Nijmeegse 4 daagse. 1994

     deelnemers 4 daagse

     voor een vergroting klikt dan op de foto.

Kwelling, sportief of leuk? U mag het zelf zeggen.

Tijdens de vergadering van de A.C van onze vereniging Triathliem, die tussen de kerst en oudjaar een doel stelt voor het komende jaar, is er een afspraak gemaakt dat we als team aan de 4x 50 km in Nijmegen meedoen.

Op een bierviltje staan de handtekeningen van de volgende namen,

Henri Polman, Albert Lenting, Gert Arentz, Harry Derksen en begeleider Wilfred Fontein.

Een van de eisen om hier aan deel te nemen was dat dit ongetraind moest gebeuren!
Als Triatleet hadden we toch al niets met wandelen maar er moest wel voor getekend worden.
Geen trainingen, geen wandeltochten, en ook niet de hond uitlaten!
En niet te vergeten: het stond wel leuk op je C.V. lijstje als je kunt zeggen dat je dit er even bij doet.

Ongetraind natuurlijk. Albert zorgde voor de inschrijvingen, zelf zorgde ik voor de caravan.

 We bivakkeerden onze caravan op het voetbalveld/ sportpark van Hapert.

1e dag de dag van Elst en Lent.

Met de gratis pendelbus zorgden we ervoor dat we de 1e dag om 4.00 uur compleet onverschillig met de handen in de zak aan de start stonden van de 3e uitdaging.
Ik weet nog dat ik dacht van wat is hier de lol aan?
We bleven lang bij elkaar, dachten dat rust niet zo belangrijk was, en via de buitenwijken van Arnhem lopen we richting Elst.
Toen begreep ik voor het eerst waarom lopers dit mooi vinden.
Drommen toeschouwers en een feest tent waar Corrie Konings haar levensliederen etaleerde.
Ik schreeuwde haar toe van “”ik hou van jou”” en de menigte speelt hier lekker positief op in.
Dan komen de Lentse dijken in beeld en het wordt warm, heel warm. 
In mijn eentje loop ik door, mijn vrienden achterlatend en eindelijk in Lent aangekomen gaat de lamp uit.
Achter de molen leg ik mij in het gras en aan het eind van de middag schrik ik wakker!
 
Iedereen is langs mij heen gelopen en zelf kon ik nog net voor de sluitingstijd afstempelen.

Bij het sportveld hebben we ons laten masseren, het was zwaar maar de grootste ellende moest nog komen.

Rini Derksen overhandigde mij een blauwe teddybeer als  rugzak, waarmee ik de rest van de week voor schut kon lopen. Maar er was herkenning er daar ging het om

domme rugzak

Voor een vergroting klik dan op de foto.

Dag 2. De dag van Wijchen

Ook nu stonden we quasi onverschillig aan de start, een grote mond van aan ieder die het kon horen gingen we nog steeds compleet van start.

Het was een hel vandaag, het duurde lang, te lang, ieder van ons liep alleen te zwoegen.

De klap kwam plotseling opzetten. Henri Polman zat er aan het eind van de morgen compleet doorheen.
Hij heeft van alles geprobeerd om via een toevallig passerende ziekenwagen naar de finisch gebracht te worden. Dat was de 1e uitvaller

Ik had het geluk dat ik Hennie Driessen en Willem van Schoonhoven  tegenkwam bij een feesttent.

 Via allerlei humor kon ik mij op de been houden.

Uiteindelijk stond ik onder luid applaus, boven op de tafel om te melden dat ik er weer van doorging.

Derksen bleek de sterkste te zijn, zelf heb ik niets dan klinkers en asfalt gezien.
De rammelaars en wandel liederen kwamen mijn oren uit. Wel moest ik zo nodig met een zwetende helm van een Engelse bobby rondlopen.
Het waren allemaal afleidingen om maar niet aan de pijn te denken.

Net voor sluitingstijd kwam ik binnen. Albert Lenting was nog net voor mij, en Harry Derksen de sterkste van ons lag al uren te slapen op het veldbedje.

Uitgerekend komen die avond een aantal vrienden die geen deelnemers zijn, ons een ondersteuning geven.
Voetballen! Alsof je nog niet moe genoeg bent.

De masseur was er alleen voor echte crepeer gevallen, dus niet voor mij.
Albert moet de nachtrust opofferen en zat rechtop in een tuinstoel met de voeten in de afwasbak.
De voeten waren 3 maten groter geworden! In de vroege ochtend van de donderdag troffen we hem nog steeds in deze toestand aan.

Dag 3 de dag van Groesbeek.

Ook nu gingen we met een redelijk goed gevoel van start.

Achteraf blijkt dat dit de enige dag is waar ik van genoten heb.

Redelijk fit ging ik op pad, ik droomde van de zevenheuvelen weg en dat houdt je op de been.
Doordat ik tussen allerlei soldaten en mariniers liep te flauwe kullen en met hun mee schreeuwde kon ik het tempo redelijk volhouden.
Het zorgde voor een enorme afleiding en jaren later kan ik er nog over praten.

Ik heb nog nooit zo veel buitenlandstalige strijdliederen gezongen.

Met een nieuw persoonlijk record kwam ik om 14.30 uur bij de stempel post binnen.

 

Maar dan!

Dag 4   De dag van de intocht en het einde van de marteling.

De kracht was uit het lichaam verdwenen, ik liep van terras naar terras en kon het ritme niet meer vinden.

Van vreemden nam ik allerhande zaken aan zoals vitaminen, zout en aspirine. Het was op en langzaam stortte ik in elkaar.
Van een oudere deelnemer kreeg ik zelfs een slok Beerenburgh.

Op enkele strobalen van een boerenschuur leg ik mij ter ruste! Maar een mens heeft ook wel eens geluk.
Ik wordt wakker gemaakt door enkele Terborgenaren die mij nog van vroeger kenden.
Deze afleiding had ik even nodig en via dorpen waar ik alleen maar het asfalt heb gezien kom ik in Cuijk aan.
Hier bereken ik hoelang ik kan rusten om toch nog op tijd in Nijmegen aan te komen.

Mijn voeten komen amper over de Pontonbrug zo zeer dat ze doen. Dan leg ik mij tegen de tent aan en val in slaap.

Wakker geworden door muziek, sleep ik mij richting Nijmegen. Bekenden hebben het tafereel op de film gezet.

Van de Via Gladiola heb ik niets van gemerkt, ik zag alleen maar het opschrift Stempelpost.
Met nog 5 minuten te gaan ontvang ik mijn kruisje, en de sluiting van de Nijmeegse vierdaagse is definitief!

Mijn medaille heb ik net meer. Ik was er niet trots op. Jaren later heb ik deze afgegeven.
Het hangt momenteel bij een geestelijk gehandicapte jongen aan de slaapkamerwand.

Nu na al die jaren mis ik deze medaille, maar ik durf het niet meer terug te vragen.

Al met al heeft het maanden gekost om weer aan een wedstrijd te kunnen meedoen, maar ik heb het gehaald!

Nu na jaren praten we nog steeds met veel ontzag over de 4x 50 van Nijmegen.

Met plezier geschreven door                                                                                                  diploma klik op de foto voor een vergroting

bewijslast

voor een vergroting klik dan op de foto.

Gert Arentz.