Vakantie 2011 in Pittsburgh.     10  vluchten in  3 weken!

dag 1 Donderdag 31 maart.

Contacten, vooral goede contacten zijn soms redenen om iemand uit te nodigen.
Maar om op een invitatie in te gaan in de V.S. moeten de puzzelstukken eerst in elkaar vallen.
Overleg en familieomstandigheden hebben er dan ook toe geleid dat we de koffers pakken om naar Astrid en John Bitzer in Pittsburgh in Noord Amerika te gaan.
Astrid is een dochter van mijn zus Mimi en heeft na haar studie tijd hier een nieuw bestaan opgebouwd.

Mimi en Henk, Gabriëlla en Gert maken zich dan ook gereed met voor enkelen de nodige hectiek, om op donderdag 31 maart vanaf Schiphol met U.S. Airways met vluchtnummer 799 te vertrekken voor hopelijk een leuke tijd.

5 uur in de morgen sluipen we stilletjes weg uit de straat en nog net zonder files komen we op Schiphol aan.
Henk denkt slim te zijn om de auto particulier in de buurt te parkeren maar dat loopt op een compleet fiasco uit.
Alsnog stalt hij de Volkswagen transporter op lang parkeren en als wij al ingecheckt zijn komt hij eindelijk aan met Mimi in een slecht humeur om de slimme actie van Henk.
In de rustige vlucht wordt een lunch en avondeten geserveerd maar het stilzitten zorgt voor kramp in de benen, Mimi en Henk zitten schuin achter ons en af en toe wisselen we de benarde ervaringen uit.
Stilzitten is niet bepaald een hobby en dan ook nog de hele dag is te veel van mij gevraagd.

                                                    samen op weg 01 samen op weg.

In Philadelphia waar we landen is het rennen geboden om de volgende vlucht binnenlandse vlucht naar Pittsburgh te pakken.
Het is een A319 die ons in 50 minuten naar onze eindbestemming brengt.

Op het vliegveld van Pittsburgh ga je via de metro naar de uitgang, en daar worden wij hartelijk opgewacht door Astrid met een bak van een Toyota waar de hele handel in kan.
Ook hier krijgen we te maken met het spitsuur en als we in de heuvelachtige buitenwijken aankomen, zien we een luchtkasteel staan dat van John en Astrid is.
De kinderen Charlie en Sam kunnen we goed mee opschieten en zijn echt spontaan.
We verdwalen bijna in doolhof van kamers en trappen maar met een goed glas wijn komen we weer op gang.
Astrid verwent ons met een heerlijke maaltijd, de nodige wijn met een goed gesprek zorgen ervoor dat we moe en voldaan onze kamer opzoeken.

We slapen in het wat ze noemen het penthouse van hun, en kijken neer op het zwembad, tennisveld en de bossen.
Ook mag ik nog even in de 10 cilinder BMW M6 zitten met 600 PK. Een waar racemonster!
Wel te rusten.

 

                                                                            ons  slaapadres 02 ons slaapadres

dag 2 Vrijdag 1 april.

De nacht is wennen, andere bedden en andere geluiden.
We worden wakker als het buiten lichtjes sneeuwt, we kijken uit op het nog afgedekte zwembad en op de privé tennisbanen omgeven door een groot bos.
Mijn laptop mag ik installeren in de leef keuken waar ik het verslag kan maken van de dag.
De eerste mailtjes naar de familie zijn een feit waar ik lekker kan bluffen over de omgeving en de warme opvang van de familie.
De spontane mailtjes komen ook weer snel terug.
Na de koffie trek ik mijn hardloop kleding aan en maak een korte ronde over de weg.
Ontzettend koud omdat ik geen aangepaste kleding heb voor dit weer maak ik er na 20 minuten een einde aan, de armen zijn rood van de kou, maar je zweet niet in de kou, dat is een voordeel.
Aan het eind neem ik de post en de krant mee die voor de inrit van 200 meter lang, in de brievenkast ligt.

De weg is heuvel op en heuvel af, In de bossen vliegen rode kardinalen, appelvinken,  boomklevers, mezen en kanaries rond zoals bij ons in de volière.
Als ik thuiskom wordt ik getrakteerd op een perfecte massage door Emie die weet hoe ze met sportbenen moet omgaan.
Emie wordt af en toe opgetrommeld door John en Astrid.
Ook Gabriëlla laat zich bij haar verwennen en in de gelagkamer spreken we de nacht  en de aankomende dag door.
We gaan met Assie zoals de familie haar noemt, naar de stad om te winkelen.
In een groot winkelcentrum loop ik eerst de Apple story in om enkele accessoires van de Ifoon te halen.
Je zelf verlekkeren aan allerhande hebbe dingen en daarna heerlijke koffie van Starbucks.
Het valt wel op dat er geen kip te doen is in het winkelcentrum alsof er geen geld meer voorhanden is.
Met Charlie en Sam wie het hardst de heuvel op kan en daarna nog even basketballen, en ik moet nog winnen ook al lukt dat niet met de basketbal, hij snelt om mij heen als een steekvlieg.
Na de koffie gaan we naar het kantoor van John Abarta Oil en Gas Company in Pittsburgh voor een korte rondleiding.
Ook hier kennen ze de 1 april grappen die via de mail binnen komen.
Warempel wordt ook aandacht besteed aan gezamenlijke lichaamsbeweging waar iedereen verplicht aan mee moet doen.
Als we weer thuis zijn zorgt Astrid voor de gevulde maag en ook de vader van John komt binnen en samen genieten we van de heerlijke hamburgers op de gril klaargemaakt door John en Zwager Henk.

De avond besluiten we met een fanatieke pool biljart competitie, in het hoogst van de strijd zetten we zelfs in, dat de verliezer met blote voeten de berg moet oprennen.
Wel te rusten.

 

Dag 3 zaterdag 2 april

Het ontbijt is meer een zoete inval, als je honger hebt dan ga je er maar zitten.
Vanmorgen staat er een schaal met bosbespannekoeken gereed.
Nadien gaan we samen met Astrid alle vlieg en hotel boekingen doen voor onze vakantie.
John biedt zijn BMW M6 racemonster aan maar Gabriëlla zet ogenblikkelijk de rem erop!!!! Weg droom.
Nadien ga ik hard lopen richting stad de highway 910, het is een moordend stukje weg met felle beklimmingen.
Uiteraard krijg ik een regenbui over mij heen en op die momenten is het 0 graden.
De armen zijn rood van de kou. Als ik terug kom neem ik de stapel post van John en Astrid weer mee.

Na veel reacties op face boek en het maken van het reisverslag gaan we met Astrid naar de stad, en omdat het kloote weer is zoeken we een overdekt winkelcentrum op.
We bezoeken een museum hoe Pittsburgh in de jaren 1700 ontstaan is tussen een oorlog van de Fransen de indianenstammen, en de Engelsen.
De stad is prachtig, met een voetbalstadion en een basketbal stadion in het midden in de stad.
Ondertussen ben ik fan geworden van de Starbuckskoffie en de Apple story winkels.
Henk en Mimi die op eigen gelegenheid gaan, verdwalen en kunnen de weg niet meer terug vinden, ze worden via de telefoon van Astrid weer op de juiste weg gebracht en uiteindelijk hebben we hun zelfs moeten ophalen!
In de auto zelf was intussen de 3e wereldoorlog uitgebroken.
Eenmaal thuis kijk ik eerst naar de voetbaluitslagen en geniet van de uitslag van FC Twente maar jammer ik over het verlies van de Graafschap.
Het gezamenlijke avondeten begint met een gesloten kring aan tafel te vormen waarna iemand een gebed moet opzeggen.
Daar moeten we aan wennen maar dat hoort ook bij de gebruiken van de familie Bitzer.
Wel te rusten.

 

Dag 4 zondag 3 april

We worden wakker als het in een keer lente is maar dat blijkt later van korte duur te zijn.
Wij kijken bij het wakker worden in ons penthouse zo naar buiten, in de wildernis van bomen en vogels.
Als je hier naar bed gaat is er niemand die er maar aan denkt om maar iets af te sluiten.
De TV, lampen alles blijft branden en alle deuren gaan niet op slot.
Ook dus als je wakker wordt weet je niet wie er in huis is of wie er al weg is. Alles brand en alles staat open.
De afgelopen nacht lopen denken hoe ik die boomhut in elkaar kan bouwen voor Charlie en Sam.
Als ik materiaal en gereedschap had begon ik er vandaag nog aan.
Het eerst start ik mijn computer op om digitaal contact te houden met het thuisland.
De koffie is 6 keer gezet, geen water, geen koffie, niet gemalen, te slap, kortom toen het eindelijk lukte had ik al 5 sneetjes brood op!
Na het ontbijt maak ik constructie schetsen voor de boomhut, dat zal nog een hele kluif worden.
De goedkeuring is er maar door  tijdgebreuk  is het nog puzzelen.
We gaan ergens lunchen en daarna enkele familie landgoederen met hun huizen bezichtigen.
Het is allemaal ruimer, groter, hoger, veel hout, meer uitzicht, zelfs het dak is van hout.
Ook gaan we naar een Mix van Gamma en Praxis om te inventariseren of het technisch mogelijk is om al het materiaal daar te halen voor de boomhut voor de jongens.
We verlangen dan weer ontzettend naar de koffie en werk ik verder aan de organisatie van de boomhut.
Als blijkt dat het veel te duur wordt blazen we het af, ook al omdat er geen gereedschap voorhanden is.
We drinken koffie bij de vleet zelfs voor het avondeten is er nog koffie.
Astrid serveert een lekkere maaltijd met als afsluiting eerst koffie en dan lekker ijs.
Het is een rustige avond, een ieder doet zijn eigen ding en liggen lekker bij de TV te kijken.

Wel te rusten.

 

Dag 5 maandag 4 april.

Ook hier is het op maandag rustig, de kinderen gaan naar school en ik wordt wakker met een opkomende verkoudheid.
Als ik buiten kom is het plotseling lente, niet te vergelijken met de kou van gisteren.
Er waait een benauwde wind om het huis.
Na het ontbijt moet ik mij zelf 10 keer onder de kond schoppen om te bewegen.
Verstandelijk weet ik dat er de eerstvolgende dagen niets van hardlopen komt dus toch maar omkleden.
Het voelt als een verplichting, benauwde lucht maar toch maak ik mijn voorgenomen rondje af.
Als ik terug kom heeft Henk de koffie net klaar en als ik hete douch neem voel ik mij weer als herboren.
We kunnen voor het eerst buiten op het terras lunchen, het lijkt meer op een familie reünie.
De hond Troy is blij dat je er bent en houdt je continu aan het werk met zijn tennisbal.
Dan leg ik mij moe en voldaan neer op bed voor het 1e middagslaapje.
De koffer moet al weer gepakt worden voor morgen, het weerzien van New York is best spannend.
Intussen barst er een flink onweer los en de vergezelde regen komt mij bekend voor, het is net zo nat als bij ons. Henk laat de koffiemachine al weer werken.
Nu weet ik waarom ik nachts zo vaak uit bed moet, ik drink hier liters koffie.
Ik ga lekker met Charlie poolbiljarten maar krijg dan echt biljart les.
Het eten is vanavond Lasagne en is klaargemaakt door Astrid, het is net of ik weer in Holland ben.

Na het eten hebben we interessante tafel gesprekken over de familie, overspel, vreemdgaan en verliefd worden. Een ieder kon zijn eigen ei hier over kwijt.
Het zorgt er in ieder geval voor dat je niet in slaap valt na het eten!
Astrid trakteert ons op heerlijk ijs, ze had alleen niet moeten vertellen waar ze het opbergt!  Voordat ik naar bed ga neem ik er dus nog een.
Het nieuws volgen we nog even op RTL4 en dan nemen we afscheid van de langslapers omdat we morgen vroeg weg gaan naar de "" big apple"".
Wel te rusten

Dag 6 dinsdag 5 april

We zijn al vroeg wakker, we zien vanuit ons bed de natte sneeuw naar beneden dwarrelen.
Om 9.00 uur worden we opgehaald door een privé chauffeur door Astrid voor de rit naar het vliegveld in Pittsburgh en vervolgens naar  het La guardia vliegveld in New York.
Nancy mailt ons nog en schrijft dat onze kleinzoon Jay is geslaagd voor zijn zwarte slip met karate.
De auto rit duurt een uurtje en op het vliegveld weer de zelfde procedures, schoenen uit en alles wat los en vast zit in de bakjes.
Volgens ons is de controle op Schiphol tot dusverre strenger dan in de VS.  

                                            03 aankomst in New York 04 aankomst in New York

Als we in het toestel van U.S Airways zitten horen we via de boordradio dat er problemen zijn op de luchthaven La guardia en hebben ondertussen anderhalf uur vertraging.
Het toestel stijgt ontzettend snel en maakt een flinke bocht waardoor we flink op de kant liggen.

Eenmaal in de lucht met mijn toetsenbord opschoot maak ik een update van dit verslag.
De vlucht is onrustig, als ik de koffie wil pakken krijg ik alles over mij heen, het schommelt, trilt en schud. Ik ruik nu ook naar de koffie.
De rest gaat snel, de taxi brengt ons in een half uur naar ons Hotel in de 71e straat en ik reken 40 dollar af.
Ons hotel is het Edison Hotel en ligt vast tegen het bekende en wereldberoemde Time Square aan.
We checken in krijgen op de 10e verdieping kamer 1008 toegewezen.
Dan als een speer naar de stad, eerst langs Time Square, koffie drinken bij Starbucks, T shirts voor de kids gekocht, voor mij zelf eindelijk de juiste pet, stukje Central Park, heerlijke pasta gegeten, door de Goud wijk ook wel de joden wijk genoemd, Broadway, foto sessie van alle Neon verlichtingen, markante gevels enz enz.
Er komt geen einde aan.
We komen met een stel Belgen aan de praat die mij de structuur van het wegenstelsel uitleggen, Down Town en Up Town.
Steen en waterkoud komen om 20.30 uur weer in ons hotel aan.
Na 20 mislukte pogingen om een draadloze verbinding te maken geef ik het op. Morgen hebben we grote plannen om vroeg op te staan. Ben benieuwd.
Wel te Rusten.

                                                                 

Dag 7 woensdag 6 april

En inderdaad zijn we om 8.00 uur in de morgen gereed om naar het café te gaan waar je kunt ontbijten.
Het is nog het zelfde als in 1994 toen ik hier op de zelfde plek was om de marathon te lopen.
De uitzichten en de straat zijn inmiddels geüpdatet maar ik herken nog veel aanblikken.
Na een snelle lunch zitten doen we er 20 minuten over om met de taxi naar Ground Zero te gaan aan de oost zijde van “”Manhattan””
Ik heb een raar gevoel als ik voor het gedenkmonument sta, foto’s van vermiste brandweerlieden, ik denk aan de tijd dat ik hier in het World Trade Center naar binnen ging.
Ook denk ik aan mijn oude trainer, wijlen Henk Landa die ons overal mee naar toe sleurde in 1994 en veel te vroeg gestorven is.
Graag wilde ik dit gevoel delen met al mijn vrienden die in 1994 aanwezig waren.

                           emotioneel moment 05 slachtoffers 2001

Het voelt onwerkelijk aan en een emotioneel gevoel maakt zich meester over mij.
Na een lange foto impressie lopen we naar de haven waar we het Liberty monument in de verte te zien is.
Ook zien we de talrijke bruggen naar Brooklyn en de ferryboten de je naar het Vrijheidsbeeld brengen.
De koffie drinken we in het World Financial Centrum waar alle kantoormensen ook hun koffie of drankje drinken.
Vervolgens wandelen we naar de buitenlandse wijken, vooral de Italiaanse wijk en de China Town.
Hier is het smullen van de indrukken, ik koop er eindelijk een horloge na het noodzakelijke afdingen voor uiteindelijk 22 Dollar maar de miskleun van de dag was de middag lunch.
Iets kleins eten en een gerecht bestellen als of we uitgehongerd waren.
Na een half uur krijgen we dan ook een rekening van bijna 100 dollar, achteraf niet bepaald slim.
Na nogmaals de wijk helemaal opgeslurpt te hebben laten we ons met taxi naar de Empire Status Building brengen.
Eerst een douane controle, body scan en vervolgens naar de 80e en de 86e verdieping.

                                   lekker hoog! 03 op de toren.

Het toetje zou zijn de 102e verdieping maar daar zie je net zoveel als op de 86e.
Het verschil naar beneden is het zelfde, water gebouwen en heel kleine auto’s.
Veel foto, s maken we en dan wandelen we naar het Rockefeller centrum.
In een shop kan ik accessoires halen voor mijn I Phone en dan is bij ons de pijp wel leeg.
Na de zoveelste Starbucks koffie slenteren we weer naar ons hotel waar we dood op bed vallen en de balans opmaken na een vermoeiende dag die nog lang niet ten einde is.
De bonnetjes, rekeningen, het pinnen en de uitgaven per creditkaart breng ik toch maar even in een Exel bestand om te zien of ik nog een krantenwijk moet nemen.
Na een rustpauze nemen we de 48e straat richting Central Park, en na een korte kennismaking van het stadsgroen snel naar het Rockefeller Center en via de Starbucks koffie weer naar het Times Square.
Ook hier lopen we enkele elektronica zaken binnen om ons ( lees ik) te verlekkeren aan de aanbiedingen zoals de nieuwste versie van de I Pad.
In een winkeltje nemen we een pakketje fruit mee waar we hard aan toe zijn en voor de TV genieten we van de vitamine C.
Wel te rusten.

Dag 8 donderdag 7 april.

Met de tv aan worden we rustig wakker, ik heb geen haast de koffie is belangrijker dan al het andere.
Vannacht meerdere malen uit bed geweest, tv gekeken, appeltje gegeten en maar dom blijven liggen tot je in slaap valt.
We ontbijten en nadien lopen we nog een keer Time Square af maar het is ontzettend koud vandaag.
Ik maak een korte impressie film en wandel weer naar ons hotel om de koffers op te halen.
Bij het uitchecken van het hotel zien we op de rekening hoe ze Doetinchem en de Snoekbaars 7 spellen.
Wij komen uit Poemlhem en wij wonen aan de sydekbras 7.
Altijd leuk om weer terug te lezen.
Een vriendelijke maar stokoude man voor ons hotel die wat bij verdient, helpt ons met de taxi, en in vliegende vaart rijden we naar Airport Laguardia.
De taxi chauffeurs hebben altijd haast, er mag geen minuut verloren gaan.
OP het vliegveld weer uitkleden, mij lekker laten betasten en in de tax free zone drinken we de gloeiend hete koffie.
Een broodje betaal je 9 dollar voor en plak chocolade kun je niet laten liggen.
Naast ons aan de tafel waar we de koffie opdrinken staat een geldautomaat.
Wat in Holland niet kan gebeurd hier wel, de geldautomaat wordt leeggemaakt terwijl wij rustig zitten toekijken en de pakken met geld liggen zo op de vloer.
Geen mens dat het in zijn hoofd haalt om hier elkaar te bestelen of te overvallen.
Er is hier geen vrije internet verbinding in tegenstelling tot in Pittsburgh.
Met ons bezoek aan New York ben ik twee dagen totaal van de buitenwereld afgesloten geweest, misschien vonden de familie dit wel fijn.
Ik wil de mensen graag laten weten dat ik er ben, en weer in de lucht wil zijn via face boek.
Om 1.55 uur is onze vlucht naar Pittsburgh met vluchtnummer 3107.
Op de startbaan staan we in de file, en het is een komen en gaan.
Er staan een 25 tal toestellen achter elkaar te draaien om op te kunnen stijgen.
Het is een rustige vlucht en als we in de hal aankomen, staat daar warempel onze chauffeur met een bordje in de hand van Arentz.
( door Assie geregeld zoals ze haar noemen in de familie )
Ook op de weg is het spits en als we om 17.30 uur in de Chatlane aankomen, worden we warm onthaald door Astrid.
Maar ook verwelkomd door Luka de nieuwe hond van Astrid.
Luka is door Henk in de Achterhoek gekocht en opgevoed, en gisteren op het vliegveld opgehaald na dat hij door Peter Scheuter via Schiphol op transport is gezet.
Charlie trekt mij meteen aan de arm om zijn nieuwe drumstel te laten zien en vooral te laten horen.
Dan is het nog even rustig totdat Mimi en Henk ook arriveren die aan het winkelen zijn.
De avond besluiten we om onze ervaringen uit te wisselen wat we zoal meegemaakt hebben.
Ik proef dat Mimi wel weer naar haar huisje in Silvolde zou willen, we zullen haar morgen er even doorheen trekken.
Wel te rusten.

Dag 9 vrijdag 8 april.

Ik ben moe vanmorgen, Gabriëlla is zelfs eerder uit bed dan ik zelf.
Het lijkt wel of de maandag van vroeger weer terug is, wassen rennen, poetsen en allerlei klusjes worden mij opgedragen.
Tot overmaat van ramp regent het ook nog en het zal de hele dag aanhouden.
Luka heeft lopen blaffen vannacht en automatisch denk ik dan aan een insluiper die mijn laptop beneden meeneemt.
Maar het kreng heeft heel gewoon honger anders niets.
Eerst mijn digitale wereld op orde brengen en het dagboek bijhouden! Het gebluf en de reacties op mijn zinsneden zijn goddelijk!
Het ontbijt is eindelijk weer zo als het zijn moet, lekkere frambozen staan klaar en de koffie wordt steeds lekkerder.
Het geneuzel over de aankopen in de stad heeft er toe geleid dat ik van Gabriëlla de I Pad 2 mag kopen maar dan moet ik het haar cadeau doen!
3 keer raden wie het ding moet uitleggen en wie het zal gebruiken!
Na de 8e kop koffie vanmorgen gaan we naar de Botanische tuinen in Pittsburgh.
Onderweg zien we veel kalkoenen rond struinen die hier in het wild in de bossen leven.
Met de tuinen van Leiden in mijn achterhoofd zie ik de bloemenpracht van Pittsburgh.
Nog nooit zoveel foto’s in een uur gemaakt, als ik ze af kon af drukken had ik een mooie zitting gehad!
Ook oude Hollandse tulp hebben ze hier niet vergeten.
Gabriëlla helpt vandaag bij het eten en het zal mij benieuwen wat de Amerikanen er van zeggen.
En eerlijk gezegd ook vandaag is het heerlijk.
Na het eten moet ik mijn biljart afspraak met Charlie nakomen, ook met Sam moet ik nog spelen.
Even op het drumstel en mijn oude vak ophalen zorgt ervoor dat het huis weer op stelten staat.
De hele familie zit naar een film van mister Been te kijken in de tv kamer.
Na een vitaminekuur uit de fruitschaal is het slapen geblazen.
Wel te rusten.

 
Dag 10 zaterdag 9 april

Lekker uitslapen, de koffie staat al gereed als je beneden komt, en niets hoeft of moet.
Ik neem mij wel voor om straks te gaan hardlopen anders pas ik niet meer in mijn kleren.
Sam wil met mij poolbiljarten maar als ik vertel dat ik ga hardlopen, corrigeert Sam mij met de taal, het is niet i am must run, but i going run!
Het voelt nog steeds als een gemis als je de landstaal niet goed beheerst.
Ik zie veel unieke soorten vogels onder mijn raam maar telkens ben ik te laat met fotograferen.
Ik neem twee sneetjes brood met pindakaas en 4 koppen koffie en dan trek ik dat rare pakje aan ( zegt Sam ) en neem een nieuwe route.
Na 45 minuten draven langs de hiyway moet ik ook weer terug en dan begint de echte training, heuvel op en heuvel af, veel vriendelijke groeten van mensen langs de weg.
Na anderhalf uur kom ik gebroken thuis maar wel herstel ik heel snel.
De conditie is blijkbaar goed en lig op schema voor de wedstrijd van het jaar.
Na het douchen is het eerst tijd voor de koffie terwijl Mimi die zwaar verkouden is aan het breien is.
Henk is de manager en oppasser van de beide honden en vader van Astrid zorgt ervoor dat alles onder controle is.
In de middag gaan we met zijn vieren de omgeving per auto verkennen, Henk als chauffeur en Mimi als bijrijder, het levert interessante gesprekken op, maar dan meer tussen Mimi en Henk en wij als luisteraars achter in.
De details zullen we u maar besparen!
We wandelen in een park voor Amerikanen die denken dat ze moeten bewegen en dat levert mooie beelden op.
Ik ben in ieder geval blij als ik eenmaal weer thuis de lekkere koffie van Gabje mag drinken.
Samen met Henk proberen we een vuurtje te stoken maar dat levert meer rook op dan vlammen.

IN de avond gaan we met zijn zevenen inclusief Astrid, Sam en Charlie naar ``The Melting Pot`` het is een fondue restaurant met voor onze begrippen bijzondere kwaliteiten.
Met Mimi gaat het slecht maar ze gaat toch mee ondanks de pijnlijke hoestbuien. Ik goa hier kapot volgens haar zeggen.
Daarnaast is het uitgaanscentrum voor de studenten en als ervaren keurmeester van het vrouwelijk vlees heb je hier handen vol met werk, maar ook niet meer dan in ons eigen Nederland.
Het is in ieder geval goed te vergelijken.
We wandelen naar de Funiculaire en gaan met het treintje naar de hoogst gelegen plek van Pittsburgh.
Hier kun je genieten van het uitzicht en prachtige foto’s van de Skyline van Pittsburgh maken.
De jongens leven zich helemaal uit, en op weg naar huis achterin de auto slapen ze in tegen de brede schouders van Gabriëlla.
Mimi vertelt onderweg nog even het volgende, Ak uut ga bunk un dame, thuus bunk un dweil!
Wel te rusten.

Dag 11 zondag 10 april

De zon schijnt op ons bed als we wakker worden, de jongens van de familie Bitzer hoor je al weer spelen.
Voor het eerst is het hier plotseling 29 graden en niemand is er op gekleed.
We laten ons het ontbijt goed smaken en in combinatie met de koffie worden we weer lichtelijk actief.
Het is hier zondagmorgen en dat betekent dat veel bewoners in tegenstelling tot bij ons naar de kerk gaan
Wij blijven achter om onze zonden te overdenken of die overtredingen die we nog gaan maken vandaag.
In de zon heerlijk koffie drinken en dan gaan we naar een “”baseball”” wedstrijd.
Op de zondagmiddag gaan veel mensen naar deze club van de Pittsburgh Pirates.
De sfeer is er geweldig en veel mensen zitten alleen maar in de zon om te genieten van het lawaai.
Niemand haalt het in zijn hoofd om de orde te verstoren, en je kunt met je zondagse pak gewoon gaan zitten.
Je hoeft nergens voor te wachten als je iets besteld en je kunt er eten en drinken wat je maar wilt.
Van jong tot oud en van klein tot groot uitgedost in de gele kleuren moedigen ze hun club aan.
Het ijs smaakt hier voortreffelijk, de kinderen krijgen bij de ingang van de grote werphandschoenen cadeau.
Alles doet men om de bezoekers te vermaken.
Zelfs 1 minuut stilte, opgesierd door militairen om 11 september 2001 te herdenken. 

                         de wedstrijd van de Pirates. 07 bij de Pirates.

Weer veel plaatjes geschoten om de familie te pesten en dan weer naar huis.
Op Faceboek nog even laten merken dat ik er nog ben en dan voorbereiden om lekker in de avondzon te gaan liggen.
Daarna weer genieten van de maaltijd die onze lieve gastvrouw Astrid laat bezorgen via de Amerikaanse chinees.
Het is een ander soort chinees eten dan in ons vaderlandje maar de smaak is er niet minder om.
Het is de eerste keer dit jaar dat we buiten kunnen vertoeven en automatisch komen de oude gesprekken van vroeger weer boven water drijven.
Alle bijzondere voorvallen van Mimi komen weer naar boven.
Dan gaan we samen de koffer in pakken voor de volgende vliegreis.
Henk blijft nog lang op het terras zitten later vergezeld door John die thuiskomt van zijn zakenreis.
Morgen is het vroeg dag.
Wel te rusten.


Dag 12 maandag 11 april

Als eerste zijn we wakker, de wilde kalkoenen die in groepjes door de bossen trekken schalken hun schaterend geluid tot in onze slaapkamer.
We proberen eerst de koffiezetmachine aan de praat te krijgen, dat is nog moeilijker dan het eruit ziet, geen koffie dan ook geen goede morgen.
Het was een plakkerige nacht voor het eerst krijgt de lente vaste voet op het land.
Een eekhoorn eet rustig zijn ontbijt onder het keukenraam.
Alles is nog in diepe rust als wij ons voorbereiden voor het vertrek naar Washington D.C.
8.15 uur komt onze chauffeur Morsy ons ophalen en rijden we naar de luchthaven.
Als je door de douane bent is de afstand naar de gates zo groot dat je in een ondergrondse metro moet stappen om er te komen.
Het is ook de enige luchthaven waar je gratis internetverbinding hebt.
Het inchecken en je plaatsen in het vliegtuig gaat op volgorde van binnenkomst.
Je mag je eigen plaats uitzoeken, de controle is een stuk minder op de binnenlandse vluchten.

Het is een rustige vlucht naar Baltimore, hier landen we omdat de vluchten naar Washington volgeboekt zijn.
De daardoor lange taxi rit brengt ons in 50 minuten naar Holiday Inn Hotel voor een prijsje van 85 dollar.
Werkelijk een luxe kamer met ieder een eigen TV een koffiezet machine en een aparte ruimte om rustig TV te kijken.
Even weer melden bij de Manager van onze reis Astrid in Pittsburgh via Faceboek, en dan snel naar de stad.
Vanochtend ging de broekriem kapot, opzicht niets bijzonders maar overal in elk vakantieland breek je de nek over stalletjes met lederen riemen.
Vandaag heb ik er op gelet en geen enkele gezien!

De taxi zet ons af dichtbij het Witte Huis en vandaar uit maken we een zwerftocht over de hele wijk.

                       bij Obama 06 witte huis                                bij het Capitool 14 het capitool

Hebben we het lang koud gehad, vandaag is het bloedje bloedje  heet.
We zien het Witte Huis, het Washington monument, Nationaal monument van de wereldoorlog 2, de nodige foto’s en pauze met een Italiaans hapje en een glas wijn op een terras in de binnenstad.
Ook mijn nieuwe pet in de collectie ontbreekt niet met de aankopen!
Als we naar ons hotel willen lukt dit pas na de 3e taxi, de eerste twee weten de weg niet en bedanken ons voor de rit.
Afgewerkt komen we aan, maar onze kamer met zijn uitgebreide voorzieningen maakt veel goed, de koffie die wij op de kamer kunnen zetten is niet lekker omdat het naar gloor water smaakt.
Om de hoek haal ik voordat ik ga slapen nog even een fles water met een lekker ijsje.
Wel te rusten.

Dag 13 dinsdag 12 april.

We slapen in een bed waar je met zijn vieren in kunt liggen.
Het ontbijt is op zijn Amerikaans, alleen maar allerlei heerlijke vette hap en weinig gewoon brood.
Ook enkele gasten kenmerken zich om door het leven te gaan met een dienblad onderaan en op de rug.
Maar alles went, op je kamer wordt de krant bezorgd, kortom perfect hotel.
Maar dan begint het te stortregenen als we net naar buiten lopen, snel weer naar binnen en een taxi besteld.
We laten ons afzetten bij het National Air and Space Museum,  op dit idee zijn meer mensen gekomen met dit weer.
We vragen waar we een ticket kunnen kopen maar dat blijkt hier niet nodig te zijn, alles is gratis alleen mag je later een gift doen in een glazen melkbus. 

                              08 de maanlander

Als we enkele uren alle soorten vliegtuigen, straaljagers, raketten en ruimte vaart voertuigen met de bijbehorende capsules, de Apollo projecten en de legendarische V1 raket uit de 2e wereldoorlog hebben gezien wandelen we de stad in voor de middag lunch.
Warempel begint het droog te worden, op het terras is het smullen van de gevulde broodjes met gloeiend hete koffie.
De taxi brengt ons nadien naar Arlington National Cemetery en daar begint de lucht weer donker te worden.
We kunnen nog net een flinke wandeling maken langs de eeuwig durende vlam van President John F Kennedy met zijn vrouw.  
De verschrikkelijke beelden van de jaren 60 komen weer fris op mijn netvlies.
Er is net een begrafenis, we zien enkele Mariniers lopen met de nog ingepakte Amerikaanse vlag en zwarte wagens en de bijbehorende trommels van het regiment.
Verder zie je alleen maar graven, graven en nog eens graven, lange rijen strak in het gelid.
En dan moeten we rennen, een hoosbui barst los en bereiken we net op tijd het Visiteren center.
Het past allemaal bij de situatie van duizenden overleden militairen die het landsbelang boven zich zelf plaatsten.
Na het schuilen, wandelen we over de heel erg lange Arlington Memorial Bridge naar het Lincoln Memorial, en daar laten we ons met een Taxi naar het Union Station brengen.
Dit station is nu net zoals het in Nederland zou moeten zijn, veel winkels en eetgelegenheden en alles onder de grond.
Warempel vinden we in het centrum een Starbucks koffie gelegenheid waar we even kunnen rusten.
De Taxi brengt ons weer naar ons Hotel waar we opgebrand op onze kamer aankomen.
Op de kamer ga ik in bad, hier kunnen we eindelijk onze voeten tot rust laten komen, de mails lezen en het verslag compleet maken.
De koffie maken we met meegebracht water  zelf in het keukentje van ons en met de TV aan en het Journaal op de laptop besluiten we de avond, maar niet voordat ik nog even een ijsje haal bij het naburig tankstation.
Wel te rusten.


Dag 14 woensdag 13 april

Na een lange nacht word ik wakker gebeld door iemand van Rechtsbijstand i.v.m. de televisie die bij ons thuis kapot is en gekocht is bij Leo van Schaijik.
Ze kan niet weten dat het hier 7.00 uur in de morgen is.
In ieder geval een positief goed bericht gehad.
De ontbijt zaal is vol vanmorgen en we eten in een luie tv stoel voor de buis.
De koffie is er niet minder om.
Dan moet ik een ""ingebrekestelling"" maken voor   Leo van Schaijik en deze laat ik persoonlijk bezorgen door een vriend van mij in de straat.
Alles dank zij onze digitale communicatie.
De taxi haalt ons om 12.00 uur op en rijden naar de luchthaven van Baltimore.
De taxi rit duurt 45 minuten en wat opvalt, is dat de lente al een stuk verder is met zijn ontwikkeling dan in Pittsburgh.
Op de luchthaven hebben we de lunch gebruikt en zelfs een middagslaapje gehouden.
De vlucht is rustig en als je wegdommelt ben je in een zucht weer thuis.
Morcy staat ons al op te wachten bij de uitgang van het vliegveld, dan worstelen we weer door de files om weer lekker door de koffie van Astrid te worden opgevangen.
Bij thuiskomst zijn we benieuwd hoe het met Mimi is omdat ze flinke hoestbuien had toen we weggingen.
De invitatie om die zelfde avond nog naar een hockey wedstrijd te gaan hebben we afgeslagen.
De rust is nu even belangrijker.
Lekker het verslag afmaken, de foto,s op de computer zetten en lekker kletsen met de gastvrouw.
Astrid heeft gereageerd op mijn chronische ijs en chocolade gebrek en de diepvries weer aangevuld.
Kon toch weer even onder grote dank een klein bakje  naar binnen werken.

Later op de avond zit ik nog lekker te filosoferen met Mimi over haar levensloop met al zijn gevolgen.
Wel te rusten.

 

Dag 15 donderdag 14 april.

Eindelijk uitgerust en een rustdag, de koffie staat klaar en Gabriella begint met de was.
Alle twee goed geslapen en kunnen er weer tegen.
De mails beantwoorden en het verslag weer aangevuld.
We ontbijten samen terwijl Mimi en Henk nog liggen te slapen en Astrid al weg is.
Dan moet ik er maar aan geloven, ik kleed mij om en neem mij voor om 1 uur lang dezelfde richting op te lopen, dan pel een sinasappel af en ga de zelfde weg weer retour.
Bij huis aangekomen wil ik de post meenemen maar kan de stapel  bijna niet meer vasthouden van de vermoeidheid.
Het is voor mij jaren echt lang geleden dat ik twee uur lang achter elkaar gelopen heb.
In de zon met een bakje ijs en daarna de lunch zorgen ervoor dat ik weer opknap.
Alleen kreeg ik te horen dat ik het ijs in de vriezer moest zetten en niet in de koelkast!
In de middag  doen we voor het eerst niets en van niets doen kun je behoorlijk druk mee zijn.
Met Mimi nog even tennissen op de baan, het heet tenminste zo, de hond troy was er drukker mee.
Voor het eten zitten we altijd in de keuken een glaasje wijn drinken.
De wijn mag ik zelf uitzoeken uit de wijnkelder, Ik pak de lichtste maar…..
Dat is misschien de reden dat tijdens het eten de ene naar de andere mop is verteld.
De moppen moeten over en weer  vertaald worden, dan in het Amerikaans en dan weer in het Hollands.
Het gebruikelijke ijsje dit keer samen met Henk en dan naar bed.
Wel te rusten.


Dag 16  vrijdag 15 april.

Vandaag is het weer een bijzonder dag.
We halen Pizza’s in Chicago om deze in Pittsburgh ongeveer 1000 km verder op de zelfde dag weer op te eten.
We gaan vandaag op invitatie van John mee naar Chicago, maar het toeval wil dat ook vandaag Obama een toespraak houdt in de stad.
Dat die beste man weet dat ik er ook ben, snap er niets van.
Dus kunnen we wel eens met onverwachte zaken geconfronteerd worden.
We moeten in ieder geval uitwijken naar een ander vliegveld omdat de luchthaven in Chicago zelf voor al het verkeer gesloten blijft zolang hij daar is.
De piloot belt nog even dat het koud is en het een turbulente vlucht zal worden.
Toch willen we het niet missen. 

       voor ons toestel 10 groepsfoto           ons toestel 11 ons toestel                              in het toestel 09  in ons vliegtuig                gabriella leest de krant 12 krant lezen

De autorit naar het vliegveld duurt 20 minuten en binnen 5 minuten zit je in het vliegtuig en ben je al met de start bezig.
De vlucht valt honderd procent mee en niemand van ons had het willen missen, in een prive yet is het een ander soort vliegen dan in een groot toestel.
Alle soorten sterke drank zoals wodka, bier, whisky enz, zijn in het toestel aanwezig.
Onze chauffeur van de beveiligde taxi met kogelvrij glas brengt ons naar John zijn zakelijke afspraak, en hij zelf laat ons de interessante beelden van de stad zien.
Maar eerst gaan we naar een Pizza restaurant waar we lekker eten en tegelijk enkele pizza’s met een diameter van een autoband mee naar huis nemen.
Tijdens het site séén  hebben we de pech dat het koud is en de tijd te kort is.
Aan de rand van het Lake Michigan meer stormt het zo hard dat er af golven van 50 meter hoog tegen de kade aansnellen waar door wij het op een lopen moet zetten.
Later zal het ook nog letterlijk gaan regenen.
Ook de inmens grote fonteinen in het park zetten we nog even op de video, en daarna gaan we John weer ophalen van zijn werkvergadering. 

               de fonteinen 13 de fonteinen.

Met de terugvlucht maken we een korte film en doen we net of het toestel van links naar rechts gaat, intussen lachen en schreeuwen we erbij!
Een fantastisch herinnering die we niet hadden willen missen!
Op Faceboek van vandaag heb ik geplaatst:
Breckfurst in Pittsburgh, lunch in Chicago, diner in Pittsburgh met pizza uit Chicago!
Na de pizza uit Chicago drinken we nog een glaasje wijn en discussiëren we breed over de Ipad 2 en meer van die impulsaankopen.
Moe van alle  indrukken en het lachen  over de humor over het filmpje in het vliegtuig besluiten we de avond maar niet nadat we eerst het RTL 4 nieuws zien.
Nooit gedacht dat ik ooit  van mijn leven nog in Chicago zou rondlopen!
Wel te rusten.

 

Dag 17 zaterdag 16 april.

De nacht was regen en nog een regen maar de koffie smaakt er niet minder om,  en een broodje met verse aardbeien smaakt altijd.
Het huis is al aardig leeg, de kinderen doen aan alle sporten die je maar kunt uitdenken, alleen Mimi ligt nog in bed.
Mooi even de tijd om mijn PC even op orde te brengen.
De hele morgen zijn we eigen baas in huis, de regen sijpelt maar door en de koffie blijft maar lopen.
De bedoeling is om naar een winkelcentrum te gaan om lekker te shoppen althans de dames. Voor de laatste inkopen en wat cadeautjes voor de kids. 
Om 14.00  uur komt het spul thuis en gaan we hals over de kop naar het winkelcentrum, op als maar aandringen  van Mimi.
In het winkelcentum nemen ieder van ons zijn eigen weg en Gabriella en ik pakken alle twee samen de winkels die wij leuk vinden. 
Maar geen van ons tween kunnen iets kopen waar we naar op zoek zijn. Wel koop ik nog een pet, en kijken we even naar de Ipad 2.
Henk heeft een opslagmedium gekocht waar ik alle films en foto,s waar Astrid  geinterresseerd in is kan opslaan.
Het is nog een heel werk om alle foto,s  aan elkaar uit te wisselen. 
Om onze familie een avondje rust te  gunnen gaan we met zijn vieren uit eten bij een restaurant, waar Henk de weg van weet.
We komen uit bij Hartwood en dat blijkt een voltreffer te zijn, heerlijk gegeten in een voortreffelijke ambiance. 
Als we weggaan moet er zonodig sigaretten gehaald worden in een naburige plaats in een gigantisch koopcentra.
Midden in de nacht is zelfs de bouwcentra nog open.
De cassiere die ons helpt weegt 600 pond en kan amper de artikelen over de band schuiven.
Waarschijnlijk is dit goedkoop personeel voor dit tijdstip.
Astrid belt mij nog of alles goed gaat en of we niet verdwaald zijn, de  communicatie gaat in de regel als we onderweg zijn elke dag via Faceboek.
Eenmaal thuis nemen we nog een afzakkertje en gaan naar bed.
Wel te rusten.


Dag 18 zondag 17 april.

De laatste zondag en het voelt buiten nog steeds koud aan, de lente wil hier niet  op gang komen. 
Edwin belt mij uit bed om te zeggen dat de ruststand bij de "" Graafschap - Twente "" 0-0 is, precies op tijd want we waren te lui om op te staan!
Eerst mijn contacten met het vaderland onderhouden en koffie drinken. Het ontbijt  is heel gemoedelijk en kunnen even napraten over de laatste dagen.
Het  is een echte zondag, iedereen zit te lezen, computeren of niets te doen.
We willen graag naar het winkelcentrum van gisteren, maar Mimi laat zich de nagels nog even bijwerken.
Eindelijk kunnen we dan vertrekken en stappen bij Henk in de auto.
In   een winkelcentrum eten we een lekker gebakje met starbucks koffie, daarna kopen we onze gastvrije familie een drankenpakket in een slijterij. 
Dit geven we af op een tactisch moment  en John en Astrid zijn ons dankbaar. ( wij trouwens ook )
De mannen kijken naar de formule 1 race in China en de vrouwen zijn aan het lezen.
Het eten bestaat vandaag uit Chili Con carne, dit gecombineerd met heerlijke rode wijn uit Argentinie aan het kookeiland. 
De avond bestaat uit Biljarten en wijn drinken.
Samen met Henk, John en Gabriella hebben we veel foto,s bekeken van de familie Arentz die John graag op zijn computer wilde hebben.
Verder is het een dag om snel te vergeten.
Wel te rusten.

Dag 19 maandag 18 april.

De laatste maandag van onze vakantie gaan we  Gabriella, Gert en Henk naar de Niagara watervallen op de grens van Amerika en Canada.

Er is veel om te doen geweest of Mimi meewilde, maar uiteindelijk is besloten om de gezondheidsredenen dat ze niet meegaat.
Na het afscheid rijden we om 9.00 weg in de Tototya Sienna van Astrid richting Bufalo.
De  rit is saai niet zoals in Nederland op de maandagmorgen,maar het schiet hier wel lekker op.
De autobanen zijn allemaal voorzien van snelheidsborden van ongeveer 55 tot 65 mijl.  
Het tanken na de koffie gaat verkeerd, Henk gebruikt schijnbaar een oude pas die niet werkt en in het tankstation mag geen drank worden verkocht maar je kunt er allerlei slagwapens in allerlei maten kopen om je zelf te beschermen!
In Buffelo zelf schaart een vrachtwagen met zijn lading voor ons en legt al het verkeer plat een heus verkeersinfarct is het gevolg, we zien alleen nog maar kranen, brandweer, takel en politiewagens om ons heen.
Om door de chaos te komen gaat alles tegen de rijrichting in, en komen we achter de grenspost van Canada uit.
Maar dan zul je weer terug moeten en bij de amerikaanse grenspost is het vragen over alles wat je maar kunt uitdenken, van hoe lang, paspoort,waar, hoe, geld, auto, letterlijk alles wil men weten voor je de grens over kunt.
Eenmaal op de plaats van bestemming blijkt dat alles de moeite waard is, een stuk bruisend natuur geweld zien we met eigen ogen.
Na het parkeren in een parkeergarage waar we via de uitgang naar binnen willen, maken we een korte wandeling en zoeken we een slaapplaats voor de nacht op, maar eerst naar het starbucks koffiehuis!.
We kiezen voor een twee kamer appartement waar Henk apart kan slapen, dit scheelt weer in de toch al flinke kosten van deze vakantie.  www.fals.com
Dan halen we de auto op en dat geeft problemen om het kreng terug te vinden, na alle liften en in en uitgangen gehad te hebben vinden we de auto alsnog terug en kunnen deze voor ons appartement parkeren.
We kunnen nu echt genieten van de nog bevroren rivier met zijn enorme watervallen, steen en steenkoud zoeken we een restaurant op.  ( Travelodge at the Falls. )
Hier knap je van op, met live muziek en heerlijk voedsel gecombineerd met rode wijn kan ik er weer tegen!

                                   Niagara watervallen 15 de Niagara watervallen.

Intussen zien we de enorme commercieele kermis toestellen van een reuzenrad tot allerlei bijzondere attracties.
Menigeen zal zich afvragen waarom de bezoekers hier na toe trekken, voor de watervallen of  voor de kermistoestanden.
Het is in ieder geval zo dat de enorme verlichting die je hier aantreft je met gemak half Nederland van stroom kunt voorzien!
wel te rusten.

dag 20 dinsdag 19 april

De dag begint met een telefoontje midden in de nacht van mijn garage, altijd lekker midden in de nacht, de slaap is dan verdwenen maar toch maar blijven liggen tot half 8.
Dan snel even de mailbox openen, douchen en ontbijten, betalen en wegwezen.
Het is hier aan de  Canadese kant  nog ontzettend koud, de rivier is  allemaal ijs maar rijden straks na het ontbijt en het inpakken weer richting Zuiden naar Pittsburgh in Amerika, waar het waarschijnlijk een stuk beter zal zijn.
Later blijkt dat het alleen maar iets warmer is 10 graden, maar enorm triest en regenachtig weer.
We hebben geluk dat er bij de  grens een douaneagent in zijn hokje zit die eens vriendelijk is, misschien dat ik zelf achter het stuur zit?
De terugreis voorloopt voorspoedig, de heenreis heeft Henk achter het stuur gezeten en de terug weg zit ik zelf achter het wiel.
De navigatie is door Henk in gesteld en geeft dan uiteraard de verkeerde boodschappen, Henk corrigeert dit verbaal  en als Gabriella er zich ook nog mee bemoeit wil ik het liefst uitstappen.
Halverwege staat een politieauto als in een film verdekt opgesteld, en prompt met  allerlei feestverlichting wordt ik naar de vluchtstrook gedirrigeerd.
Het blijkt gelukkig mee te vallen, als hij mij ingeschat heeft  en mijn kop op het rijbewijs heeft gezien mag ik weer verder rijden.
Bij de koffie in een wegrestaurant hebben we de pech dat de baliemedewerkster alleen maar plaatselijk dialect kan, het levert weer de nodige stress en misverstanden op.
Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen!
Dan loopt het prima tot aan Pittsburgh waar we Astrid even aan de telefoon roepen om ons naar huis te  dirrigeren.
We zaten 5 minuten van huis af.
Het is een belevenis om dit spektakel gezien te hebben maar nog fijner is als je om 16.00 uur bij Astrid en John de oprijlaan weer oprijdt.

Als we thuis komen heeft Astrid met de beide jongens een fantastisch plan om ons uit te nemen naar een Japans restaurant en dit is een hele belevenis, een ieder gezelschap krijgt een eigen tafel met bakplaat en in het midden staat de kok.
Hij voert een spectaculaire show op met gekletter van bakgereedschap op de bakplaat en voorwerpen die hij in zijn muts weer opvangt.
Als toetje een wedstrijd in het grootste ijsje naar binnen werken en dan is het genoeg geweest voor vanavond. ( overgins heb ik die wedstrijd ruimschoots gewonnen )
Van Sam en Charlie krijg ik een warme knuffel als ze naar bed moeten.
De straf trainingen zullen lang en zwaar worden in Nederland om de aangekomen pondjes er weer af te weken.
Als we weg rijden is het plotseling 15 graden warmer en onderweg breekt een hels noodweer los gecombineerd met zware onweersbuien.

Wel te rusten.

dag 21 woensdag 20 april.

We worden wakker van het geblaf van Troy die vuilniswagen op zijn domein ziet rijden. 
We komen allemaal een voor een naar beneden en beginnen de dagen af te tellen.
Zelf ga ik eerst hardlopen om de overtollige  kilo,s er af te branden, het zal de laatste keer zijn deze vakantie
Eerst de weg af naar beneden en dan proberen om de zelfde tijd naar boven te lopen, het lukt alleen als ik mij mentaal voorbereid voor een fikse training en zowaar het is gelukt!
Na de koffie en de lunch  gaan we naar een vogelmuseum en kunnen we de meest zeldzame vogels uit de staat Pennsylvania  zien. 
Ook mogen we de vogels zelf even voeren uiteraard tegen betaling, de vogels zijn zo tam dat ze op de hand komen zitten.

Dan brengt Astrid ons naar Oakmont, een klein plaatsje onder de rook van Pittsburgh, hier kan Gabriella zich uitleven in een kledingwinkel en wandelen we samen even door de winkelstraat.
De koffie gaat vergezeld met een gebakje en die valt heel erg zwaar zodat ik het helemaal gehad heb met gebakjes en al die vettigheid.
Wij zijn onderhand aan het aftellen om naar huis te gaan we hebben alles gezien wat we wilde zien.
Het eten is op zijn beste hollands vanavond, hoe kan het ook anders met Astrid als hoofd van de keuken, en van John krijgen we standaard een glas wijn van te voren.
John haalt altijd speciaal voor mij een fles uit zijn enorme wijnkelder!
Na het eten hebben we gesprekken over de verschillen van en over de  voedselketen tussen ons landje en Amerika.
Het blijkt dat het slachten diervriendelijker is en het leven als dier ook prettiger is dan in Amerika, een koe staat altijd in de wei en het vee wordt steeds meer hallal geslacht.
In de avond maak ik de foto,s weer gereed en het verslag.
wel te rusten.

Dag 22 donderdag 21 april

We hebben slecht geslapen vannacht, tot overmaat van ramp belt er ook nog iemand midden in de nachtvanuit Nederland.
De nacht begint al met enorm juich en geschreeuw van Henk en Jonh die nog  naar de T.V. van een Pittsburgh Pinquins ijshocky  wedstrijd zitten te kijken.
Maar toch gaan we er weer tegen aan, vandaag het laatste uitstapje naar de Ami,s familie.
Maar eerst een mailte en telefoontje naar onze zus trees die vandaag 60 jaar wordt.
Het is een uitgestrekt gebied van kleine sobere witte huisjes, we hebben het geluk dat we een schoolgebouw voorbij rijden waar net de kinderen buiten spelen.
We zagen een paard met een typische rijtuig er achter waar ik net geen foto van kon maken wel op de waslijn zie je de plaatselijke klederdrachten.
De kinderen allemaal dezelfe pakjes aan en zelfs de jongens met een zwarte hoed op geen gas, elektra of T.V. en een melkbus voor het water bij de voordeur.
In een klein winkeltje die ze vaak bij huis hebben zit een vrouwtje in haar klederdracht de snuisterijtjes te verkopen die ze vaak zelf maken.
Foto,s van de mensen zelf mag je niet maken maar toch heb ik stiekum een mooi plaatje geschoten.
Omdat je toch iets wilt kopen heb ik maar een paar ansicht kaarten gekocht.
In deze regio staan veel vlaggen van de amerikaanse federatie, deze mensen moeten niets van de zwarte bevolking hebben.
Op de terugweg nog even lunchen  waar ook weer veel te veel wordt geserveerd, je kunt het haast niet wegkrijgen.

Tegen de avond wisselen we nog leuke gesprekken uit en ik heb aan mimi en henk gevraagd het eerste half jaar niet meer op visite te komen.
Daarentegen zijn John en Astrid van harte welkom.
Het is onwerkelijk dat je weet dat je moet vertrekken en niet weet op welke termijn je weer terug komt.
We doen nog een spannend poolbiljart spel en beeindigen de avond.
Wel te rusten

 

 dag 23 vrijdag 22 april

De dag van vertrek, de koffers inpakken koffie drinken en wachten.
We staan om 8.00 uur op en er heerst een serene rust nog in huis.
Sam en Charlie verwelkomen mij beneden met een knuffel, ik kon niet verstaan wat ze zeiden maar het voelde warm aan.
In mij eentje drink ik een kopje koffie en zet de laptop aan om de  contacten te onderhouden.
Het afscheid van John die om 10.00 uur naar zijn werk gaat is al emotioneel, hij zegt mooie woorden en het zou zeker een vriend van mij kunnen zijn.
Dan sleep ik de koffers naar benenden en gaat Henk de auto in laden.
Astrid besluit op het laatst moment om toch maar mee te gaan naar de luchthaven de emotie is te groot, zou ze haar moeder nog terug zien?
Waar en ik welke staat ? Alles gaat door onze hoofden.
Maar het leven is niet altijd gemakkelijk en gaat gewoon door.
NIET WIJ MAAR DE TIJD GAAT  VOORBIJ.

Dan is het tijd om de computer af te sluiten en zelfs mij doet het afscheid pijn.
John stuur ik nog even een berichtje via Faceboek om te zeggen dat ik hem een vriend kan noemen.
Het afscheid op Pittsburgh is emontioneel, stevige pakkerds en vette knuffels.
IK moet beloven goed op mimi te passen  en dat beloof ik haar.
Tot mijn grote spijt heb ik het cadeau van John vergeten, de kat Calvin zit nog in cadeau verpakking en heb het niet meegenomen, jammer.
De eerste vlucht naar Philadelphia gaat prima en nu  zitten we al in de gate voor de vlucht naar Amsterdam.
Dit toestel staat in een rij van ongeveer 30 toestellen en dat levert een uur vertraging op, maar om 18.45 amerikaanse tijd kunnen we eindelijk opstijgen.

Bij het toewijzen van de  zitplaatsen zijn we ontzettend blij dat we in het midden  bij de nooduitgangen zitten, dit levert enorme beenruimte op.
Het zijn de beste  plaatsen die ik ooit gehad heb!
Maar dan komt het probleem, Iemand van de bemanning spreekt in het Engels met Mimi aan en die valt door de mand.
Je moet immers redelijk Engels kunnen spreken om hier te kunnen zitten, weg mooie plaatsen en met zijn vieren moeten we verkassen!

In het toestel met het uitdelen van het eten komt de grap van enkele maanden geleden weer naar boven die we  compleet hadden vergeten.
Bij in invullen van de reisbescheiden via internet heeft Peter Scheuter ingevuld dat de fam. Stoltenborg alleen halal vlees wil eten.
En promt komt de purser van het toestel vragen wie Mimi en Henk Stoltenborg  is voor de speciale maaltijd de grap is dus geslaagd.  
Slapen is een ramp in het toestel en met hangen en wurgen overleven we de nacht.
Geen wel te rusten.

dag 24 zaterdag  23 april

In de morgentijd van 8.20 uur land het toestel in Amsterdam Schiphol en om 11.00 uur zijn we dan eindelijk thuis  van een geslaage trip naar Astrid en John.
Het lang parkeren levert een rekening op van € 180.-  maar het zijn de laatste kosten die we uitgeven.
In totaal heb ik 1250 foto,s gemaakt, mooi klusje om dit te sorteren en op volgorde te brengen. 

Met plezier geschreven door Gert Arentz.

 
Afsluiting:

Bij Astrid in huis hebben ze niet alleen veel inloopkleding kasten maar ook inloop koelkasten.

De Benzine zie ik overal geprijsd voor 3.67 dollar, dat is de prijs per gallon. ( een gallon is 3 liter )

Ik ben verslaafd aan ijs, op een avond net voor het naar bed gaan heb ik de diepvries doorzocht, Ik kwam terug met een beker dat lekker koud was maar er zat deeg in om koekjes te bakken!

We hadden deze reis nooit maar dan ook nooit kunnen volbrengen zonder de hulp en gastvrijheid van Astrid en John Bitzer!
Het stel heeft twee leuke knullen Charlie en Sam en deze doen mij denken aan mijn eigen zoons en aan mijn kleinzoons.


De Amerikanen zijn een vriendelijk volk, beleefd en behulpzaam.

De hygiëne staat hier hoog in het vaandel, alles is in plastic verpakt en niemand biedt je iets aan zonder plastic handschoentjes.

Als dank voor ons  bezoek wil John mij de kat aanbieden!  ( ik heb daar vriendelijk voor bedankt)

De koers is voor ons gunstig uitgevallen, voor honderd dollar ontvang je 144 Euro 

Henk stoltenborg is bij zijn dochter in Pittsburgh zo ongeveer de ""Nachtwacht"" hij laat de honden uit en zorgt ervoor dat alles voor dat hij naar bed gaat soms afgesloten is, de met de nadruk op soms!  Ook zie je nooit geen lege wijnflessen staan.

Het weer kan per dag zo maar 15 graden verschillen, zelfs per dag enorme verschillen in temperaturen.

Hoe kan het dat ik steeds denk dat het Amerikaanse rundvlees lekkerder is dan het Nederlandse?  Ik dit mij laten uitleggen en het klopt wel degelijk.

Astrid kan heerlijk koken, de manier van koken en letten op diervriendelijke producten staat ons wel aan.

 
reacties op bovenstaand verhaal zijn altijd welkom.
Met plezier geschreven door gert arentz gedurende het verblijf in Amerika.