Strandzesdaagse 0072 klein.jpg

Brandend Zand met appelgebak.

 45e Editie van de Strand zesdaagse.             Maandag 21 juli t/m  Zaterdag 26 Juli 2003.

Om alles een keer in het leven  meegemaakt te hebben, is het na vele inspanningen gelukt om in het bezit te komen van twee start bewijzen. Het evenement heeft een maximale capaciteit van 1000 deelnemers. Logisch dat het dringen is bij de inschrijving. Zo gingen wij, mijn gewaardeerde zwager Dick en ondergetekende Gert op weg naar de startplaats Hoek van Holland. Het is 4.30 uur in de morgen van de 21e Juli 2003 als ik met de plunjezak in de auto stap om mijn chauffeur en Dick op te halen voor de enkele reis naar Hoek van Holland.

1e dag maandag 21 juli

Na het aanmelden in het Jagershuis te Hoek van Holland  brengen we onze bagage naar een gereedstaande vrachtwagen die deze week, elke morgen opnieuw de plunjezak met kleding en tentjes van alle deelnemers naar de volgende startplaats zal brengen. Eerst nog even een kopje koffie met appelgebak wat al bijna standaard aan het worden is. Met enkel een klein rugzakje met de dagelijkse behoeften, gaan we samen op weg voor de    1e wandeldag over 29 km naar de eerste overnachtingplaats te Wassenaar. Geheel onderschat ``van dat doen we wel effe`` geraken wij aan de wandel, een afstand van 29 km waarvan 4 km richting  de camping Duinrell.

Het is een taaie dag, in de morgen is het eb en is het strand lekker om te lopen. Naar mate de dag vordert en er hoog water is, is het ploeteren in het losse zand. De voeten branden en de heupen schreeuwen het uit van de pijn. Na de nodige strandpaviljoens bezocht te hebben, worden we net aan het eind overvallen door een stortbui. Ik had al meteen zoiets van, waar ben ik in godsnaam aan begonnen. Het is 16.00 uur als ik in de enorme bergen  van de bagage vrachtwagen mijn eigen spullen opzoek. Als mijn tentje staat, val ik voor dood op mijn slaapzak en probeer ik te herstellen van de 1e werkdag. Om 16.30 uur is het in de rij staan voor de warme hap die als een soort lopend buffet opgesteld staat. Het menu voor vandaag is dan ook sperziebonen, aardappels, een gehaktbal en fruit na. Met een plastic bordje op de schoot stouw ik de prak naar binnen, en mag daarna nog een sinasappel pakken.

Door mijn vroegere sport ervaringen weet ik dat je met spierpijn moet blijven bewegen, en met deze wetenschap in mijn achterhoofd, en de rust in acht nemend lig ik om 22.00 uur eenzaam in mijn tentje.  

 

 

 Mijn tentje

 klikop de foto voor een  vergroting.

 

Dinsdag 22 juli.

De tweede dag gaat over een afstand van 20 km en gaat van  Wassenaar naar Noordwijk.

Om 6.00 uur is het snel douchen en om 7.00 uur is het een zak met ontbijt in ontvangst nemen. Onze persoonlijke bagage geven we weer bij de vrachtwagen af en om 8.00 uur begeven wij ons richting strand voor de voetreis naar Noordwijk. Aangekomen bij het strand zitten we al snel in een strandtentje en bestellen eerst een kop koffie met appelgebak. Of er slagroom op moet word al niet meer gevraagd. Het zijn  een van de weinige rustpunten om via de krant de tour de France te volgen. Het lopen herinnert ons al snel aan de pijnen van de vorige dag, en vraag mij vaak af of ik dit wel echt leuk vind!

Het is vloed, dus een smal strand met alleen rul zand.

Met blote voeten bereiken we Katwijk aan Zee  waar de koffie met voor de verandering appelgebak met  slagroom het leven een stuk aardiger maakt. Noordwijk is bij kilometer paal 81.250 en langs Huis ter Duin komend, lopen we naar de plaatselijke voetbalvelden waar de wandelaars het kampement opslaan. We zijn vandaag vroeg,  en  14.00 uur is een mooie tijd om een krantje te lezen en languit te genieten van de stralende zon en de binnenkomende strompelaars. Het menu voor vandaag is fricandeau, aardappels en worteltjes met erwten. De koffie wordt geserveerd door Jeanette waar ik al snel een goed contact mee heb. De leiding adviseert ons om niet te dicht in de buurt van de kantine te bivakkeren. De jongeren onder ons nemen het niet zo nauw met de nachtrust,ondanks dat velen onder ons zich bang maken voor de volgende dag! Zelf lig ik om 22.00 weer gestrekt in de tent ook al omdat mijn  maatje Dick zich niet langer op de been kan houden en al om 21.30 uur vlak ligt.

Uit mijn denkbeeldige koelkast pak ik nog een lekkere appel.

eenzaam en alleen

klik op de foto voor een vergroting.

 

Woensdag 23 Juli.

Deze dag voert ons van Noordwijk naar de voetbalvelden van Velsen noord. Een afstand van 32 km. Velen maken zich er bang voor en zelf had  ik dit nodig om mij te motiveren. We starten vandaag vroeg en om 7.45 uur sta ik met mijn rugzak om startklaar. Met de middag bereiken we Zandvoort waar we een lekker gebakken visje verorberen. Dan wordt het taai en op blote voeten ga ik alleen verder, mijn maatje durft zijn voeten niet te tonen en sleept zich met zijn op dienstkistjes lijkende schoenen door het  losse zand. Bij strandpaviljoen Zuidpier waar we van het strand af gaan wacht ik mijn maatje op, en samen nemen we de laatste hindernis. Dit laatste stuk is een heuse lus om het Noordzee kanaal, waar we bij de eerste de beste pont naar de overkant kunnen. Dit is het minst aantrekkelijk gedeelte van de dag, en via het industrieterrein van IJmuiden komen we alweer! bij de sportvelden van Velsen aan.

Het is 16.00 uur en komen als een van de eerste onze spullen ophalen. Het eten is uitgesteld tot 19.30 uur omdat nog velen moeten arriveren. Onze koks Bouwe, Klaas, Peter en Sander hebben vandaag een echte andijvie stampot gemaakt met rookworst en een sinasappel toe. De sportvelden zitten ingeklemd tussen de fabrieken de hoogovens, een druk bereden spoorbaan en met daarboven de aanvliegroute van schiphol.  Al met al lekker rustig! Het lichaam is moe en eindelijk begin ik het leuk te vinden. De helft van de tocht zit er op. Hoe zwaarder hoe mooier, hoe heb ik mij dit ooit aan kunnen leren! Mijn sport bagage uit het verleden begint vruchten af te werpen.

 

Pont oversteek

klik op de foto voor een vergroting.

Donderdag 24 juli

We gaan vandaag naar Egmond aan Zee, een plaats waar ik in mijn sportieve carrière elk jaar kwam voor de halve marathon. De te lopen afstand is vandaag toevallig ook 21 km  en de benen zijn vermoeid van de vorige dag. De afstand lijkt ons wat te optimistisch geschat, maar het zal wel aan onze instelling liggen. We  komen die morgen via Wijk aan Zee het strand op, en verdomd als het niet waar is de maag denkt nu dat we de dag starten met koffie en appelgebak. We maken de tweede stop in Castricum en dan begint de regen uit de lucht te vallen. We blijven net zo lang in de krant zitten gapen tot de hemel weer opklaart en vervolgen onze weg. Uiteraard is de gebruikelijke vloed er weer en het strand is dan ook weer rul en mijn loopschoenen gaan weer in mijn rugzak. Bij kilometerpaal 38 is de afslag Egmond en op een bank wacht ik op Dick die zijn eigen tempo loopt. Eenmaal op de camping, eigenlijk voetbalvelden, worden we spontaan onthaald met Brabantse kruidenbitter. Dit hebben we te danken aan onze prettige omgang met enkele vrouwelijke wandelaars die we eerder op de dag ontmoet hebben. Waar hebben we dit aan te danken. Is het onze humor als dit er al is, of ben ik echt zo aantrekkelijk dat iemand mij dronken wil voeren. Inmiddels herkent elke deelnemer mij aan het kleur rijke Triathliem shirt, en alle klaagzang en uiteraard ook de leuke bevindingen moet ik aanhoren. Volgens Dick komt het door mijn verbale aanwezig zijn, een kwaliteit uit vroegere jaren die af en toe weer boven water komt. Bij deelnemers uit de  Noord-Hollandse plaats ,t Veld leg ik mijn levensloop bloot, ook al weer omdat ze mij eerder op de dag hadden gezien of gehoord. Op de informatie brief die we elke morgen ontvangen staat geschreven, Indien u s,avonds rust wenst is het niet slim om uw tent vlakbij de kantine te plaatsen, daar wil het nog wel eens rumoerig zijn. Best een slimme zet als je hier gehoor aangeeft. We eten vandaag Saucijzen, bloemkool en aardappels. Fruit toe ook bij het ontbijt, klinkt goed, maar zes dagen lang  de zelfde keuze uit  sinas appelen of  gewone appelen maakt mij opstandig. Er wordt volgens mij ook appelgebak van gemaakt!

 

Appelgebak
klik op de foto voor een vergroting.

Vrijdag 25 Juli.

Vandaag gaan we naar Callandsoog, een afstand van circa 26 km. Een interessante onderbreking is de Hondsbosse Zeewering, een van de zwaarste zeedijken van west Europa. De vorm van het presteren is weer helemaal terug en met gemak wandel ik naar kilometer paal 12.780,waar we de duinen in lopen voor de laatste overnachting. Ook hier slaan we op de plaatselijke voetbalvelden ons tentje op. De plaatselijke jeugd helpt uiteraard tegen betaling, ons met het transport van de bagage door ons te helpen met allerlei soorten bolderkarren. De avond zal het er langdurig regenen maar de echte Dy-Harts hebben er geen last van. We eten vanavond gebakken vis, worteltjes en aardappelen met remouladesaus en  een glas witte wijn omdat het de laatste avond is. Het regent zo hard dat het eten koud is en het glas wijn niet leeg raakt.

Agnes zit al uren te wachten

klik voor een vergroting

 

Zaterdag 26 Juli.  Slotdag van deze onderneming.

Het heeft gestormd de afgelopen nacht, meerdere malen heb in de nacht  gedacht dat ik met tent en al richting hemelpoort ging. Ik kom moeilijk op gang, voor de laatste keer die klote tent afbreken, en voor de laatste keer in de rij staan voor zak brood met weer een appel. De laatste etappe gaat naar Huisduinen, een klein plaatsje ten noord westen van Den Helder. Alleen het idee dat ik vandaag naar huis mag houdt mij op de been. Het gaat over een relatief korte route van ongeveer 15 km en mag zeker geen probleem zijn. Onderweg worden we aangemoedigd door bewoners uit de regio en zeker de kinderen maken van de tocht een vreugde volle gebeurtenis. Mijn zusje Agnes komt ons tegemoet wandelen, mijn zwager is weer blij dat hij van mij af is. Aan een heuse en orginele finisch staat een klein en lief vrouwtje met een rode roos te wachten op haar minnaar. 

Daar is hij

klik voor een vergroting


Was het zwaar?

Neen, het totale plaatje is zwaar, het slepen van je goederen, afbreken en telkens weer opbouwen van je tentje. Het overal voor in de rij staan waar je niet aan gewend bent. Ik ga de dagelijkse zaken weer waarderen. Maar ook komt dan de werkelijkheid weer in beeld. De dag na alle ongemakken als je minnaar de slaapkamer binnenkomt en vleiend tegen je zegt: schat sta je op, ik heb een lekkere appeltaart gebakken!  

Een bekende deelnemer,

Steve Wattel.   

laatste wijziging 25-03-2009