Steve Wattel branie

 

 

Na jaren van détante in de familie zijn we helaas weer in een koude oorlogsfeer terecht gekomen.

Wat is er gebeurt? Steve Wattel zit weer op de fiets en begint weer verbaal van zich te spreken. Maar degenen die de verhalen van Steve Wattel in het verleden hebben gelezen weten dat een en ander met een flinke overdosis korreltjes zand genomen moet worden. Steve die al een aantal jaren weer in training is heeft enkele keren samen met deze kanjer meegedaan aan atb veldtoertochten  in de achterhoek (o.a. winterswijk, Zelhem en Vorden) .

De eerste keer in Zelhem dat we samen hebben gefietst heeft Steve 45 km achter me zitten plakken en onderdanig toegegeven dat mijn niveau  op de bike de laatste jaren behoorlijk is gestegen.

Ja, nu ook ik begin te trainen zijn de rollen omgedraaid en de resultaten zijn er dan ook naar. Maar ik loop er niet mee te koop! Geen verhalen op Internet, daar doe ik het niet voor.

De toertocht in Zelhem was zeer ontspannen omdat ik had gemerkt dat de grote bek er af is, zodat ik me niet constant aan Steve hoefde te ergeren wegens zijn verbaal arrogante houding.

Het bleek helaas weer eens tijdelijk te zijn. Na twee keer met vögelachtige griepverschijnselen aan te start gestaan te hebben was ik blij dat ik de tochten desondanks kon volbrengen. Ik neem in een dergelijke geval nooit risico,s want ik moet de andere dag weer aan het werk. Ik fietst de tocht in dat geval dan rustig uit  en Gerrit , die wacht maar even op mij. Prompt begon het weer, het ouwe liedje,  woar blief ie toch? Hai een lekke band?  Fietsen geet wel moar dat wachten altied.

Arrogantie ten top. Hij rijdt notabene op de beste fiets van allemaal, is het lichtste gebouwd van allemaal en heeft de hele week tijd om te rusten.

Ik heb me , op het overigens gezellige feest van Elly flink aan hem lopen ergeren. Ik dacht die grote bek moet er maar eens weer af.

Nu kan ik goed tegen verliezen want ik hoef mij niet meer te bewijzen. Ontspanning staat altijd voorop want ik moet ’s-Maandags  werken. Maar tart mij niet en daag mij niet uit!

Dus tijdens het feest heb ik mij dus beperkt tot twee liter wijn, drie borden stamppot en 2 x ijs en ben op tijd naar huis gegaan. Na een korte nacht wegens echtelijke verplichtingen stonden we beiden om 9.15, niet geheel fit, aan te start van in totaal 55 kilometer ploeteren in de blubber. Samen met mijn twee echte vrienden Jos en Frits. Uiteraard alleen voor de ontspanning.

Ik had mijn plan ‘s- nachts al uitgedacht. Het strijdplan van de match zat in mijn hoofd.

 

Tijdens de voorbereiding op de rit in Vorden bleef hij angstvallig dicht bij zijn stalen ros.  De fiets bleef continue in zijn blikveld. Hij was zo wantrouwig dat hij bang was dat ik zijn banden gedeeltelijk zou laten leeglopen of zand in zijn derrailleur zou strooien. De gedachte alleen al, dit zou toch nooit in me opkomen. Jullie kennen me!

Dus dacht ik, dan maar op eigen kracht.

Tot de pauze op ca. 25 kilometer heb ik mij gespaard, niet forceren, niet op kop, slim rijden, juiste spoor, daar afkorten waar mogelijk, gewoon slimmigheid, dat kent hij niet.

Gelijk commentaar. Ja, ik geef toe, in totaal heb ik 2 x slim gebruik gemaakt van de afwezigheid van wedstrijdcontroleurs en in totaal 40 meter gesmokkeld. Alles in het belang van het eindresultaat. En wat is 40 meter op een totaal van 55000 meter? Niets toch? Ik wilde absoluut niet forceren.    


 

Tot de pauze had ik het moeilijk doordat bij inspanning de boerenkool bijna uit de oren kwam. (daar kom dus de uitdrukking vandaan oren als boerenkool, of was het bloemkool?).

Maar toen rook ik mijn kans, exact zoals gepland. Gert die geen lange tochten kan fietsen zonder daartussen lange pauzes zat op dat moment vol zelfvertrouwen op een tuinbankje.

Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik geen lange pauze nodig had en na de soep en de ontwatering ben ik op een Joop Zoetemelk-achtige wijze sneekie doorgefiest. Hoe? langzaam. Niet mijn bedoeling duidelijk maken  En Steve, die mij schijnbaar nog niet zo goed kent dacht, met een misplaatst gevoel van zelfvertrouwen;

als we met de overige ploeg (3 van de 4 dus) goed samenwerken dan haal ik hem wel in. De laatste 2  keer bleef ik hem ook voor. Het komt wel goed!

 

Dus niet!!!

 

Nadat ik uit zicht was kwam mijn tempoversnelling. Het traject werd wel allengs slechter. Gelukkig wist ik dit niet van te voren.

Tempo houden, uit de wind rijden, aansluiting zoeken bij ander toppers, Soms rennen, boeren, bijna tranen, oppeppen, vallen en opstaan , Ik kan het. Wat is een uur misselijkheid en kotssmaak ten gunste van  minimaal 2 weken geestelijke rust?

Wat ging het hard. Ik hield me voor ogen dat een gouden plak binnen handbereik was en dat Mart Smeets vanuit de lucht verslag deed. Alles deed ik om me mentaal sterk te houden.

Inmiddels begonnen de achtervolgers na de pauze  aan deel 2 van de tocht. Frits voorop, Jos daarna en Steve daarachter proestend en dus afzien. Keihard werd er gestart en door hun doorgekoerst. Wat een schone match, zouden de Belgen zeggen!  Ze zouden mij wel even terugpakken.

Maar ik koerste van voren, was scherp en vol zelfvertrouwen. Na 10 achtervolgingskilometers moest Steve lossen. Hij kon niet meer bij blijven. 5 kilometer voor de finish moest Jos eraf. Frits was de enige serieuze achtervolger. Steve was helemaal uit zicht en van hem ging, zoals verwacht, geen enkele bedreiging meer uit.

Na mijn finish ( ik was erg emotioneel)  heb ik eerst relax een drankje gekocht en heb ik buiten demonstratief de tijd opgenomen.

Na 4 minuten kwam de eerste achtervolger binnen, daarna na weer een minuut kwam de tweede  en toen na lang wachten , eindelijk Steve, volkomen gedesillusioneerd en

Chaggerijnig.

 

Onderweg met de bus terug naar Silvolde, heeft hij niets meer gezegd.

De grote bek is er kennelijk weer een tijdje af. De komende tijd doe ik het weer kalm aan, laat hem maar winnen want ik moet werken.

 

Beste familie, een verzoek;

als jullie Steve de komende tijd uit louter pure belangstelling vragen hoe deze heroïsche tocht is verlopen , laat hem dan in zijn waarde.

Komt hij met allerlei excuses of verdachtmakingen richting fraude naar mij toe, bedenk dan dat hij altijd al een slecht verliezer is geweest. Steve heeft het een tijdje moeilijk.

Ik ben bang dat hij zich de komende tijd op een of ander wijze op mij zal afreageren met enige ongein.

Houdt hem tegen.

 

Groet

Bennie