de enorme menigte van lopers.

Annie twijfelt, of ze zich al zal laten behandelen door het Rode Kruis.

De volgende 4 km zal bij de meeste deelnemers nog lang in gedachten blijven.

Zware beklimmingen van het Montferland, veel los zand maar daar en tegen ook fantastische vergezichten. Lange linten van lopers door maïs en grasvelden.

We komen aan op het dorpsplein van Zeddam dat op 10,8 km ligt.

Hier begint het donker te worden en de lucht wordt steeds dreigender.

We besluiten dan ook niet lang te rusten, en lopen in de druilerige regen tot aan het rustpunt in Braamt op 13,9 Km.

De sokken worden bij Annie maar ook bij Agnes ontdaan van de voeten, en na inspectie door de menigte discuteren we of we gaan zitten of doorgaan.

Het laatste is het geval en weer lopen we in de regen, afgewisseld met zonneschijn.

Aan de Bovendorpsstraat kom ik aan de praat met een oude Collega, en het resultaat is dat ik een flinke eindspurt moet inzetten om de familie in te halen.

Annie wil per se niet meer stoppen de beer is nu los, en ze begint zelfs aan de kop te sleuren.

De bloemen die ze toegereikt krijgt heeft ze verdiend en een enkele roos verdwijnt bij Gert op de hoed.

Ook het laatste rustpunt wordt overgeslagen, en komen te vroeg en in de regen aan in het centrum van Doetinchem.

Gabriella staat ons al op te wachten en met bloemen, en dansend lopen we via de binnenstad richting de Houtkamphal.

Na de onderlinge felicitaties is het wachten op de kinderen van Annie, en wederom worden we in de bloemen gestoken.

We nemen afscheid van elkaar, maar niet voor we elkaar gefeliciteerd hebben voor deze toch wel fantastisch familie evenement. We drinken bij Gabriella de koffie om ons vermoeide lijf te laten herstellen en ons voor te bereiden voor een warme hap bij Hanks aan de grutstraat.

 

 

Eindelijk

Eind conclusie:

 

Het evenement is voor herhaling vatbaar.

Annie heeft voor ons de meeste eer verdiend.

Agnes is degene die het sterkst is.

Dick is het meest behulpzaam.

Gert is de man met het grootste vraagteken.

De organisatie verdiend een grote pluim

En Gabriella zet de lekkerste koffie.

En dan was er nog iets, o ja een fantastisch familie evenement.

Met plezier geschreven door een deelnemer.

Bovenstaand verhaal berust op hele waarheden, Ik kan het weten want ik was er zelf bij.

Groeten van Gert Arentz.

laatste wijziging 25-03-2009