De uitdaging van 1995 is persoonlijk voor mij een van de mooiste sinds de allereerste Uitdaging in 1993. 

Dit verhaal is in december 2008 geschreven uit aantekeningen, routeboek, foto,s van de hutten, en het schema van vertrek en overnachtingen. Veeal komt alles weer naar boven om het te herbeleven!

Tijdens het “”Oudjaaroverleg”” in enigszins benevelde toestand, kwam het idee op de tafel van Henri Polman om de hoogte op te zoeken.
Later bleek dat een deskundige op gebied van wegwandelen op zijn plaats was, en is buitenstaander en bergbeklimmer Simon de Goede aangetrokken voor de nodige adviezen.

De ploeg bestond in die tijd uit 11 personen te weten: Simon de Goede, Henri Polman, Willy Freriks, Gert Arentz, Harry Derksen, Harry Verheijen, Albert Lenting, Eric Jan Loeters,
Arne van Ophem, Erik Jan van Kempen en Wilfred Fontein.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

                                                                                                                                            Gert en de Matterhorn                                                                                                                                                                                                                         

                                                                                                                                               klik op de foto voor een vergroting.

                                                                                                                                                                                                                                                                                      De Rothorn hutte

                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Klik op de foto voor een vergroting.

Midden in de nacht van 7 op 8 september vertrekken we om precies te zijn 0.30 uur voor een auto rit van 960 km naar Tasch het voorstadje van Zermatt.
De auto, s zijn van Harry Derken, Gert Arentz en Simon de Goede. In mijn blauwe Ford Mondeo komen we samen met de rest om 11.00 uur aan bij een restaurant in het voorstadje Tasch.
We doen ons te goed aan een Zwitserse lunch en laten onze auto, s achter op de parkeerplaats. ( immers Zermatt is alleen per trein te bereiken )

Als onze trein om 12.00 uur vertrekt naar onze bestemmingsplaats staan we om 12.30 bepakt en bezakt op het plein van Zermatt klaar voor vertrek naar de Hornlihutte.

Van een laagland niveau als Nederland klimmen we ( inclusief de autorit ) in 24 uur naar een hoogte van 3260 meter.
De hut waar we deze nacht slapen, ligt aan de voet van de beroemde “” Matterhorn””
We denken per uur 300 meter te kunnen overbruggen. We zullen dus vandaag vanaf Zermatt 1650 meter hoogte moeten klimmen om op tijd aan te komen.

Bepakt met klimmateriaal, stijgijzers, Cammassies, touwen, voedsel en onze eigen slaapspullen gaat het Linéa recta naar boven.
Met de invallende duisternis zien we echter helikopters boven ons cirkelen.

Er gaat dan ook geen enkel lampje branden waar die voor zijn. Als het donker wordt zien we alleen maar sneeuw, het licht van de maan houdt ons op de flanken van de bergpaden.
Het sneeuwt steeds harder en de benauwdheid begint toe te slaan. Later zal blijken dat ik hier voor het eerst met Astma aanvallen te maken heb gehad.
Het is letterlijk worstelen en het einddoel is door de bergen en sneeuwbuien niet te zien.  Elke 20 meter hangen we tegen de bergwand om uit te hijgen.
Stap voor stap en met een hartslag van boven normaal zien we plots licht.

Het blijkt de ”” Hornlihutte”” te zijn op 3260 meter. Eenmaal binnen sluiten we ons aan bij enkele ervaren klimmers die de volgende dag de top van de Matterhorn beklimmen.
Drank overmoed en allerlei indianen verhalen doen ons steeds meer drinken van de meest moeilijke duivelsdranken.
Met de wetenschap dat het morgen weer een lange dag wordt, zoeken we de slaapvertrekken op.
Het is een stapelbed van 10 meter breed waar je aan moet sluiten bij de ander, en op de lattenbodem de strodeken over je heen moet trekken.
Als ik in slaap val schrik ik wakker, de alcohol komt omhoog en in alle hevigheid slaat het noodlot toe.
In het stikdonker ga ik van de trap af maar het is al te laat.
Het gulpt er in alle hevigheid uit en de hele trap is bekotst met de bruine bonen soep vermengd met Zwitserlandse vuurjenever.
Ik maak de eigenaar wakker en krijg meteen de volle lading.

Gewend als hij is met dit soort verschijnselen scheld hij alles bij elkaar en schreeuwt in het Duits.

Ach wass, las das toch liegen bis morgen. En zo ziek als een hond trek ik de strodeken weer over mij heen.

2e dag. Zaterdag 9 september.

In de vroege morgen zien we de restanten op de trap maar vooral buiten in de sneeuw.

                       afdaling

                                klik op de foto voor een vergroting.

Er ligt ongeveer 60 cm sneeuw en er is geen witte onbeschonken plaats meer te vinden waar niet gekotst, gepist of gewassen is.
Voor alle duidelijkheid, dit is op deze hoogte de enige mogelijkheid om je te op te frissen!

Maar dan gaan alle alarmbellen rinkelen, de helft is ziek en de ervaren bergbeklimmers bekommeren zich over ons.
Hun advies: jullie hebben hoogte ziekte en moeten zo snel mogelijk naar beneden!
Aangelijnd met touwen, er is geen weg meer te zien, we zitten ver boven de wolken maar gaan wel langzaam naar beneden.
Als we 500 meter gezakt zijn, zitten we midden in de wolken en ik wil naar huis.
Ik leg mij tegen een rots aan en begin te drinken en te eten.
De ene naar de andere aspirine en een ieder weet de oorzaak!

Hoogte ziekte, dus dan maar even volhouden en doorwandelen naar ons volgende doel.

Het doel is de Schonbielhutte met een hoogte van 2694 meter.

Zoals gezegd, toen we eenmaal flink aan het dalen waren verdween de hoofdpijn en konden we genieten van het enorme bergmassief en de prachtige plaatjes van de Matterhorn!
Eenmaal na een fantastisch tocht langs gletsjers komen we aan het eind van de middag bij de Schonbielhutte aan om wat aan te sterken.
Een strenge beheerster, maar met duidelijke regels. Wildplassen stond 50 gulden op, je brits niet opruimen geen paspoort terug, maar wel heerlijke aangepaste maaltijden.
Maaltijden met veel vet en veel alcohol. Maar schoon en elektrisch licht, en dat hadden we in de voorgaande hut gemist.

 

                           Schonbiel hutte

                                      klik op de foto voor een vergroting.

3e dag zondag 10 september.

Als we ons te goed hebben gedaan van een echt ontbijt en de kamers goed hebben opgeruimd vertrekken we voor de tocht naar de “”Rothorn hut”” op 3177 meter.

Enkele flinke afdalingen naar 2400 meter om vervolgens weer te stijgen naar 3406 meter naar de top van de ""Mettelhorn"".
Dan weer dalen naar 2400 meter en dan stijgen om bij het bergmassief te komen voor de laatste klim naar de hut.
Het is een prachtige dag, veel zon en goede voorzieningen in de lagere gebieden.

Als we eenmaal de juiste weg hebben gevonden wordt er warempel een wedstrijd van gemaakt.

Als gekken stormen we naar boven, maar er zijn grenzen, langzaam vloeien de krachten weg en als we een voor een aankomen op de Rothorn op 3177 meter , liggen we met zijn allen op het terras in de zon.

Het is goed geweest, we besluiten om de Zignal Rothorn op 4221 meter over te slaan.
Het sneeuwt er, en gezien de eerdere ervaringen zal het een hele kluif worden. Er ligt een dik pak sneeuw op de top en  de risico,s worden te groot geacht.

 

 

                                                                                                                                                 

                                                                                                                     klik op de foto voor een vergroting.

4e dag maandag 11 september. 

De voorlaatste dag staat in het teken van de terugtocht naar Zermatt. Het blijkt een aanslag te zijn geweest, de afdaling zal niet gemakkelijk zijn.
Als jonge honden laten we ons zakken en de allereerste afdaling is een hels gevecht tussen Henri en Gert.
Deze slopende afdaling is nipt gewonnen door Gert en gezamenlijk komen we aan in het stadje Zermatt.
Uitgeput laten we ons op het plein op onze rugzakken vallen, en prompt komen allerlei Japanners en Amerikanen foto,s van ons maken.
Dus ergens op deze aardbol zitten we nog ergens ongeschoren in een of ander album van een vakantie reisje naar Europa.
We besluiten om een nachtje in het stationshotel te overnachten, eindelijk kunnen we ons normaal douchen .

De avond is er een om te onthouden. Het hele spul neemt bezit van een eetcafe en de eigenaar ziet ons aan voor Denen of Zweden.
De rekening liep torenhoog op en de vraag was dan ook, of wij genegen waren om half weg de avond een voorschot te betalen.

Van eerdere inspanningen is niets meer te merken, een ieder geniet  van de sfeer en de prachtige herinneringen.

                                                                                                                                                   gert wil naar huis.

                                                                                                                                                klik op de foto voor een vergroting.

5e dag dinsdag 12 september.

Bijtijds zitten we in de auto en raken onderweg verzeild in een optocht van koeien die waarschijnlijk van de bergen worden gehaald.

We besluiten het bergmassief per trein te nemen. Je rijdt de trein in en kunt achter het stuur blijven zitten, een ervaring opzich.

Als we thuis de  foto,s ontwikkelen komen de herinneringen weer terug en weer geniet ik van de prachtige beelden van "" De Matterhorn""

Het is een aanrader, alleen niet in 24 uur van een laag land niveau naar een hoogte van 3260 meter.

Met plezier geschreven door Gert Arentz.