Onvergetelijke familie Grap in de Wandelsport.


Een reisverslag van enkele familieleden Agnes, Bennie en Gert naar Santiago de Compostella.
Eerst een woord vooraf.
Om privicy redenen zijn de volledige namen niet vermeld.

Er zijn vrouwen, mannen, jongens en meisjes, kloosterlingen, hobbyisten, kortom allerlei figuren die de behoefte hebben om te wandelen, met zich zelf in gesprek willen gaan, een daad willen stellen of om allerlei redenen zich te voet als individu naar Santiago de Compostella te gaan.

Boeken zijn er over geschreven in allerlei vormen, in elke familie is wel iemand bekend met het fenomeen van het wandelen via het St. Jacobspad ( De Camino) naar Spanje.

De rode draad in dit verhaal is Dick Batenburg de Jong.
Dick is al enkel jaren bezig met deze wandelklus en is gestart in zijn eigen woonplaats.
Via België, Frankrijk is hij nu dicht tegen de Spaanse grens aangekomen waar wij, de zwagers Gert en Bennie en niet te vergeten Agnes zijn vrouw hem willen verrassen.

Dit jaar maakt Dick  opnieuw een herstart  in Zuid Frankrijk ( Mont de Marsan ) met het voornemen om het nu helemaal uit te lopen naar Santiago, maar nu met zijn vroegere collega en vriend Wim R.

De schrijver van dit verhaal is Gert dus Dick zijn zwager, en ik ben dan ook redelijk op de hoogte van de intenties en de bedoelingen van het wandelen van Dick.
Dick en Gert hebben samen het Pieterpad in Nederland gewandeld en ooit is het thema wel eens op tafel geweest.
Dick had altijd de droom om ooit Santiago te bereiken, en Gert is meerdere malen benaderd door Dick om mee te wandelen.
Het sprak mij nooit aan om zo lang van huis te gaan, per fiets was en is nog steeds een optie maar dat vond Dick weer geen optie.
Ook hoorde ik van de verhalen en ontberingen onderweg, de eenzaamheid met al zijn beperkingen.
Jaren lang heb ik zijn vraagstelling ontweken en er niet aan toegeven.
Maar jarenlang heb ik ook veel compassie gevoeld met Dick zijn uitdaging, maar ook jarenlang hebben Bennie een broer van Gert samen ook gedroomd van een grap die bijna niet te evenaren valt en bijna niet uit te voeren is.
Op een koffie ronde in de familie komt het hoge woord eruit.
We zouden Dick eigenlijk moeten verrassen tijdens zijn wandeltocht, onaangekondigd op de route staan met een kleding van een Pater diep in gedachten biddend en het liefst op blote voeten zijn tocht te laten volbrengen.
Paterspak, rozenkrans, kerkboek, wandelstok, sandalen en dan de vraagstelling van waar en hoe en kun je dit organiseren zonder dat Agnes ( de vrouw van Dick en de zus van Gert en Bennie) op de hoogte is.

Agnes hebben we op de hoogte gesteld van dit idiote plan anders zou het nooit kunnen lukken.
Zij is de infiltrant van Dick zijn voornemens, zij krijgt elke avond de benodigde informatie en zij zal op een of andere manier alles moeten vastleggen en doorspelen naar de organisatie.
Maar pad op: al is het nog zo geslaagd, als je het niet kunt laten zien aan het thuisfront kun je er nooit meer over lachen!

De ruwe plannen van ons zijn in 2012 in elkaar geknutseld, de echte organisatie ging leven toen Dick aankondigde om zijn ultieme droom op 6 mei 2013 te hervatten.
Om Dick niet te erg teleur te stellen gaan we eind mei in Dick zijn voorstel mee om enkele dagen in Spanje mee te wandelen.
 Hij verheugt zich op onze komst, maar wat hij niet weet dat wij een heel andere agenda hebben met heel andere data!
Soms moesten we ons in allerlei bochten wringen, dubbele gesprekken en agenda, s wie mocht het wel en wie mocht het niet weten.
Soms was het ook kantje boord, bijna onze grap zelf verraden, tot de laatste dagen voordat Dick op het vliegtuig vertrekt is eindelijk de druk er af bij Agnes.
Vergaderingen en vele mails zorgen ervoor dat op Donderdagmorgen 9.00 uur vanuit Silvolde Agnes, Bennie en Gert per Camper vertrekken om de jarenlange voorbereiding ten uitvoer te brengen.
De doelstelling is om op vrijdagavond op de camping in de buurt van Saint-Jean-Pied de-Port te bereiken om vandaar uit de snode plannen ten uitvoer te brengen.

 

Donderdag 09-05-2013 Dag 1

Bennie is het verzamelpunt en Helma staat met de koffie klaar die nu nog gratis is.
Om 8.30 uur gaat dan eindelijk de reis beginnen waar we al jaren heimelijk over gelachen hebben.
De 1e stop is om 13.00 uur, twee uur rijden en 15 minuten pauze telt voor Bennie niet.
Als we de tolweg richting Tours verlaten hebben we een probleem, we kunnen niet met de tolpoorten omgaan, iets dat nog vaker zal gebeuren.
Je kunt er alleen met visa of creditkaart betalen voordat de slagboom opengaat en daar waren we niet op voorbereid.
Tot overmaat van ramp valt de slagboom bijna op de schedel van Bennie.
Zonder verdere complicaties of tegenvallers beginnen we om 18.00 uur met de zoektocht naar een overnachting plaats.
 Sommige campings zijn nog gesloten om dat het seizoen nog niet geopend is.
Dan rijden we na ongeveer 750 Km een camping Parc de la Grenouillere  die redelijk luxe is, het zwembad is in gebruik en er is een gezellig restaurant bij.
We zetten ons tentje op een eigen veldje, Bennie slaapt in de bus en Agnes en Gert slapen samen in de tent, niet om elkaar warm te houden maar omdat het maar voor 1 nacht is.
Bij de warme maaltijd in het familie restaurant laten we een flesje wijn aanrukken omdat alles vlekkeloos loopt.
Nadien zetten we ons samen in de voortent, kacheltje aan en lekker kletsen over wat ons allemaal te wachten staat.
De nacht is onverwacht ijskoud, Agnes zit te zweten om de slaapzak in elkaar te ritsen, dit is een licht gewicht slaapzak en hypermodern.
Maar in de praktijk blijkt deze slaapzak met al zijn bedoelingen verschrikkelijk koud te zijn.
De jongste van ons drie-een ligt lekker te stinken in de camper en wij liggen te vernikkelen van de kou.
Toch een beetje onderschat en te optimistisch geweest misschien.
Wel te rusten.

Vrijdag 10 mei en dag 2 van onze reis.

Met snoeiharde koude wind en bibberend van de kou worden we wakker, eerst maar eens lekker warm douchen.
Bennie ligt lekker ordinair met de gordijnen open nog te slapen als ik aangekleed al voor de tent zit.
Kacheltje aan, primitief koffie zetten en dicht op elkaar ontbijten in de voortent.
Tafelmanieren zijn voor ons niet weggelegd en bestaan niet in dit camping leven.
Om 9.15 uur vertrekken we vanuit het Parc de la Grenouillere.  Het ligt in een gebied aan de Loire in de buurt van een kerncentrale.
Ons broertje Wim is vandaag jarig en onder het rijden zingen we van lang zal hij leven als we hem bellen.
Agnes waarschuwt Wim nogmaals dat hij zich niet verspreekt tijdens de felicitatie als Dick eventueel belt.
De reistijd in de Camper is een mooi moment om tot diepe gesprekken te komen over de familie.
Ondertussen komen we langs het mondaine stadje Futurescoop die ik nog herinner van de proloog van de Tour de France.
We passeren Bordeaux en via de aanloop van de Pyreneeën komen we om 18.00 uur aan in Saint Jean Pied de Pord.
In het toeristische stadje met oude gebouwen en ommuurde wallen slaan we onze tenten op.
Een camping met nog kale platanen maar met prima voorzieningen.
Het stadje is een verzamelplaats van wandelaars en Pelgrims.
Na het drama van de tent op zetten eerst door Gert, en later gecorrigeerd door Bennie, zetten we met zijn drieën het kleine tentje van Agnes op.
Ook dit vereist de nodige deskundigheid die niet onder ons voorhanden is.
Om 20.00 uur wandelen we het stadje in en bestellen geheel in stijl een pelgrimsmaaltijd.

Bennie een glas bier en Agnes en Gert een fles Rosé.
De maaltijd sluit ik af met een espresso, want ik mag van de Agnes en Bennie geen toetje nemen.
Het schijnt dat er geen dubbele uitgaven gedaan mogen worden.
De gezamenlijk financiële pot die we hebben blijkt nu al een chaos te zijn, de nodige correcties onder elkaar zijn niet van de lucht.
Agnes ontvangt dagelijks een SMS van Dick, niet wetende dat we al dicht in de buurt zijn.
Vandaag schrijft hij dat de Pyreneeën al in zicht zijn en wij lachen ons blauw en roepen van wij zien ze ook al!
Als we naar onze slaapgelegenheden wandelen, komt de buurvrouw in een klein tentje ons tegemoet om zich vast te verontschuldigen dat haar man ontzettend snurkt.
Hij snurkt en schreeuwt af en toe, wij proberen uit te leggen dat het geen punt is maar balen als een stekker.
Onmiddellijk noemen wij hem dan Gilles de la Tourette, en maken er de nodige pretopmerkingen bij.
We vinden het in ieder geval sportief dat ze dit van te voren gemeld heeft.
We nemen de dag van morgen betreft indeling goed door, en komen tot het besef dat we beter morgen nog even kunnen wachten en rusten om de geniale grap goed te kunnen voor bereiden.
Als we naar bed gaan begint een hond continu te blaffen en in de stad steekt iemand vuurwerk aan.
Wel te rusten.

Zaterdag 11 mei. 3e dag van onze wandelvakantie.

De nacht was wederom koud, maar nu zijn we er beter op voorbereid.
Toch word ik met hoofdpijn om 6.00 uur wakker, ik probeer het vol te houden tot 7.00 uur en ga dan douchen.
Als ik terug kom is de rest ook wakker en kunnen we aan een wel heel primitief ontbijt beginnen.
Ik heb vannacht mijn trainingsbroek aangedaan met een extra t shirt.
Het kussen waar ik op lig is net een ijsklomp, ik denk dat ik hier de hoofdpijn van heb.
We hebben afgesproken dat we vandaag de route verkennen, waar Dick wandelt, en waar we de opnamen kunnen maken.
Na het primitieve ontbijt waar geen enkele tafelmanieren zijn, vertelt Bennie doodleuk dat hij het gevoel heeft met Oom Gert en Tante Agnes op stap te zijn.
Dan maar wandelen naar het stadje.
We kopen enkele ansicht kaarten voor de kleinkinderen en slenteren door de souvenirs winkels.
Op een zonnig terras waar we de koffie drinken, proberen we van alles om uit te leggen dat we te weinig hebben betaald en graag het juiste bedrag willen betalen.
Dat is nog een hele kluif als je bedenkt dat we 6 kopjes koffie moeten betalen maar een rekening krijgen van 3 kopjes.
Dan nemen we bij de tent de lunch ( lees kale boterhammen) en maken we ons op voor de voorbereidingen van de grap waar alles omdraait.

OP de wandelroute van morgen stoppen we bij meerdere locaties maar bij elke locatie mankeert er iets aan.
Dan kan Agnes niet verdekt opgesteld filmen, of staat onze bus op een zichtlocatie.
Kortom het valt enorm tegen om de juiste locatie van het treffen te vinden.
De twijfels op succes slaan af en toe flink toe.
We rijden de route nog verder af en zien op een kruising diep in het oerwoud een redelijke situatie.
We kleden ons om in onze Paterspakken en doen een proefronde.
We doen zelfs een act in de vorm van een toespraak aan de Heere, om Dick heel veel goeds te wensen
Agnes kan dan achter een dikke boom experimenteren met de instellingen en wij kunnen controleren of de wandelaars morgen Agnes niet per ongeluk zien filmen.
Onze bedoeling is dat Dick met zijn wandelmaatje Wim ons als Paters verkleed inhaalt.
De generale repetitie is geslaagd nu morgen het examen nog afleggen.

Best vermoeid van de gedane arbeid gaan we terug naar de camping, Agnes is nu nog zenuwachtiger maar wel met zijn allen in een opper beste stemming.
Op de camping gebruiken we ook de warme maaltijd en daarna de gebruikelijke wandeling.
Nu naar de Citadel een oud kasteel met honderden trappen om de top te kunnen bereiken.
Harde wind brengt ons weer naar beneden alwaar we de koffie gebruiken.
Voordat we gaan slapen verslepen we de tent van Agnes naar een ander veldje om het gesnurk van buurman Gilles te ontlopen.
We kletsen nog wat na en discussiëren wederom over hoe het allemaal zal aflopen.
Bennie stangt ons met regelmaat dat het in de nacht zo warm is en met regelmaat het raam van de bus open zet. En wij maar kou lijden!! De wraak zal zoet zijn.

Wel te rusten.

 

Zondag 12 mei. En 4e wandelvakantie dag.

Het regent licht in de nacht maar om 9.00 begint het echt te regenen.
Onze stemming betreft kamperen is tot het absolute minimum gedaald.
Bij Agnes is het nog erger, Gilles onze buurman heeft weer een heel bos omgezaagd en Agnes heeft amper geslapen, de spanning van morgen zal er zeker debet aan zijn.
Met een spiraal kacheltje kunnen we ons nog even opwarmen en om 9.30 uur is het vertrekken geblazen naar de vooraf afgesproken plaats waar we Dick kunnen ontmoeten, belazeren en de grap kunnen filmen.
De vooruitzichten zijn niet geweldig.
Op de route spreken we enkele wandelaars aan en leggen uit wat we van plan zijn, het zal wel moeten want we zien er niet uit.
We weten nu in ieder geval dat Dick voor deze wandelaars uitloopt en dat we onze posities kunnen innemen.
Bij een particulier bedrijf dat zijn horeca uitstalling langs de weg heeft staan voor de Pelgrims zetten we ons gespannen neer.
Hij moet hier langs komen!
Vele wandelaars willen met ons als Paters verkleed op de foto en tegen een ieder moeten we een en ander uit leggen.
We komen ene Gunther tegen uit Würzburg die gisteren toevallig samen met elkaar kennis gemaakt hebben.
De wandelaars kennen vaak hun medewandelaars bij de voornaam en hoe ze er uit zien.
Dus hebben redelijke voorinformatie hoe de stand van zaken er bij staan.

Na een uur lang wachten, repeteren, wat als dit, wat als dat, en waar ga ik staan en wie doet dit en wie doet dat zien we Dick met zijn maatje Wim in de verte aanlopen.
Wim is Dick zijn vaste wandelmaat en zijn samen vanuit Mont de Marsan in Zuid Frankrijk opnieuw gestart aan de wandeling of beter deze Camino.
De spanning is niet te harden, Agnes zit verdekt achter de horecabus en wij zitten in onze apenpakken diep biddend aan een tafel.
Het moment suprême zal weldra beginnen.
We horen zijn stem als hij vlak bij ons wat te drinken besteld en bereiden ons voor op een vroeg tijdige herkenning van ons.
Dit duurt ongeveer 10 minuten en nog heeft Dick niets in de gaten.
Agnes zit gehurkt achter de horeca bus te filmen.
Dan wandelen wij diep gebogen om herkenning te vermijden verder de route op met Agnes als een hazewind hond voorop.
We komen niet meer bij van het lachen, we hebben dus nog een twee kans om de boel te  belazeren.
Na 200 meter gaan we tegen een weidehek staan met de capuchon diep over ons hoofd getrokken.
Minuten duren uren als Dick met zijn wandelmaatje die we dan nog niet kennen ons opnieuw voorbij komt wandelen.
Die twee zijn aan het bidden horen we Dick zeggen, en inderdaad we prevelen onverstaanbaar enkele domme kreten.
Ze vragen zich af van welke orde wij zijn en denken dat we plaatselijke priesters zijn omdat we weinig bagage bij ons hebben.
In ieder geval hebben we flink de aandacht getrokken van de slachtoffers.
We wandelen achter de nietsvermoedende Pelgrims aan en Agnes heeft nu een totaal overzicht achter een dikke boom waar hij weer vol in beeld gefilmd wordt!
Agnes moet nu voor de 12e keer plassen van de zenuwen, immers haar man die ze al een tijdje niet heeft gezien wandelt gewoon voor haar neus weg.

Bij een splitsing slaan we bewust de verkeerde kant op en zonder argwaan wandelt Dick met zijn maatje verder, ons achterlatend met de stoom van opwinding uit onze oren.
Opgelucht, en nog steeds geen herkenning.
Agnes is nu voor de 13e keer wezen plassen en wij moeten nu een plan maken want dit kan geen uren meer duren. De spanning wordt voor ons te groot.
We rijden de route af met een grote boog met het plan om ons opnieuw op te stellen waar hij voor de 3e keer langs komt en als of de duvel ermee speelt rijden we hem voorbij zonder dat ook maar iemand het opvalt.
Dan bij de route zien we een rustplaats en willen we een eind maken aan het toneelspel.
We parkeren de bus achter doornen haag en zien Dick met zijn maatje een tafel langs de weg in beslag nemen of even te rusten.
De wandelkaarten en bepakking liggen op de tafel en de spanning is om te snijden.
We pakken de koe bij de horens, op het kleine rustveldje staan 2 tafelbanken en besluiten om op de andere bank te gaan zitten. We zien wel hoe dit afloopt.
Agnes zit diep gebogen achter een heg dit tafereel te filmen en wij zetten ons neer aan tafel.
De gesprekken gaan gewoon door, wij beginnen de aandacht te trekken met een dobbelspel van steentjes.
Ook dit geeft geen aandacht, achteraf weten we wel dat ze gedacht hebben van daar heb je die twee halve garen ook weer.
IK wandel er naar toe en vraag of ze ook brood voor mij hebben.
Dick geeft mij niets vermoedend een oud stuk brood aan mij en zegt van: en nu oprotten!
Ik trek de capuchon omhoog.
Dan begint hij keihard te lachen, hij had al die tijd niets in de gaten en vond ons maar een raar stel.
Bennie komt er bij en de gesprekken zijn hartelijk en hartverwarmend.
Hij vraagt hoe wij de route gewandeld hebben en het mooiste is als hij vraagt of Agnes ook bij ons is.
We ontkennen dit natuurlijk en vinden dat deze echtelijke ontmoeting de hele dag nog kan.
We nemen hartelijk afscheid met de Pelgrims en gaan naar de camping, maar niet voordat we een maken waar we elkaar die middag of avond elkaar kunnen treffen daar.
Terwijl we langs de weg lopen komen enkele jongelui aanrijden en bespugen ons met een flinke gel.
Ze schelden ons uit en maken dat we wegkomen.
Op de camping moeten we eerst bijkomen van de enorme grap die nu bijna voorbij is.
Agnes en Gert doen eerst een middagdutje om alles te verwerken, immers het hoofd zit nu boorde vol met spanningen en Bennie die nog niet moe is slentert op zijn bekende wijze het stadje in.
Als ik nog lig te ronken op mijn slaapzak hoor ik bekende stemmen.
Ik vlieg omhoog de tent uit om Dick en Wim te ontvangen die al wandelend en niets vermoedend aan komen lopen.
Agnes die vanuit de tent dit ook ziet belt met Dick om aan de enorme spanning een einde te maken.
Ze zitten 50 meter uit elkaar te telefoneren.
De verrassing is dan ook compleet als ze elkaar in de armen vallen.
We hebben nog lang nagepraat over hoe dit kon gebeuren en hoe ze dit ervaren hebben.
Dick heeft bij zijn eigen onderkomen een afspraak gemaakt dat wij mogen mee eten maar alleen als wij in vol ornaat en verkleed als die twee paters binnen komen.
Ook deze hoteleigenaren waren dus al op de hoogte van de knaller van deze dag.
Dick had niet voor Agnes gereserveerd omdat hij immers niet wist dat zijn vrouw ook aanwezig was.
Bij het familie hotel L, Esprit du Chemin worden we dan als waardige Monniken ontvangen.
Iedereen wil met ons op de foto, en een ieder wil het verhaal hier achter horen.
In het hotel zitten Amerikanen, Engelsen, Iemand uit Noorwegen, Duitsers en Fransen.
Het is verplicht niet bij elkaar te zitten dus een ieder zit met een vreemd iemand naast zich.
Je zult je moeten voorstellen en vertellen waarom je “”De Camino”“ loopt.
Dick vertelt namens onze groep de bedoelingen en Bennie vertelt smakelijk naar de aanwezigen toe wat er zo al gebeurd is deze dag.
De eigenaren Huberta Wiertsema en Arno Cuppen willen van ons een reisverslag en de film die straks in Première gaat.
Wij zijn trots op Agnes en Dick, deze betaalt voor ons de rekening voor deze warme familie dag.
Wij wensen een ieder een goede nacht rust en wandelen naar ons onderkomen.

Daar aangekomen kunnen we nog even genieten van de avond, het is echt stoom afblazen.
Voor ons blijft het een raadsel dat ze ons niet eerder herkend hebben.
Ze waren geheel gefixeerd op hun eigen doen en laten, en onbewust hebben ze voor een enorm succes gezorgd.
Nog lang niet leeg in ons hoofd gaan we naar bed.

Wel te rusten.

Maandag 13 mei en de 5e wandeldag vakantie.

 De nacht is slecht voor mij, knallende koppijn en een buurman die snurkt.
De spanningen waren te groot en zijn in mijn hoofd mee naar mijn slaapzak gegaan.
Voor het eerst is Bennie eerder wakker en met zijn gestommel word ik ook wakker.
Even later komen Dick en Wim langs voor de koffie om Bennie mee te nemen voor een lange wandeldag van St-Jean-de-Port met de klim over de Navarra naar Ronscesvalles.
 De afstand is 26 km met gemiddeld 8 wandeluren.
Zelf ga ik het stadje in om brood te halen maar na de 3e winkel geef ik het op, alles is uitverkocht.
Met een cracker achter de kiezen maar toch met lekkere koffie van Agnes, gaan wij met de bus van Bennie de route achterna.
Bij de Spaanse grens drinken we nogmaals koffie en doen we de boodschappen.
Bij hun eerste stop kunnen wij met onze bus niet komen, de weg is er zo steil dat het onverantwoordelijk lijkt om nog verder te gaan.
Zelfs achteruit de berg terug rijden is noodzakelijk om een tegenligger te ontwijken.
Dan gaan we richting Ronscesvalles en boven op de top van de Navarra maken we een rustpunt.
Hier nodigt Agnes een 3 tal Duitsers uit Keulen uit om de oude koffie van vanmorgen op te drinken.
Ze zijn te voet van af Keulen op 5 februari vertrokken, en met een hond en trekkar maken ze de tocht af.
Ze zijn dankbaar dat wij ze van de hongerdood gered hebben. Ze zijn overvoerd met lekkernijen waarvan ik de aanwezigheid niet heb geweten!
De soep is nu ook gereed en samen gebruiken we de middag lunch.
Ik stond al angsten uit dat Agnes dit ook aan die Duitsers wilde geven.
Eenzame fietsers komen naar boven zwoegen en later in de middag ook de dames van gisteravond die 5 uur over de beklimming doen van 15 km.
Ze zijn wel erg blij als ze eindelijk weer een herkenning zien.
Veel luxe en mooie campers staan bij ons op de parkeerplaats en telkens verontschuldig ik mij dat deze camper van mijn broer is.
In de zitruimte heb ik even de vuile was van Bennie opgeruimd om even te kunnen schrijven aan dit verhaal.
Agnes loopt de wandelaars tegemoet maar later blijkt dat ze een andere afdaling hebben gekozen naar Ronscesvalles.
Als we daar naar toe rijden bestaat het dorpje uit 5 gebouwen inclusief de kerk.
We verwelkomen onze wandelaars, alleen Bennie moeten we nog een uurtje op wachten, maar dan komt hij dan ook hardlopend provocerend aanrennen.
Eindelijk is het ook mooi weer en kunnen we ook nog van de zon gebruik maken.
Ik wist al niet meer hoe hij eruit zag en heb eerst gevraagd wat dit voor raar verschijnsel was.
De terug weg zonder Dick en Wim die in de herberg blijven slapen is een lange afdaling en dan blijkt dat ik twee wagenzieke mensen in de familie heb.
Geen van beide kan er tegen om achter in de bus te zitten of liggen.
We prijzen ons gelukkig dat we weer veilig en heelhuids op de locatie aankomen.
We eten bij de tent de pasta van onze kokkin, deze is perfect, glaasje erbij en Bennie de vitamine pillen.
Het gebruikelijke koffie rondje in het stadje, geld pinnen voor de pot en langzaam naar de tenten om ons voor te bereiden op de dag van morgen.
Er is wel de dringende vraag aan mij gesteld om als chauffeur te fungeren en niet Bennie in de bergen te laten rijden!
Wel te rusten.

Dinsdag 14 mei en 6 wandelvakantiedag.

We worden wakker met goed weer, er zit een kentering in de weers omstandigheden.
De dag van vandaag staat in het teken van verkassen naar Pamplona.
Dick en Wim wandelen vandaag van Ronscesvalles naar Zubiri de volgende halte stop.
IK ben zelf zo als vaker als eerste wakker en als ik mij ga douchen, wordt de rest ook wakker.
Eindelijk lekker zitten zonder stress en lekkere koffie.
Na het ontbijt  breken we onze hele onderkomen af, schoonmaken, afwassen zeilen schoonmaken, Agnes tevreden stellen en complimenten geven over de heerlijke eitjes van vanmorgen en afscheid nemen van onze buurman Gilles met zijn vrouw
Dit  echtpaar zijn inlanders die hier een baantje hebben gescoord en lekker goedkoop op de camping verblijven.
Stampvol gaan we weer de de Camino gangers achterna, de bergen weer in en vlak voor de grens even de boodschappen doen en diesel tanken.
Van gisteren weer op en in Launcevalles drinken we de koffie.
In het plaatsje Zubiri zitten we dan heerlijk in het zonnetje om Dick en Wim weer op te pakken.
We herkennen veel wandelaars van andere dagen en ook worden wij zelf herkend.
In sfeer in deze kringen is warm en familiair.
Er is zelfs afgesproken dat wat er tijdens zo allemaal gebeurd en meemaken, in de Camino groep geheim en bewaart blijft!

Deze zetten we dan in de bus en rijden naar Pamplona om daar een camping op te zoeken die ook nog iets van luxe heeft.
Als we dat gevonden hebben en als toegift ook nog een verblijf met Wi-Fi en een restaurant zetten we onze opstallen op het gras.
Tijdens de koffie komt de galgenhumor weer naar boven en ieder ander dit tafereel zou beluisteren zou denken dat er flinke ruzie is.
De rot opmerkingen over de data van terugreis, de financiën, en natuurlijk de humor zijn niet van de lucht.
Wij hebben een prachtig onder komen nu en genieten van de prachtige middag.

Ik kan nu eindelijk internetten via een Wi-Fi verbinding en heb een ieder een mail gestuurd waar we zijn en verblijven.

De felicitaties stromen nu binnen, met zijn allen gaan we nu naar het restaurant waar we gezellig samen zijn maar ook heerlijk kunnen eten.
Op de menukaart staat dat de biefstuk € 35.- kost en dat is wel erg veel zegt Bennie.
Bij goed doorlezen blijkt dit per kilo te zijn.
Het eten is er erg goedkoop naar onze begrippen, en betalen dan ook niet meer dan ongeveer € 15.- per persoon.
Hier aan tafel kunnen we dan ook nog lang napraten over de laatste dagen.
De wandelaars liggen om 9.00 uur in bed zodat Bennie en ik nog even kunnen nagenieten van de dag, uiteraard worden we gestraft en worden getrakteerd op een enorme regenbui.
Wel te rusten.

 

 

Woensdag 15 mei en de 7e wandelvakantie dag.

De nacht is slecht, rukwinden en zware regenval zorgt ervoor dat ik niet slaap.
De voortent staat vol met water en dat maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.
Als ik in pyjama sta te dweilen in de tent en hard moet werken om het droog te houden zit Bennie vanuit een droge camper te gebaren dat het water wel met enkele meters kan stijgen.

Om 6.00 uur sta ik maar op, het heeft geen zin om nog langer te blijven liggen.
Verkleumd van de kou omdat het toch doortrekt tot in de slaapzak probeer ik de moed erin te houden.
Een beetje kwallen onder elkaar en de warme koffie zorgen ervoor dat je er weer tegen kunt.
De hele meute gaat nu samen wandelen en omdat ik door allerlei vreemde blessures niet kan wandelen breng ik Dick en Agnes, Bennie en Wim terug naar de plaats waar ze gisteren zijn gestopt in Zubiri.
Eenmaal terug op de camping heb ik de tijd voor mij zelf om alles te ordenen,  de opdrachten die mij gegeven worden uit te voeren en om aan dit verslag te werken.
Met een straalkacheltje in de hoogste stand in de voortent, een laptop op een tafeltje, koffie in de nabijheid vul ik mijn dag in.

Aan de achterkant van de bus kook ik een eitje, zoek alles na of er nog wat te eten is.
Ik kook het eitje op het luxe gasfornuis van Bennie en met een hoogstaand staaltje van ouderwetse techniek slaag ik er in om een hoogstaande lunch te gebruiken.
Als ik zover ben dat alles achter de kiezen is val ik in slaap, wachten op wat er komen gaat.

Maar de slaap duurt niet lang, telefoon, wil je ons AUB ophalen, wij zijn moe en willen naar de tent.
Ongeveer 3 uur lang heb ik rondgereden en uiteindelijk zonder resultaat.
Santo Domingo in Pamplona in de Tom Tom, en nog de gasten niet vinden.
Later zal blijken dat ze in het voorstadje Arres zitten, ondertussen had ik de bus geparkeerd tegen het verkeer in van de eenrichtingsstraat genaamd Plaza Mayor.
Er zijn ook van die dwazen die zoeken naar Majoor in plaats van Mayor!
En ik maar rondcrossen met een Tom Tom die alsmaar onzin uitkraamt!

Dan maar terug naar de camping, geen adres, geen stadskaart en geen gegevens.
Als ik met hoofdpijn eindelijk op de camping aankom zitten ze verstopt in de voortent.
De AED was dan ook noodzakelijk om mij van de schrik weer tot leven te brengen.
De enige die om mij geeft is mijn zusje Agnes, deze is dan ook bezorgd, de rest denkt alleen maar aan de bus en de last, als ik verongeluk.
Na even bij de kachel hebben gezeten is het gelukkig tijd om te eten, ik stik van de honger en zelfs in het restaurant zit Dick, die toch een bikkel is, met de jas dichtgeknoopt aan tafel.
We proberen zo lang mogelijk aan tafel te blijven zitten om niet naar de koude tent te hoeven.
De humor is er nog wel en dat laten sommigen luidkeels horen.
Wel te rusten.

Donderdag 16 mei 8e wandeldagvakantie, ·

De nacht is een drama, de temperatuur lijkt tegen het vriespunt aan te komen, ik kan moeilijk in slaap komen door de stress van de laatste dagen en om 3.00 uur word ik dan ook wakker.
Er moet iets gebeuren, hoofdpijn als een meloen, alles klam en vochtig, en koude voeten als je uit het hol klimt.
Ik haal het elektrisch kacheltje van Bennie in het slaapgedeelte en ga er eerst voorzetten om te ontdooien.
Zo zijn er meerdere kampeerders verongelukt en kan mij nu voorstellen hoe mensen levend verbranden.
Ik moet mij zelf verplichten om niet in slaap te vallen, ik doe nog een extra trui aan en kruip weer het hol in.
In Godsnaam, om 8.00 uur in de morgen met allerlei langdurige hoestbuien van Agnes en Bennie op de achtergrond maar opstaan.
Onder de douche met een keiharde straal warm water kom ik weer bij positieven.
Het ontbijt gebruiken we staand onder de luifel, de stoelen zijn nog nat en op een tafeltje van 30x30 cm staat alles opgestapeld, de koffie staat tussen het natte hoge gras.
Op dat moment gaan er bij Bennie en Agnes ook de alarmbellen af dat het zo niet langer meer kan.
We moeten naar een warm bad met de luxe die we zijn gewend.
Maar eerst n met zijn allen naar Pamplona in de luxe camper van Bennie.
Dick en Wim hadden al afgesproken dat ze al hun bagage van dit basiskamp zouden meenemen om dat ze eigenlijk niet langer gestoord willen worden met onze aanwezigheid.
De stad die een duidelijke Baskische inslag heeft, noemt men ook wel Iruna en alle straatnamen zijn twee talig aanwezig.
Het duurt dan ook lang dat we dit ontdekken, het is zo als Friesland in ons eigen landje.
In een koffie bar drinken we gezamenlijk voor het laatst de koffie, het afscheid is voor mij althans emotioneel.
Je ziet toch twee mensen weglopen waar je nauwe banden mee hebt opgebouwd.
En dan hebben we het nog niet over Agnes die Dick alweer van haar ziet vertrekken.
Ik denk willekeurig aan de woorden van Dick, wil je op Agnes passen?
De achterblijvers Gert, Bennie en Agnes verkennen nog snel even het centrum van de stad.
De Plaza del Castillo is een mooi foto plaats met veel Baskische vlaggen.

Plotseling merken we aan ons zelf dat het grote en ultieme doel voorbij is en eigenlijk overbodig zijn geworden.
We nemen afscheid van de stad en gaan voor de laatste keer terug naar de camping.
In de zon gezeten zien we een groot zwart monster aan komen waaien dat heel veel regen voorspelt!
Als hazewindhonden breken we onze tenten af en smijten alles wat los en vast zit in de bus.

Nog net droog en wat nu? Het is mooi geweest om 14.00 uur rijden we non stop naar ons landje terug.
De koe op de Tom Tom van Bennie loeit maar door, het is bedoelt als snelheidswaarschuwing maar kan niet weten dat Bennie doof is.
Het is rustig op de autobanen, dit zorgt ervoor dat we zo lang mogelijk door rijden.
Als het eind in zicht is zijn we alle drie totaal uitgeput, de humor zal blijven en onze namen zullen nooit meer verdwijnen.
Dit verhaal is met plezier geschreven door Gert Arentz.

 

Ingezonden stuk van Dick en Wim (de Camino wandelaars ) hoe ze het zelf ervaren hebben:

Van Ostabat naar Saint-Jean-Pied de-Port.

We lopen richting een stop waar we wat kunnen gebruiken: “Pauze de Compostella”

Op het terras in de verste uithoek zitten een paar monniken in habijt met de kap ver over het hoofd getrokken en met de rug naar ons toe.
Na wat gebruikt te hebben stappen ze voor ons op en bij een bruggetje staan ze weer met de rug naar ons toe.
Ze gedragen zich een beetje wereldvreemd. Het lijkt of ze staan te bidden.
De klokken luidden 12.Oo uur of dat er mee te maken heeft.
Het valt wel op dat 1 persoon sportschoenen aan heeft.
Onze lieve heer gaat mee in de vaart der volkeren.
 We nemen een korte route naar St. Jean –Pied-De- Port
Zij staan daar in eens ook weer, maar komen uit de richting van de lange route. Sneller dan wij?
Het is bijna niet mogelijk.
Ze verdwijnen weer om even later weer op te duiken en gaan aan het andere picknicktafeltje zitten met de rug naar ons toe.
Even later staat er ineens eentje voor mijn neus te bedelen om brood in het Engels.
Ik kijk op en schrik wat een boeventronie de kap tot over zijn neus 3 dagen niet geschoren.
Ik geef een stuk oud brood en denk opzouten begint tie me te zegenen.
Dan trekt hij de kap terug en is het mijn zwager Gert.
Hilariteit alom, want we hadden op een later tijdstip afgesproken. Bennie is er ook.
 Na bijgepraat te hebben spreken we af in St.Jean-Pied-de-Port.
Tijdens het verder lopen zeg ik tegen Wim dat Agnes er ook wel eens kon zijn.
In St.Jean-Pied-de-Port:
 Bij de herberg waar we slapen vinden ze het zo leuk dat Gert en Bennie ook mogen mee-eten, als ze in habijt komen.
Op de camping bel ik Agnes op van wat me nu is overkomen, ze klinkt heel dichtbij en staat even later achter me.
Dit was de 2e verrassing
Bovenstaande is geschreven door Dick.

 

Wetenswaardigheden:

De galgenhumor van de familieleden heeft weer een flinke impuls gekregen.
Bennie leeft op vitaminepreparaten en allerlei moeilijk onder te brengen benamingen van medicijnen.
Het aantal kilometers plakband in en aan de bus is moeilijk in te schatten.
We hebben ontzettend gemak gehad van de meegesleurde fietsen.
12 keer van de bus gehaald en nooit gebruikt.
We hebben op de dag voor de bijzondere ontmoeting met Dick ons veel zaken afgevraagd.
 Stel dat Dick wandelt met een bloedmooie vrouw?
Stel dat Dick dit alles heeft verzonnen en geheel ergens anders is?
Moeten we dan de waarheid tegen Agnes vertellen?
Bergplanten uit de natuur plukken is verboden.
Bennie vertelt elke morgen, dat het warm is in de bus.
De groep is ontzettend bang dat er zaken in het verslag staan die hun naam kan schaden.
Ik dit niet van te voren kan garanderen.
Het thuisfront is enorm blij ( ik nog meer ) dat we weer thuis zijn!
Het kramperen voorlopig voorbij is.
De laptop is onmisbaar in het buitenland.
Onder de wandelaars heet de route "" de Camino""  De Caminolopers zijn dan ook net een grote familie.

Een Nederlander komt bij Bennie om te vragen of hij zijn telefoon kan instellen dat er geen data roaming aanwezig is.
In plaats van dit uit te zetten schakelt hij alles in. De humor is dan niet van de lucht.
Wim had geen telefoon verbinding met het thuisfront.
Bennie en Agnes, geven alle hulpbehoevenden in Pamplona de laatste munten. Dit kan schuld afkopen betekenen maar ook medelijden, vul zelf maar in!
De rust die Bennie heeft komen Agnes en Gert te kort! Altijd maar jagen en rennen.
Maar Agnes maakt wel de bus schoon, iets wat door Bennie nog nooit gedaan is!

Ten slotte nog een opmerking van Bruur Bennie: ·Je zult niet begeren de ontucht die mij toekomt!

gepubliceerd: 21-05-2013