Onze vakantie naar La Palma van 19 maart t/m 26 maart 2010.

De keuze was niet al te moeilijk, al meerdere jaren kwam dit kleine eiland als onderdeel van de Canarische eilandengroep naar boven drijven.

Omdat we door allerlei redenen, de zomer van 2009 samen hebben gemist wilden we per se naar de zon.
Het is dan ook de 1e vliegvakantie na een  moeilijke lichamelijke periode in 2009 die we boeken via D. reizen, en nog steeds niet geheel in mijn voordeel beslist is.

Onze vriend A v/ d P. brengt ons zo als gewoonlijk de laatste jaren, naar Schiphol.
Om 10.00 uur is hij bij ons en om 12.00 uur zitten we al aan de koffie in een koffie hoek van de luchthaven in Amsterdam.
We zien steeds meer blauw met karabijnen, klapperpistolen, handboeien en bewaking in tegenstelling tot de jaren van vroeger.
Eenmaal in de lucht wordt het een onrustige vlucht van ongeveer 5 uur omdat er een flinke tegenwind is met snelheden van bijna 200 km per uur.
Vlucht HV 718 heeft ons om 19.00 uur laten landen op het vliegveld van La Palma.
Het eiland is 47 km lang en 30 km breed.
Een taxi brengt ons naar het appartementen complex “” EL Cerrito”“ aan het strand van Los Cancajos. www.elcerrito.es
Een Duitse receptioniste brengt ons naar het appartement met huisnummer 208 en sleept zelfs de koffers voor ons naar boven.
Het is er groot en ruim, en meer vloeroppervlakte als een gemiddelde Nederlandse huurwoning.
Maar eerst gaan we op de gok naar het centrum om wat te drinken en een kleinigheid te eten.
De wijn smaakt ons als vanouds en bij het betalen staat ons nog een likeurtje te wachten.
Het is hier een uur vroeger dan in ons thuisland dus bijtijds liggen we in bed op een tropisch eiland.

Zaterdagmorgen 20 maart.

Het is onwennig als we wakker worden, ik hoef niet aan het werk en kan meteen beginnen met niets doen.
Dan gaan we naar de ontbijtzaal van het complex dat kennelijk nog in een winterslaap zit, de rust straalt er vanaf, de beheerders zijn Duitsers maar dat nemen we maar op de koop toe.
De schoonmaak ploeg staat te trappelen om nu al ons huisje een poetsbeurt te geven.
De handdoeken zijn net 1x gebruikt, het moet niet veel gekker worden.
We maken een wandeling en het zweet loopt al van mijn kruin en de nieuwe spijkerbroek zit al vastgeplakt aan mijn kond.
We zijn het duidelijk niet meer gewend.
Maar ondertussen genieten we van de opkomende lente en de prachtige met lava stenen bedekte boulevard. aan de boulevard klik op de foto voor een vergroting
Het totaal aantal traptreden bedraagt ruim 200 en dat op een wandeling van 60 minuten.
Op de terugweg kopen we bij de Spar de Telegraaf van zaterdag ( wat een luxe) en slaan wat 1e levensbehoeften in.
Zo warm het vanmorgen is zo mistig is het in de middag, zware wolken drijven over ons heen.
Om 16.30 uur melden we ons bij het hotel waar Belgische Anne de voorlichting over het eiland geeft, en boeken voor de dinsdag de Zuid tour en voor de woensdag het vergeten Noorden.
We hebben dan nog even tijd om ons op te frissen en wandelen naar het restaurant“”El Lagar””
Het eten is over het algemeen duidelijk goedkoper dan in Nederland, ook de boodschappen die we gehaald hebben zijn goedkoper.
Het is op dit moment koud en er blaast een koude wind over ons heen.
Er is geen Nederlandse zender op de TV dus kan ik mij niet op de hoogte houden van de voetbalwedstrijden in ons thuisland.

Wel te rusten

Zondag 21 maart

Het weer ziet er goed uit, de zon komt ons tegemoet.
In het restaurant is een nieuw lichting gasten aan gekomen die erg aanwezig zijn.
Desondanks is het een heerlijk ontbijt met alles erop en eraan.
We wandelen naar de bushalte die ons voor € 1,30 per persoon naar de hoofdstad van het eiland brengt genaamd Santa Cruz.

Het is een verbluffend mooie stad met prachtige oude koloniale gebouwen met de daarbij behorende sfeer.
De winkelstraat eindigt bij een replica van de “” Santa Maria “” het schip van Columbus.
Deze herinnerd aan de zeevaart die La Palma als een tussen station zagen voor de oversteek naar Amerika.
In de haven liggen verschillende kolossale cruiseschepen met passagiers die hier blijkbaar hun geld willen achterlaten.
In een restaurantje bestellen we een Spaanse maaltijd met de bijbehorende rode wijn en telkens laten we de bekende term het Zwitserleven vallen.
Het valt ons op dat het eiland een redelijke welvaart heeft en het een betaalbaar oord is.
Langzaam slenteren we weer naar de bushalte die ons terug brengt naar Los Cancajos.
Via het sms gebeuren worden we van de dagelijkse nieuwsvoorziening op de hoogte gehouden ook als ik er niet om gevraagd heb.
De krant is hier normaal te koop en de verrassingen zijn dan al weg.
In de avond maken we een lange wandeling in het stadje maar op de zondagavond is er weinig te zien of te horen.
We liggen dan ook redelijk vroeg in bed.
Wel te rusten

 

Maandag 22 maart.
Het eerste wat ik hoor is dat ik de vuilnis emmer buiten moet zetten, het is immers maandag.
Maar dan realiseer je dat je ligt wakker te worden op La Palma en de koffie al gezet is voor jou.
De zon schijnt vandaag ook continu volop in tegenstelling tot de dagen ervoor.
De eetzaal is uitermate rustig vanmorgen, de lawaaimakers van gisteren zullen nog wel slapen.
Na het ontbijt halen we de boodschappen en ik alleen maar “” als de krant er maar is””
De telegraaf lees ik helemaal uit en de voetbal uitslagen bevallen mij wel.

Dan doen we de rugzak op en wandelen we naar het vliegveld, de afstand is nog korter dan ik dacht en met 15 minuten zien we de start en landingsbaan al liggen.
Er landen er twee en ik zie er eentje opstijgen midden voor onze neuzen.
We voelen ons echte vliegtuigspotters.
Voor mijn gevoel is de baan niet langer dan 1000 meter met het begin en eind direct aan de waterlijn.
Als we naar ons appartement wandelen is het nog steeds warm en voor het eerst kun je de zon voelen branden op je blote barst.
Ondertussen verken ik vast de plaatsen waar ik vrijdag stekjes van de bloeiende oleanders, die ook hier in het wild veel langs de weg staan kan afknippen.

Tegen de avond wandelen we naar een restaurant die we op die plaats niet zou verwachten.
Midden in een redelijk nieuwe wijk vinden we een fantastische Spaanse keuken waar we uitgebreid kunnen genieten van hun kookkunsten.
Als we thuiskomen, kijken we naar een natuurfilm en gaan naar bed.

 

Dinsdag 23 maart

Al vroeg zijn we wakker, de nacht was onrustig en dus eigenlijk te kort.
Klokslag 8.00 uur lopen we de uitstekende geserveerde ontbijtzaal in waar we weer van opknappen, zelfs de koffie begint hier te wennen.
Dan hang ik de volle rugzak op en lopen naar de vertrekplaats van de bus voor de “”Zuidtour”” van het eiland waar we om 9.30 uur aanwezig moeten zijn.
Een propvolle bus vertrekt, en de 1e halte is een klein stadje genaamd ""Mazo"" waar we uiteraard een kerk bezoeken en waar prachtige drakenbomen omheen staan.
Eenmaal in de kerk hebben we een kaarsje opgestoken voor “” Ben”” waar we de begrafenis van gemist hebben.
Er is een museum bij maar na de renovatie van enkele miljoenen overheidsgeld is deze nooit meer opengegaan.
De volgende halte is een plaatsje waar we wel een museum bezoeken, en hier mogen we de plaatselijke wijn proeven.
Dan gaan we naar de laatste actieve vulkaan krater die in 1971 nog actief is geweest en enkele vierkante kilometers aan nieuw land heeft opgeleverd.
Het is de krater van St. Antonio waar we nog een flinke wandeling voor moeten maken.
Als door een uitbarsting er land verloren gaat van een particulier dan ontvang je van de overheid geen enkele vergoeding, maar het nieuwe land dat gecreëerd wordt, moet flink voor betaald worden om het te kunnen kopen.
Het hoogte punt is het bezoek naar het nationaal park, langs de route zien we de restanten van enorme bosbranden die hier gewoed hebben.
Eenmaal in het park zie je de prachtige natuur met een platform van 2200 meter hoogte waar je in de enorme diepte kunt kijken.

 Om 17.45 uur komen we vermoeid aan in ons appartement waar we alles van ons af laten vallen.
Toch zullen moeten eten om weer bij te tanken en om 19.00 uur wandelen we weer terug voor de warme hap.
We komen uit bij “”La luna”” in de nieuwe wijk Los lianos.
Bij thuiskomst moet ik voor het eerst een kakkerlak in de slaapkamer oprapen, dit voelt niet lekker aan maar op dat moment moet je wel iets doen.
Maar gewikkeld in een groot stuk papier gaat hij het raam uit.
Ik bel nog even naar Ed en Nanc om te vragen hoe het gegaan is met de begrafenis.
Nadien stellen we het alarm in om morgenvroeg weer vroeg op te staan.

Wel te rusten

Woensdag 24 maart

Voordat de wekker gaat zijn we wakker, door het tijdstip maken we geen gebruik van het ontbijt maar smeren zelf de boterham.

Dan gaan we op weg naar de gereedstaande Mini bus voor de excursie “” Het vergeten Noorden””.
We zien veel verscholen dorpjes waar de inwoners massaal zijn weggetrokken.
Enorme velden met bananenplantages die weer beheerd worden door de waterbaronnen.
De boeren moeten het water kopen van deze baronnen en zijn dan ook machtige instanties die hun prijs kunstmatig hooghouden.
1 kg bananen hebben 500 liter water nodig om te kunnen ontwikkelen.
Dit kan oplopen tot wel 1000 liter per kg bananen.
Alles op dit eiland wordt bekokstoofd door 4 rijke familie, s die alles doen om zich zelf te verrijken.
Volgens onze reisgids Carolientje wordt veel gedaan om onder valse voorwenselen geld van de E.E.G af te troggelen.

De Caldera de Taburiente staat op de wereld erfgoed lijst van de Unesco.
In het vergeten noorden is het nooit winter en zelfs de bomen wisselen niet van de bladeren, behalve de vroeger ingevoerde kastanjeboom die men  liever kwijt is dan rijk.                  

klik op de foto voor een vergroting wandelen met de groep

Er heerst 10 maanden per jaar een zeer vochtige luchtstroom die aan Vietnam doet denken.
De aardappels smaken heerlijk en kunnen minimaal 3 x per jaar gerooid worden.
Het regent er dan ook vaak, ook vandaag kwam het met bakken uit de hemel.
En dat terwijl we net aan de wandeling begonnen waren en de bus nergens te zien was.
Door dit fenomeen zijn er dan ook veel aardverschuivingen die enorme verwoestingen kunnen aanrichten.
We eten in een klein restaurant waar we een boerenmaaltijd voorgeschoteld krijgen, het is een ware aanwinst voor de smaakpupillen die dit kunnen waarderen.

Moe en voldaan gaan we richting Los Cancajos, een bijzondere ervaring rijker.
In de avond eten we bij de Italiaan genaamd “”Due Torri””

 

 

Donderdag 25 maart

Het is vandaag een dag om uit te rusten van twee dagen afzien, maar wat heet afzien.

We ontbijten rustig en nemen alle tijd.
Daarna gaan we met openbaar vervoer naar Santa Cruz om te shoppen en of te genieten van het mooie weer wat er vandaag is.
Op een terras gebruiken we de koffie maar we hebben een aantrekkingskracht naar een heel klein restaurantje dat “”La Lonja”” heet en waar we niet om heen kunnen.
Het is een Canarische keuken in een oud pandje met een binnentuin.  lievelings bezigheid klik op de foto voor een vergroting
Uiteindelijk gaan we door de knieën en laten ons uitgebreid verwennen met de lekkerste zaken die de kok maar kan bedenken.
Ook de wijn laat ons goed smaken. Dan gaan we naar ons appartement om de krant te lezen die we intussen gekocht hebben. Uiteraard hebben we in de avond totaal geen honger en maken maar een lekkere wandeling langs de boulevard.
De avond vullen we met TV kijken en doe ik vruchteloze pogingen om verbinding te maken met de computer voor het internet van de wifi verbinding van de receptie.
Morgen is het inpakken geblazen en proberen nog even te genieten van de lopende zaken.

 

 

Vrijdag 26 maart.

Na een goede nachtrust zonder wakker te worden bereiden we ons voor op de terugvlucht.
Maar eerst lekker ontbijten in de eetzaal.

Om twaalf uur moeten we de sleutel inleveren dus hebben we nog veel te doen.
Ik ga hardlopen en dat lukt van geen kanten!
Wel snij ik enkele stekjes van de oleanders die langs de weg staan.
De krant haal ik nog even en zet nog even aan naar het appartement.
Daar doe ik de stekjes in een doormidden gesneden waterflesje gevuld met moederaarde van het eiland.
Het is altijd een hele organisatie om alles in te pakken en zeker op de juiste plaats.
Om 16.40 uur worden we opgehaald voor de terugvlucht van 18.55 uur vanaf La Palma.
De chaos is zoals bij vele kleine eilanden groot, grappig is dat onze chauffeur in Nederland al wist dat wij vertraging zouden hebben en dit op het vliegveld van La Palma nog niet bekend was.

We nemen op Schiphol afscheid van onze mede passengiers uit Leeuwarden en gaan met Ajan weer terug naar Doetinchem.
Het is in de nacht van vrijdag op zaterdag als we de voordeur van ons huis binnenlopen en aanstalten maken om te gaan slapen.

Wel te rusten. 

 

Afsluiting en conclusie.

De benzine prijzen variëren tussen € 0,80 en € 0,85, de diesel zelfs in de € 0,70 cent per liter. En dat terwijl de brandstof aangevoerd moet worden uit een ander E.E.G. land.
Als je uit eten gaat snap je niet waarom het zo goedkoop is.
Je moet het al heel bont maken als je inclusief wijn, koffie voor en nagerecht meer dan
€ 25,00 per persoon moet betalen.
Nergens betaal je meer dan €1,00 voor een kop koffie.
Niet te vroeg in het voorjaar gaan omdat dan de regenkansen redelijk zijn.
Er is maar EEN gevangenis en er is nog nooit iemand vermoord.
Maar er is ook maar een ziekenhuis voor het hele eiland van 60.000 inwoners.
Voor bijzondere ingrepen moet je naar Cran Canaria of Tenerife.
Het eiland is overwegend katholiek en er mag niemand gecremeerd worden.
Op Tenerife zijn 23 golfterreinen waarvan er maar 3 in gebruik zijn er mag dan met truckjes wel gebouwd worden
Er worden en zijn veel bruggen en tunnels door de E.E.G. aangelegd en betaald.

geschreven en gepubliceerd door Gert Arentz.

28-03-2010