Op de “”Camping”””

 

 Het camping virus waarde flink in het rond in de jaren,70.

 

Elly en Theo als oudst - hoofden van de familie, hadden als eerste een Burstner Toercaravan.

Door deze af en toe uit te lenen aan de familie  o.a. aan ondergetekende, werd een ieder met dit bacil besmet.

Zo kwamen wij voor het eerst in aanraking met kamperen in Vianden ( Luxemburg) en in Winterberg ( Sauerland). Voor de onze beide jongens Haiko en Edwin, bleek dit een gouden greep.

Zelf, kon ik het dus niet langer meer onderdrukken.

We kochten dus zelf ook een toercaravan.

Op hoogtijdagen stonden dus Elly en Theo met de 4 kids, Ons vader en Moeder, Wim en Ria, en Nelly en Gert op de camping van de familie Te Gussinklo in Sinderen.

Als familie stonden ook nog Theo Kuiper met Riek Span, tante Inie en oom Frans van Leuteren op de camping aan de Harterinksdijk te Sinderen.

Hele familie, s brachten hier de weekeinden door en de opkomende grijze massa had toen al de tijd, om ook in de werkweek aanwezig te zijn.

Veel personen die in de ziektewet zaten, of in de WAO waren, konden hier de hele week lekker klussen en aam hun tuintjes werken.

 

Wij begonnen met een Adria tourcaravan.

Om een en ander uit te proberen gingen we eerst naar het Waddeneiland Tessel.

De Opel Kadett schreeuwde het uit tegen de wind in op de afsluitdijk.

Maar we waren verkocht aan dit soort recreëren

 

Het moet het voorjaar van 1974 geweest zijn toen wij de eerste zomer op de camping door brachten. Oma en Opa Wolters kwamen met hun bromfiets op de verjaardag van onze zoon Edwin die 1 jaar zou worden. Wij hadden het compleet vergeten.

Al snel kwam er een KIP caravan en ook de voortent zou allengs luxer worden.

Met deze caravan gingen wij voor de eerste keer de grens over naar Oostenrijk.

Voor die tijd was dat een complete onderneming.

Met een paarse Opel Kadett, een gele Audi 80 en later een witte BMW en een Mazda 929 ervoor, zwierven wij door grote delen van Europa. O.a. in het toenmalige Joego-Slavie, Oostenrijk, Italië, Spanje en Frankrijk.

 

Na verloop van de jaren kwam er een stacaravan. Het onderstel kocht ik in Gendringen en bij een boer in Zelhem heb ik het gevaarte afgebouwd.

Op Koninginnedag van 1977 kreeg ik een transport vergunning om het geheel te vervoeren naar de definitieve plaats op de camping.

Voor die tijd was dit de mooiste, grootste en luxe stacaravan die er te bekennen was.

Met een origineel bankstel en de afgedankte kleuren tv uit huis. Alles ging mee naar het buitenhuis.

Op de vrijdagavond werd de auto volgestouwd, en compleet met de beide jongens haiko en edwin gingen we dan naar “”de camping.”” Om op de zondagavond weer terug te keren.

 

Als we het terrein opreden dat stond wijlen Ben en Mientje al op de oprit en schreeuwden dan van “” Nelleke, de koffie is klaar!!!”Daar baalde ik van als een stekker, zeker als er verplicht gekaart moest worden op de vrijdagavond.

Het was ook de tijd dat de familie altijd een reden hadden om op visite te komen.

Verjaardag werden vaak gehouden in de kantine, en vriendschappen kregen hier hun beslag.

Onze kinderen hielden hier hun verjaardagen en in de bossen lieten ze merken dat ze er geweest waren. Jonge aanplant is er vernield door de jongens, en dan met een onschuldige blik in hun ogen dat mijn vader die nodig had voor de vogels in de volière.

En zo kwamen ze dan weer terug onder begeleiding van de Dick Gussinklo

”de campingeigenaar”.

Ik kon er lekker hardlopen in het Idinks bos, en in de winter konden we heerlijk door de verse sneeuw baggeren. Maar wel eerst de olie kachel aansteken!

Wim en Ria stonden met hun Kip caravan met typische Didamse gordijntjes op een grasveld van een naburig weideveldje.

Met de televisie aan met zijn geliefde cowboy films, schalde dit over de gehele camping.

Theo en Elly stonden in een verre uithoek en ook deze stacaravan was van een hoog vierkante meter gehalte! Omdat het hem aan tijd ontbrak waren de verbouwingen natuurlijk voor ondergetekende.

Ons vader en moeder stonden nog verder weg, maar deze hadden een stacaravan omdat de kinderen dit ook hadden. Tenminste dat zagen wij zo in die tijd.

 

Zo hadden wij als buren “” onze oosterburen”” de Duitsers Herbert en Hilde Christ.
Deze woonden in het grensplaatsje Suderwick en nodigden ons in de winter uit om op visite te komen.

Hier kwamen we erachter dat hij een echte S.S. was geweest met een flink oorlogsverleden.

Hij had gevochten aan het oost front en liet vol trots de foto, s zien van de moordpartijen die daar plaatsvonden.

Hier heb ik jaren nog last van gehad, ik durfde niet te vertellen dat ik hier niets van wou weten maar de foto, s moest en zou ik zien!

Nu na al die jaren had ik het moeten opvatten, als een soort van spijt en schuldverklaring van de beste man.

Maar ik was nog te jong om dit allemaal te snappen.

Maar de beelden staan nog steeds op mijn netvlies.

Berucht waren de voetbal partijen tussen de onderlinge campings van Varsseveld en Sinderen.

Hier heb ik nog iemand uit Hengelo Overijssel een flinke beenbreuk bezorgd.

Elke zondag voetbalden we met de jongens van Theo en Elly en mijn kinderen Haiko en Edwin.

In 1986 kochten we een eigen huis in Terborg en was de caravan was op termijn niet meer nodig. Het onderhoudswerk werd mij te veel af en schilderen moest ik thuis al te veel.

Nu na al die jaren staat het huisje nog steeds maar op een andere plaats op de camping de Wrange in Doetinchem.

Aan niets is te zien dat hij van 1977 is en als ik er langs fiets of wandel denk ik aan die mooie tijd, waar je meer van had moeten genieten!