Vakantie Italië ( Toscane ) 2007.

 

We spreken over maandag 4 juni 2007, als we om 5.00 uur in de vroegte, vertrekken met eigen auto via de Duitse autobanen.

De bagage ruimte van de Laguna is zodanig dat alles mee kan, en volgens planning zijn we de ochtend spits van Keulen voorbij, als de klok op 7.00 uur staat.

De reis verloopt voorspoedig en om 13.00 uur rijden we Zwitserland binnen.

De tussen stops beginnen nu redelijk snel achter elkaar te komen maar toch redelijk fit gaan we de Gottardo tunnel in.

Ik sla voor, om de nacht door te brengen aan het meer van  Lugano, maar doordat we met moeite een hotel kunnen vinden, zien we de haven pas de andere dag als we weer de stad uitrijden.

Een Hotel met de naam Hotel-Garni Castelnuovo via Ceresio 45  voor € 145,00 is niet niks maar desondanks zitten we ergens in de wijk waar je nergens naar toe kunt.( www.garni-castelnuovo.ch ) We dachten onschuldig dat dit Italië was maar later bleek dat we in Zwitserland geslapen hebben!

We eten de allereerste pizza deze vakantie op een terrasje, en gaan om 10.00 uur naar bed, er wacht ons immers nog een vervolg naar ons hotel in Montecatini Thermen.

Wel te rusten.

 

Dinsdag 5 juni.

Na het betalen van de schulden, kan ik mijn navigatie systeem van de auto testen, en al rap zitten we op de rondweg van Milaan.

Dan slaat het noodlot toe.

De auto maakt vreselijke geluiden, hij trekt niet meer en met moeite kan ik een SOS. paal bereiken.

Achter de noodknop zit iemand die een ambulance wagen regelt van de L`Autosoccorso 2000 S.R.L. aan de  Via molina Nuovo, 18/20 in RHO  en met de Laguna op de laadklep, zitten we om 9.30 uur in de cabine van de vrachtwagen.

Dan begint het geleur, de chauffeur moet terug om nog een auto op te halen.

Deze hangt dan er achter, en zelf moet ik in de auto van mij zelf zitten.

Via de halve wereld komen we bij een dubieus sleepbedrijf, en dan begint het wachten.

Ik bel de alarmcentrale van Interpolis en deze mijnheer v. Zonneveld blinkt niet uit door snelheid.

Hij belt niet terug naar het sleepbedrijf zoals beloofd, om een en ander voor ons te regelen.

Het sleepbedrijf doet zijn deuren dicht voor de dagelijkse middagpauze, en wij worden vriendelijk maar dwingend naar buiten geloodst.

Dan begint het wachten nog langer te duren, en bel nogmaals naar de centrale.

Ik krijg hem niet meer te pakken, en de lieve dames aan de lijn in Holland beloven van alles om er spoed achter te zetten.

Desondanks bel ik nog 2 keer en eindelijk komt de man in actie.

Sinds ik vertel dat wij klant zijn en actie verwachten, al er echt problemen zijn wordt het allemaal wat sneller geregeld.

Ik vertel hem met klem dat de auto naar een orginele dealer gesleept moet worden, en niet naar een achteraf werkplaats.

Met de nodige ruzie en geschreeuw, vertrekken we helemaal aan het kookpunt, eindelijk naar de garage.

Hier aangekomen blijkt het toch een garage (in het stadje Rho) een garage van niks te zijn en ben aan de goden overgeleverd want hij wil geen data en zeker geen diagnose stellen.

Met veel heisa laat ik de auto nu wel naar een orginele dealer brengen in het stadje Polinao Milanese.

De eigenaar van de garage is zeer beleefd, begripvol en denkt met ons mee.

Zijn voorstel is om een auto voor de hele vakantie te huren, en de Laguna op de 18e pas weer op te halen!

We laten onze auto in goed overleg achter, met de afspraak dat we op de terugweg de auto dus weer meenemen.

We rijden nu in een Italiaans model Clio, dus we vallen niet meer op in het verkeer.

Tamelijk gehaast rijden we nu richting de kust, en via de afslag Lucca komen we om 10.30 uur aan in Montecatini Thermen.

Het blijkt toch nog een heel gezoek te zijn om het hotel te vinden en nu mis ik mijn navigatie systeem.

Het personeel biedt ons wat te eten aan wat wij erg waarderen.

Echter onze voorkeur gaat uit naar een goed glas wijn in de buitenlucht, om de verschrikkelijke dag te kunnen verwerken.

We slepen onze bagage naar binnen en duiken het bed in.

Wel te rusten.

 

Woensdag 6 juni 2007.

 

 

Het hotel heet Hotel Miro en is gelegen aan de Viale Bichierai 82. In de Nederlands boeken staat het vermeld als hotel Millennium.

De dag staat in het teken van herstel en de omgeving te verkennen.

Het ontbijt is van niveau, en we wandelen naar het centrum van het mondaine stadje.

Op een terras bel ik met mijn eigen garage om de problemen door te nemen.

Volgens Erhard Bus kost een turbo € 450,00 exclusief werkloon.

Met een espresso van ons eigen merk, en in de middag een bord spaghetti wandelen we weer fris en helder naar onze hotelkamer.

Na een middag dutje rijden we naar Montecatini Alto waar we een wandeling plannen.

Tijdens de wandeling belt de garage uit Milaan. Dit bendelid van de georganiseerde maffia, laat heel slim iemand mij bellen, die in het Italiaans vertelt dat de Turbo € 2690 kost.

Een aanzienlijk verschil dus.

Weer terug naar ons hotel om het probleem weer op te pakken, en te bellen naar de Alarmcentrale voor bemiddeling.

U wordt terug gebeld, uw zaakwaarnemer is er niet maar wij bellen u met spoed terug. En weer wacht ik op een telefoontje!!!!!!

Na 55 minuten, dus bijna een uur wachten bel ik zelf en vertel ze dat ik klant ben en hier niet van gediend ben.

Ze hebben begrip maar of het helpt?

Het helpt wel degelijk, ik word terug gebeld en eindelijk is iemand betrokken bij de situatie.

De reparatie koste inderdaad € 2690.- en ook Interpolis twijfelt hier aan!

Om deze redenen wordt de auto via de alarmcentrale terug gebracht naar ons eigen autobedrijf Ebus, en ze zorgen ook voor vervangend vervoer.

Eindelijk opluchting; Gabriella is nog sceptisch en heeft geen enkel vertrouwen in de situatie.

Maar we maken ons op voor het avond eten, dat is wel zeker.

Het avondeten is van behoorlijke kwaliteit, er zijn genoeg keuze mogelijkheden en het water dat overblijft aan de tafel wordt morgen weer geserveerd en dus bewaard.

Onder het eten belt de alarmservice nog eens voor administratieve gegevens.

Om het eten te laten zakken zoeken we het huis van Gabriella, s tante: Zia Adriana

aan de Via Redi 13-2 

Het bellen herhaalt zich nog een keer, ik wil verder met mijn vakantie!!

Wel te rusten.

 

Donderdag 7 juni.

 

Vandaag is de dag van Lucca.

Ik begin de dag, om naar mijn garage te bellen dat de auto door de alarmcentrale word vervoerd naar autobedrijf Ebus in Nederland. Daar word hij onder garantie gemaakt.

Maar eerst is er ontbijt, en het is duidelijk dat de hotel leiding alle Hollanders bij elkaar heeft gezet.

Soms is het net of je op een camping zit om alle ervaringen met elkaar te delen.

Als we gegeten hebben stappen we in onze Clio en rijden naar Lucca.

Ik herken alleen nog de enorme contouren van de betonnen wallen aan de buitenzijden, het moet een onneembare vesting geweest zijn vroeger.

Binnen achter de dikke muren, zegt het mij allemaal niets meer.

Immers in 2002 was ik hier al eens.

Het zijn allemaal Piazza, s  de s.Giusto, de s. Michele de Salvatore en de s.Martino en het krioelt er van de kerken die allemaal even beeldschoon en uitnodigend zijn.

Met het middag uur slaat de vermoeidheid keihard toe, en vallen van de ene in het andere terrasje.

Als je de stad uitrijd heb je het idee dat er meer aandacht en geldaan het oude gedeeltje word besteed, dan aan de infrastructuur van het nieuwe gedeelte.

Op de terug weg kom ik nog langs het appartement Centoni in Montecarlo waar ik in 2002 gelogeerd heb. Het is nu alsnog de kans om een digitale foto te maken van dit appartement.

Het is een dag die dreigend is op gebied van onweer en regen.

Eenmaal in ons eigen stadje halen we samen de krant en zoeken we tevergeefs een Internetcafe.

Dan is het weer tijd voor de lege maag.

Het eten is vanavond een culinair hoogstandje, met als hoofdgerecht een vooraf op een wagentje rondgereden speenvarken.

Als toetje kwam er zelfs een soort drank aan te pas, waar ik de herkomst niet kan herkennen.

Voor dat ik plat ga wandel ik uit nieuwsgierigheid naar de achterkant van hotel om te ervaren wat er allemaal te zien of te beleven is.

 

Wel te rusten.

 

Vrijdag 8 juni

De vogels maken ons wakker en we brengen ons lichaam naar het ontbijt.

Het is rustig in de ontbijtzaal, de aanwezige Nederlanders zitten al gereed en wachten met ontbijten tot we er zijn.

Hierna laad ik mij geestelijk en mentaal op om hardlopend naar Montecatini Alto te gaan.

Het is een zware klim, maar het ergste vond ik het afdalen.

Al met al ben ik binnen het uur naar boven (het eindpunt van treintje) en naar beneden gerend.

Dan spring ik onder de buitendouche en trek ik een paar baantjes in het zwembad.

De krant heb ik nu wel verdiend.

Na de inspanningen trek ik mij terug en wandel in mijn eentje de stad in, opzoek naar een Internet café. Daar aangekomen had ik een identiteitsbewijs moeten overleggen.

Onverrichte zaken ga ik dus weer naar huis.

Na een middagpauze wandelen we samen de stad in voor de lunch en komen aan de praat met de mede Hollanders in ons hotel.

Daarna kopen we de krant van vandaag en zakken weer af naar ons hotel.

Het avond eten is altijd een verrassing, Dit keer een kalfsvlees maar dan geroosterd.

Uiteraard doe ik mij helemaal te goed aan het fruit desserts.

Op het terras in de stad, blijkt dat we omgeven zijn door reisleiders van allerlei busmaatschappijen.

Edwin belt, en we vragen uiteraard hoe het met Bicnk en de rest is.

Al met al een dag met veel mooi weer waardoor we flink aan onze rust kunnen werken.

Wel te rusten.

 

Zaterdag 9 juni.

 

We verslapen ons bijna, maar in de ontbijtzaal blijkt dat we nog niet het laatst zijn.

Het is de bedoeling dat we Pizza gaan, de weersvooruitzichten zijn prima, sterker nog het is plotseling warm vandaag en heb geen zonnebril.

Deze ligt nog in Lugano in mijn eigen auto.

In 45 minuten en € 3,00 aan tolgeld, zitten we in Pizza en nadat we de auto gestald hebben, schouwen we al het moois aan.

Maar als ik eerlijk ben boeit het mij niet.

Ik heb het al gezien en persoonlijk vind ik het geen hoogstandje.

De oude binnenstad is voor mij persoonlijk veel aantrekkelijker. Er is dagelijks een markt, en er is werkelijk van alles te koop.

Maar hier draait alles om het geld van de toeristen, zelfs de terrasjes draaien een hoge omloopsnelheid.

De lunch in de middag is best goed, en we genieten van de welverdiende maaltijd met een wijn van een mager gehalte.

Na een honderd keer allerlei verkopers van horloge, s te hebben afgewimpeld, lopen we weer richting auto.

Het motto is, snel betalen en wegwezen.

Ik koop een zonnebril voor € 5,00, en rijden weer langzaam richting ons eigen hotelletje.

Hier vallen we alle twee vermoeid op bed.

Daarna maak ik de balans op van de opgenomen foto, s en plotseling vind ik het toch mooi, al was het alleen maar dat ik er geweest ben.

Voor het eerst deze vakantie heb ik het idee dat ik te veel gegeten heb. Ik begin uit te puilen en door overmatig wijngebruik begin ik ook nog te waggelen.

We slenteren dan ook naar een terrasje voor de espresso en bestellen als afsluiting van de avond een Mixdrankje.

 

Wel te rusten.

 

Zondag 10 juni

 

In de ontbijt zaal nemen we afscheid van onze buren in de eetzaal en uit Brabant, zij gaan verder naar het Gardameer.

Het beloofd warm te worden, Gabriella gaat liggen zonnen en zelf loop ik naar het Internetcafe.

De eerste keer had ik geen paspoort, en nu de 2e keer is het dicht, ik slenter weer naar het Hotel en zie warempel de zondagskrant van de telegraaf. Dat maakt weer wat goed.

Eenmaal aangekomen in ons hotel, maak ik mij gereed om nogmaals de berg naar Alto te beklimmen. De opgang naar boven doe ik in de zelfde tijd als de 1e keer alleen het afdalen, valt mij tegen. De harde klappen probeer ik te vermijden en als ik terug kom zwem ik een paar heerlijke baantjes.

Het middag slaapje heb ik dan wel verdiend en daarna maken we ons samen op om met het treintje naar boven te gaan. Het treintje ”De Funicolaire” brengt ons in 8.35 minuut naar boven, en is het grotendeels van hout gemaakt.

Boven aangekomen staat ons een verrassing te wachten.

Het is vandaag een soort van Processie dag. Verklede mensen uit de middeleeuwen lopen door het stadje en overal staan standwerkers om de sfeer te verhogen.

Ook is er een Ambachtelijke markt.

We nemen ons voor hier deze week ergens een lunch te gebruiken.

We zetten ons op een terras, en genieten van de Tortte van Nonna met heerlijke koffie.

Na dit uitstapje zijn we bekaf en rusten uit voor het eten.

In de eetzaal zitten weer een nieuwe lichting vakantiegangers.

Het eten is nog steeds klasse, en geen dag is hetzelfde. Gabriella komt helemaal aan haar trekken, zij eet elke dag vis. Ik heb haar verteld dat ze nog eens een vis wordt.

Na het eten doe ik een poging bij het Internet café aan de via Garibaldi en warempel, het functioneert prima.

Ons Annie belt dat het warm is in Nederland en dat ze druk is met bloemen water geven.

Er zitten geen schokkende boodschappen in de mail box, en de naaste familie en vrienden mail ik in het kort wat er zo allemaal gebeurd is. En dat alles voor € 2.-

Op het bonnetje staat zelfs nog dat 1 euro gelijk staat aan 1936 Lire!

Daarna nemen we een borrel bij Harry, s café tegenover ons hotel en gaan naar bed.

 

Wel te rusten.

 

Maandag 11 juni

 

De dag word ik dromerig wakker, het is rustig in de eetzaal, en we maken ons op om te vertrekken naar Firenze. Op moment van gaan weten we nog niet of dit per trein of per auto is.

Uiteindelijk gaan we met de trein, en voor € 13,50  komen we aan op het s.m.Novella Statione Van Firenze. Van de betrekkelijke rust in de trein kom je in een keer in de hectiek van de stad.

Als we net in Firenze lopen belt broer Bennie of we een stukje gaan fietsen. Ik zeg dat is goed, kom maar even langs.!!!!

Maar ook deze wondermooie stad zou ik het liefst willen bezichtigen als er niemand aanwezig was. Het krioelt er van de mensen, en er heerst een enorm verkeerslawaai.

Het mooie uitzicht op de brug van de Ponte Vecchio is voor ons een hoogtepunt.

De prijzen zijn dan ook navenant duur maar eerlijk is eerlijk, van uitstekende kwaliteit.

Een krant hebben we gekocht en op de terug reis met de trein val ik in slaap.

De trein is van matige kwaliteit, erg broeierig en het stinkt zelfs.

Als we in ons hotel komen ploffen we alle twee op bed.

Dan zet ik de foto, s op de computer en zwem nog even 100 meter voor we weer naar de eetzaal gaan.

Intussen is de familie nieuwsgierig, want zowal Paul als Franca zitten te sms-en hoe het hier gaat.

In de eetzaal is het weer een verrassing. De Tortte die je hier standaard na het eten krijgt heb ik afgezworen. Wel doe ik mij tegoed aan het fruit.

Met de buren uit Twente van kamer 312 drinken we een kop koffie aan de overkant, en daarmee komt een eind aan een vermoeiende dag.

 Wel te rusten.

 

Dinsdag 12 juni

 

De dag begint met een ontbijt en een rommelige morgen.

De Alarmcentrale belt en doet een voorstel waar we straks over terug gebeld worden.

 

Intussen vragen we bij het station hoe lang een treinreis duurt naar Siena. 3,1/2 uur zegt de beste man en dat duurt mij net iets te lang af. Even later zitten we op een terras in het centrum en maken de volgende afspraken.

We rijden maandag morgen naar de garage waar we de auto gehuurd hebben.

We leveren deze in en betalen de rekening.

Dan bellen we een taxi en laten ons naar vliegveld Milan Orio al Serio brengen.

Om 21.40 vertrekt dan een toestel van Transavia naar Amsterdam waar een taxi van Setax gereed staat voor de thuis reis naar Doetinchem.

Al met al een redelijke oplossing.

Er volgt een lang telefoongesprek met Zia Adriana en om 17.30 uur worden wij bij haar thuis verwacht. Edwin stuurt nog even een sms en ik ga mij lekker douchen.

Wij worden hartelijk ontvangen en als we haar appartement bezichtigd hebben wandelen we naar het centrum voor een aperitiefje. Daarna lopen we naar haar voorkeurs restaurant en eten datgene wat de gastvrouw ons aanbeveelt.

Het blijkt niet mis te zijn, met opgedrongen buiken en lamme benen maken we nog een stadswandeling en brengen haar weer thuis.

Zia Adriana is 76 jaar, maar is volledig selfsupporting dus van niemand afhankelijk.

Wij zijn blij dat we in onze kamer alles van ons af kunnen laten vallen.

Wel te rusten

 

Woensdag 13 juni

 

De dag begint met het signaleren dat we niet uit bed kunnen komen.

Toch slepen we ons naar de ontbijtzaal, en zijn we snel weer boven jan.

We gaan op weg naar de Toscaanse stad Siena.

De rit over 110 km loopt vlekkeloos, in een mum van tijd parkeren we in een ondergrondse parkeergarage.

Dan moeten we de steile hellingen verschalken om boven te komen.

Als eerste komen van aan op de Piazza del Campo, het valt mij op dat er veel verandert is de laatste jaren. Alleen het fontein met al zijn duiven ligt er nog net zo bij als vroeger.

Het einddoel is de Duome van Siena. Deze kerk is voor mij persoonlijk de mooiste kerk (van buiten te zien althans) die er bestaat.

Alleen is het moeilijk om, net als bij alle kerken om te fotograferen. Drommen mensen lopen je altijd voor het beeld.

Maar de lunch is weer voortreffelijk en bestaat vandaag uit pasta, dit keer de tagliatelle.

Hoe kan het ook anders.

De terug weg is moeilijker, en midden in de avondspits voor een prijs van € 2,60 aan tolgeld voor het gebruik van de autobaan, komen we weer bij ons hotel.

We vallen uitgeblust op bed maar weldra beginnen bij de buren de muziekanten weer te lallen

Ik zwem een aantal banen en maken ons op voor het avondeten.

Na het eten komt buurman Henk vragen of we nog een kop koffie komen drinken op het terras aan de overkant. En weer zitten we aan de wijn! Zou het allemaal nog goed komen?

Tamelijk moe maar voldaan zoeken we ons bed op.

Wel te rusten.

 

 

 

Donderdag 14 juni.

 

Na een dromerige nacht over allerlei doem scenario, s die kunnen ontstaan tijdens de terug reis, staan we bijtijds op.

Het ontbijt begint een familie aangelegenheid te worden, het is honderd keer van Bonne Serre of op zijn Hollands goede morgen.

Daarna begin alvast overtollig papieren informatie en mijn toilet tas op te ruimen.

Immers we moeten zo veel mogelijk weggooien, om aan het toegestane gewicht van Transavia te komen

We wandelen naar de plaats waar we met Zia Adriana hebben afgesproken en gaan gezamenlijk naar de markt.

Het lijkt op de markt bij ons in Nederland. Alleen zie je hier soorten groenten en fruit waar wij de Nederlanders allang de smaak van hebben verleerd.

Ik zie bloemen bij de groenten liggen waar ik van denk dit hoort hier niet thuis.

Later zal ik ze zelf te eten krijgen en ze smaken heerlijk.

Ze laat ons de Draf en Renbaan zien waar op dit moment getraind word voor de komende race, s.

Tijdens de terugweg vertelt ze allerlei details over de bevolking en de gebouwen.

In het binnenplaatsje van haar appartement gebruiken we de middag lunch.

En weer zondig ik met een overschot van allerlei heerlijke gerechten met de gebruikelijke wijn.

Dan wandelen we weer naar huis met de afspraak dat we a.s. zondag terugkomen voor het eten.

Wat slaapt het heerlijk op een schoon opgemaakt bed.

Maar dat zal mij opbreken, ik neem mij voor om nog even te hardlopen naar de stadje Alto.

Met een temperatuur van 30 graden kom ik met moeite boven, en halverwege de afdaling geef ik de pijp aan maarten.

Het blijkt dat je niet zomaar even naar boven loopt.

Mijn voorbereiding was te slecht, veel eten op de dag en van te voren slapen.

Na het douchen denk ik dan ook, dat dit de laatste keer is dat ik deze helle tocht naar boven zal maken.

Dan begint het alweer, eten!!!! Het is 19.30 uur en we zitten nog niet vol genoeg.

Uitgerekend is er vanavond weer de gelegenheid om het speenvarken te bewonderen.

De voorhapjes laten we voor de helft staan, en het vleesvarken kunnen we niet van genieten.

Ongevraagd ligt er dan ook nog een stuk taart om mijn bord en vooruit dan maar weer.

Om een en ander te laten bezinken, gaan we een stuk wandelen, en op ons eigen terrasje drinken we een Bacardi Cola en een Gabriella een sappig mix drankje.

Bij ons Hotel speelt een dubieus echtpaar allerlei liederen die ons bekend in de oren komen.

Waarschijnlijk zijn ze de veroorzakers van het lawaai van de buren elke avond.

Wel te rusten.

 

Vrijdag 15 juni,

 

We kunnen moeilijk uit bed komen en zo wordt je dan bestraft voor het leven van eten en drinken.

Zelfs het ontbijt is ons nog te veel af. Maar het verplichte ontbijt met zwarte koffie lukt het ons om uit de veren te komen.

We kopen een Trolley voor de terugreis, maar ook dat schijnt niet genoeg te zijn voor al onze bagage.

Dan rijden we naar Viareggio, het mooie strand ligt dan op ons te wachten.

Maar eenmaal aangekomen is de zon weg en op sommige momenten is het zelfs koud.

We hebben de krant en een boek, op onze kamer laten liggen en dus vergeten, nu kunnen we alleen maar slapen en van de zee genieten. Ook hier talloze verkopers van goederen die ons niets interesseren.

Ik ga toch even in het water, en de zee is heerlijk van temperatuur.

We slenteren over de boulevard, wat een waar paradijs is voor jongeren en liefhebbers van het bruisende leven.

We rijden weer richting Montecatini, en onderweg stoppen we voor een pauze in Monte Carlo waar we € 6,00 betalen voor 2 blikjes limonade. Maar we maken wel enkele foto, s van de omgeving waar ik in een eerder stadium al geweest ben.

Thuis aangekomen lezen we de vergeten krant en na een korte rust gaan we eten.

Hier hoor je elke dag de spannende verhalen waar een ieder naar toe is geweest.

Nadien lopen we naar het internet café om de mailbox in te zien.

Het gebruikelijke afzakkertje, is nu een halve liter bier dat ik bijna niet weg kan krijgen.

Uiteraard zitten de buren Henk en Joke uit de eetzaal er ook, en gezamenlijk maken we een eind aan deze dag. We hebben het even over de te vervoeren goederen naar Nederland en spreken af dat we ze bij hun volgende week komen ophalen.

 

Wel te rusten.

 

Zaterdag 16 juni.

 

Ik voel mij zo slap als een vaatdoek. Het lichaam is geen alcohol gewend.

Na het ontbijt en de koffie zal het wel beter gaan.

De auto van ons staat na een telefoontje, al bij Ebus op de brug en de leenauto staat bij thuiskomst onder de carport volgens Erhard.

Ik knap dan ook snel op en probeer een krant te versieren, maar helaas niets aanwezig.

We wandelen langs de P.C. Hoofdstraat van Montecatini en stoppen bij alle schoenenwinkels.

Immers er kan weer gekocht worden, want we hebben immers vervoer voor onze bagage.

We brengen de dag door aan het zwembad, en tussendoor probeer ik nog een poging te doen om een krant te kopen. Maar nee, wij zijn helemaal van de buitenwereld afgesloten.

De Twentse humor viert hoogtij aan het water, Henk die een schrijver is van diverse musicals plaatst de ene naar de andere rake opmerking.

Onze bagage voor Henk en Joke is inmiddels ingepakt en we maken ons op voor het avondeten.

Overdag hebben we geleefd op een heerlijk broodje, om weer een beetje te wennen aan het Hollandse ritme.

Na vandaag, een beetje gevast te hebben, smaakt mij het avond eten ook weer.

Daarna de gebruikelijke ronde door de stad en het afzakkertje bij het café van Harry.

Het is een soort afscheid, want ook deze lieve mensen zijn vandaag voor het laatst, en gaan morgen op weg naar Hengelo, met de bagage van ons die voor het vliegtuig te veel is.

 

Wel te rusten.

   

 

 

Zondag 17 juni en de laatste vakantie dag in Montecatini.

 

We staan redelijk bijtijds op, er zijn immers verplichtingen vandaag.

 Na het ontbijt nemen we afscheid van Henk en Joke. Het waren leuke mensen en verheugen ons er op om te ze weer terug te zien.

We helpen ze nog even met het sjouwen van de bagage en dan gaan we ieders onze eigen weg.

Ik maak mij gereed om voor de laatste keer een stukje hard te lopen, maar eerste een krant halen.

Deze morgen heb ik twee kranten gekocht, de A.D. van zaterdag en de Telegraaf van zondag.

Ik ga voor de laatste keer hardlopen maar daar komt niet veel van terecht. Er is een wielerclinic en daar kijk ik even rustig naar. Daarna maak ik mij op om ook voor de laatste keer naar Zia Adriana te gaan voor de lasagne.

Waar ik al bang voor was is bewaarheid, ook hier MOETEN we eten, immers het hoort bij de gastvrijheid van Zia Adriana. Het is heerlijk, maar de combinatie met weer een fles wijn doet mij de das om.

We laten haar de foto, s zien van haar Familie in Nederland en natuurlijk ook mijn eigen familie met de kids.

Onze nieuwe woning en zelfs nog de foto, s van 2003 toen we in Udine waren vond ze prachtig.

Maar dan is het uitrusten en de koffers inpakken. Succes er mee.

Na het laatste avondmaal slenteren we eenmaal door het stadje en kopen nog een overhemd op de avondmarkt.

Maar dan is het over en uit.

Wel te rusten.

 

 

 

 

 

 

 

18 juni. De dag van vertrek uit ons Hotel.

Het wakker worden is niet zo moeilijk. We ontbijten op ons gemak en betalen de rekening van alle wijn en water die we de laatste 2 weken geabsorbeerd hebben.

We nemen afscheid van het personeel en de mede Hollanders en gaan op weg.

We rijden van hier uit naar het plaatsje waar we twee weken geleden gestrand zijn.

Via de autobaan de A11 en de A12 A7 en de rondweg om Milaan de A50  komen we om 15.00 uur aanin het  plaatsje Pogliano.

De afhandeling gaat redelijk snel en na het betalen van de huurwagen,  laten we de huurauto achter en gaan per taxi naar het vliegveld Milan Orio al Serio.

Aankomst om16.00 uur na een rit langs allerlei omwegen en wegafsluitingen. We betalen de €105.- en  wachten we op vlucht HV5448 van 21.40 om naar Amsterdam te vliegen.

De douane doet uiteraard moeilijk, en na alles uitgepakt te hebben vinden ze een blikje cola!

Maar dan moet er iets tegenvallen. Na al eindeloos gewacht te hebben wordt de vlucht met 4 uur uitgesteld en liggen we als vodden op de stalen banken.

Het is 2.00 uur  in de morgen als eindelijk het vliegtuig de HV 5448  vertrekt naar Amsterdam.

 

 

Als we op Schiphol aankomen staat er een vriendelijk man bij de uitgang met een bordje “” Setax voor Interpolis,  Mijnheer Arentz en Mevrouw Andrean””

  

De georganiseerde Hollandse mentaliteit dient zich aan, en om 5.30 uur in de morgen van de 19 Juni rijden we weer de straat in van de Snoekbaars in Doetinchem.

 

 

 

 

Conclusie:

Het is een aantrekkelijke stad om vakantie te houden.

Het is nog net geen hoogseizoen, dat zal een stuk schelen wat drukte betreft.

Vanaf deze plaats is alles goed te bereiken. Ook het openbaar vervoer draagt hier positief aan bij.

Wat ik persoonlijk gemist heb is een bezoek brengen aan een Termen complex.

Met plezier geschreven door

Gert Arentz.