De Zwarte zomer van 2009.
DONKERE WOLKEN TREKKEN OVER ONS HEEN.


Ergens in 2007 kreeg ik voor de 1e keer bloed bij de ontlasting.
Het was een eenmalig iets en volgens de huisarts zou ik het maar proberen te vergeten, maar bij de 2e keer zou hij mij gelijk doorsturen naar het ziekenhuis.
En inderdaad ik heb er ook nooit meer aangedacht!
Ergens in deze week kreeg ik een signaal van mijzelf, dat ik mijn ervaringen vanaf dit moment moest opschrijven.
Mijn ervaringen zullen dan ook duren tot en met de laatste dag van de zomer!
Ik kan er niet onderuit dat mijn leven vanaf dat moment duidelijk is beïnvloed door de onheilstijding.

Zondag 19 april 2009
7.30 uur sta ik op om te gaan hardlopen met de zondag morgen vriendengroep bij het Peeske.
Nog eventjes naar de wc en dan is het raak.
Ik herinner mij direct dat dit de 2e keer is.
Tijdens het hardlopen simuleer ik dan ik last van mijn enkel heb, doe niet mee met de oefeningen en moet ook de bosjes in voor mijn behoefte die weer rood is.
 Ik laat niets merken en die avond in huis heb ik weer bloed bij de ontlasting.
Het houdt mij wel bezig, het is iets wat niet bij mij past en heb er een slecht gevoel over.
 Ik ben blij dat ik diezelfde dag tegen Gabriëlla open kaart heb gespeeld.

Maandag 20 April
 Om 8.00 uur sta ik al aan de telefoon voor een afspraak met mijn huisarts.
Na een test met de beruchte plastic handschoen constateert hij nog steeds bloed.
Diezelfde dag stuurt hij zijn mening per fax naar het ziekenhuis, en ik mag naar huis en wachten op een oproep van de specialist van het Slingeland Ziekenhuis.

Dinsdag 21 April
Heb er de hele dag een slecht gevoel over omdat de klachten in mijn rug ook weer terug komen! Maar alle toeters en bellen zijn afgegaan en ik kan geen weg terug vinden.

Woensdag 22 April
De secretaresse van dokter van Hazel belt vanuit het ziekenhuis, en ik mag de beschrijving van het Laxeren ophalen.

Donderdag 23 April
12.00 uur start met Laxeren, vandaag 2 liter voorverpakte reiniging drinken ( een soort poeder oplossen in water ) het valt mij reuze mee en het begint werkelijkheid te worden.

Vrijdag 24 April
Ook deze dag nuchter zijn en weer 2 liter laxeer middel drinken. Het valt weer bijzonder mee.
Samen ga ik met Gabriëlla naar de afspraak en om 14.30 uur ik lig op de behandel tafel voor de
Colescopie bij dokter van Hazel bij de functieafdeling.
Hij spuit tijdens het onderzoek een gedeelte van de darm in met Oost Indische inkt om een plaats 60 cm van de uitgang te markeren.
Zijn lichaamshouding spreekt nadien in het nagesprek boekdelen.
Hij zegt ook duidelijk dat hij ongerust is, gezien wat hij allemaal zag.
Maar het laboratorium zal definitief uitkomst moeten brengen.
Gabriëlla en ik snikken op de terug weg met de fiets enkele tranen weg.
We hebben alle twee er een slecht gevoel aan overgehouden.
Mijn voorgevoel heeft mij zoals gewoonlijk niet in de steek gelaten!
Maar wat heb ik er aan.
We proberen het weg te dringen en doen of er niets aan de hand is.
De naaste familie heb ik inmiddels voorzichtig gewaarschuwd.
Langzaam dringt het tot mij door dat ik de klachten ga combineren met de rugklachten die ik al vanaf november 2008 heb.

Zaterdag  25 April
 Dag van de voorbereiding voor mijn verjaardag, samen proberen wij er geen hoofdzaak van te maken.  
De boodschappen is het enige dat mij afleiding geeft.
Het lukt allemaal maar ten dele, ik begin met regelmaat te malen  in mijn slaap,  en slaap er dan ook slecht van.

Zondag  26 April
De zondag en dus mijn verjaardag begint met hardlopen met de zondagmorgengroep.
De jaarlijkse huldiging is bij het monument van de vrijheid in Hoog Elten.
Het is gebruikelijk dat de jarigen op een door hun gekozen plek worden toegezongen.
Ik kan mijn emoties goed verbergen maar vraag mij af of ik volgend jaar hier nog sta.
De verjaardag is in ons huis voor de familie erg koeltjes, en niemand durft het gesprek aan te gaan.
Ik voel dan ook absoluut niet dat ik jarig ben.

Maandag 27 April
De maandag ben ik alleen thuis en voel mij als een geslagen hond.
Iemand heeft een Honkbalknuppel in mijn nek geslagen.
Er komt niets meer uit mijn handen en lig vaak op de bank voor de tv.
Gabriëlla heeft in haar droom al een afspraak bij de Notaris gemaakt en zelf ben ik druk bezig met de begrafenis.
Grotere onzin bestaat er niet maar toch denk je eraan, het trekt allemaal aan mij voorbij!

Dinsdag 28 April.
Ik pieker de hele dag door en kan het niet uit mijn hoofd zetten.
Boos op alles en nog wat en loop met mijn kop tegen een betonnen muur.
Ik weet dat ik een modus moet  vinden om er mee om te gaan maar hoe doe je dit?

Woensdag 29 April
 Ik wordt die morgen wakker en het eerste wat ik denk is, doe normaal en vloek het van mij af.
En eindelijk voel ik dit als een bevrijding, koel en zakelijk kan ik er over praten.
Hannie uit Vlijmen sms, t dat bij haar de kanker is uitgezaaid!
Ik sms terug met dezelfde galgenhumor dat ik ook 100 wordt!

Donderdag 30 April
Koninginnedag is door de gebeurtenissen in Apeldoorn, een dag om nooit meer te vergeten, voel mij aangeslagen en heb veel verdriet.
Zoals eerder en al vaker vastgesteld kan ik nergens meer van genieten.

Vrijdag 1 mei
De dag van de waarheid!
Met een gevoel van ik weet het al, gaan we samen naar het ziekenhuis.
De uitslag is dan ook zo als ik het had verwacht! Kwaadaardig!  Darm Kanker!
Maar hij kan nog niet vertellen waar nu het bloed vandaan komt.
Nader onderzoek via een CT scan zal dit aan het licht brengen.
Diezelfde morgen komen de buren vragen naar de uitslag, daarna komt Ajan v/d Pol vragen naar de situatie.
 Vindt het moeilijk om de familie op de hoogte te stellen.
Voor mijzelf weet ik nu ook waar de hoge rugklachten vandaan komen!
Maar dit zegt absoluut niets.
Heb de behoefte om het persoonlijk aan Edwin en Nancy te vertellen en stappen in de auto naar Terborg.
Ze bieden aan om ons Sinterklaas geschenk naar Euro Disney voor de kleinkinderen te annuleren, maar ik wil deze beslist laten doorgaan.
Ze krijgen Annie en Ben, en Peter en Marjon op visite en voel mij met zoveel aandacht daar ongemakkelijk bij, en verzin dat ik naar huis wil.
Ik kan er niet meer mee omgaan.

Zaterdag 2 Mei
Samen hebben we slecht geslapen en alle doem scenario, s komen in het donker aan bod.
De complete maag inhoud komt mij na het ontbijt naar boven, ik weet niet wat dit nu weer betekent.
Het zal wel gewoon stress zijn.
Autorijden betekent een klein beetje afleiding als we naar Oma in Den Bosch gaan.
De telefoon gaat met enige regelmaat, hier zal ik de komende tijd aan moeten wennen.
Knallende hoofdpijn, waarschijnlijk van alle spanningen besluiten mijn dag.

Zondag 3 Mei
Ik ga gewoon als anders hardlopen bij het Peeske, de jongens hebben immers nog een rondje koffie tegoed.
Ik had gehoopt op een rustige morgen maar het tegendeel is waar, veel tranen en omhelzingen maken deel uit van de training.
Na de training op het terras durfde niemand het “” Lang zal hij leven te zingen”” en de spanning bij iedereen was duidelijk voelbaar.
Koel en zakelijk is de sfeer op het terras.
Toch heb ik verder de dag redelijk berustend door kunnen brengen.
Met langdurige telefoongesprekken besluiten we de avond.

Maandag 4 Mei
Gabriëlla gaat voor het eerst zo lang als ik haar ken met tegenzin naar het werk.
Zelf slaap ik weer goed en kan goed met de situatie omgaan, zelfs koud en zakelijk.
Ik beantwoord veel persoonlijke mails en laat mij de dag niet meer verknallen!
Agnes en Dick komen op visite omdat ze weten dat ik de hele dag alleen ben.
Ik kan goed met hun praten over de alledaagse zaken.

Dinsdag 5 Mei
Vannacht heb ik als een blok geslapen, ook toen ik Gabriëlla om 6.30 uur naar de trein gebracht heb, ben ik weer als een blok in slaap gevallen.
Gabriëlla zit steeds meer te malen over deze donkere dagen.
Ze ziet het spookbeeld al weer aan zich voorbij trekken, immers ze heeft de zelfde situatie in de jaren negentig al eens meegemaakt.
Ze wil niet, mij ook nog eens verliezen.
Ik heb nog nooit zoveel aanloop gehad, vanmorgen kwam bruur Bennie op de koffie en heeft alle tijd om eens bij te praten.
Janine hier uit de wijk wilde mij de motor lenen om de zinnen te kunnen verzetten, lijkt mij voorlopig nog niet nodig.

Woensdag 6 Mei
Al vroeg bij de Huisarts geweest, ook hij schrok van de uitslag.
Mijn reactie was van niet roken, niet drinken en veel sporten, en gezond geleefd en toch kanker!
Mijn zus Trees belt omdat ze bang is dat ik op de hoek van de bank lig te kniezen, dat heeft ze mooi mis want ik voel mij prima!
Vanmiddag heerlijk hard gelopen met Bennie Reinders.
Na nog enkele steunbetuigingen ga ik naar bed.

Donderdag 7 Mei
Vanmorgen gewoon gaan sporten in de zaal en voel mij behalve de rugklachten kiplekker.
De conditie is redelijk op peil.
Ook hier waren ze al via het roddelcircuit op de hoogte en heb na afloop nog even op koffie getrakteerd i.v.m. de verjaardag.
Veel eindeloze hoestbuien vooral in de nacht.
Vanmiddag was het onderzoek in het ziekenhuis. Ze hebben een CT scan gemaakt en wordt je met contrastvloeistof ingespoten.
Dat valt allemaal reuze mee.
Na het heerlijke avond eten fietsen we samen naar zus Annie in “”de Huet””.

Vrijdag 8 Mei
vrijdag is de dag van boodschappen halen, en als het even kan met de fiets.
Met de middag pakken we de trein naar Arnhem om er even tussen uit te zijn.
Nadien zijn we heerlijk wezen eten bij eetcafé Jansen in Doetinchem.
 Mijn Oom Theo Arentz was voor niets aan de deur evenals vriend Willem hieruit de wijk Jammer.
Ik heb mij vandaag goed gevoeld alleen moe met ontzettende zware hoestbuien.

Zaterdag 9 Mei
Ik heb deze nacht slecht geslapen, rare dromen afgewisseld met onophoudelijke hoestbuien.
Toch voel ik mij redelijk goed behalve die irritante rugpijn.
Vanmiddag komen Nettie en Martin op visite, Nettie is het zusje van de 1e overleden man van Gabriëlla.

Zondag 10 Mei
Met een stralende ochtendzon ga ik ondanks de hoestbuien in de morgen hardlopen in Beek.
Het hardlopen, gaat zelfs uistekend, waarschijnlijk omdat ik niets meer te zeuren heb.
Er  zijn andere dingen die nu belangrijk zijn.
Ik kan mij zinnen er goed mee verzetten.
 Om half 3 begint de wedstrijd de Graafschap -Volendam en ook op de tribune wordt ik geconfronteerd met steunbetuigingen van mensen uit Terborg.
Daarna als een speer naar het feest van broer Willem die vandaag 65 wordt.
Ook hier hebben ze rustig over mij kunnen praten, getuige de warme knuffels die ik van een ieder van de familie ontvang als ik binnenkom.
Doodmoe ga ik naar bed.

Maandag 11 mei
Vanmorgen heb ik het idee dat er toch weer bloed bij de ontlasting is, het houdt mij niet bezig en ga eerst bij buurvrouw trees op koffie visite.
 Als ik naar de kapper ga kom ik Riet en Theo tegen en samen gaan we een kopje koffie drinken in hun appartement.
Beiden al in de tachtig, kan ik goed mee overweg en wensen mij veel sterkte.
Bij Gabriëlla staat de toekomst onder zware druk, op het werk zijn er spanningen over het voortbestaan van de vestiging en thuis praten we over de notaris.

Dinsdag 12 Mei
Om 8.00 ben ik met de auto bij de garage voor een grote beurt en ben dus al vroeg in Aktie.
Ik verheug mij op het fietsen met broer Bennie aan het begin van de avond.
Als ik mij net omgekleed heb gaat de telefoon met de mededeling dat het fietsen niet doorgaat.
Erg jammer ik had nog geen uitlaat klep gevonden deze dag.
Ik ben dan ook blij als Gabriëlla thuis komt en ik van mij af kan praten.


Woensdag 13 Mei
In de morgen ben ik druk met stofzuigen, een boodschap doen en naar Orthopeed Kuipers in het Slingeland ziekenhuis.
Ik spreek daar toevallig Annie en Ben Krauts die ook in grote onzekerheid leven over de gezondheid van Ben. Nadien schiet ik dan ook even vol.
Mijn Enkel wordt er niet slechter op en eigenlijk interesseert mij dit totaal niet.
Zijn voorstel is duidelijk: pak eerst het grote werk aan en denk dan weer aan de kleine dingen.
Het hardlopen in het Montferland gaat maar matig, ik heb er het hoofd niet naar staan.
Ook krijg ik nog visite van Theo Seevinck, Willem Heijnen en Ajan v/d Pol.
De telefoon in huis werkt niet meer, ook de email werkt niet dat geeft voor morgen weinig goeds.

Donderdag 14 Mei
Geslapen als een blok en om 9.30 uur sta ik op.
Dit alles in tegenstelling tot Gabriëlla, slecht geslapen met zware hoofdpijn en overgeven, alle spanning van de laatste weken komt er in een keer uit.
Zelf ben ik rustig en onderga alles wat op mijn pad komt.
In het ziekenhuis hoor ik dat het een lokale kwaadaardige tumor is, die middels een open operatie goed weg te halen is.
De data was nog even een onderhandelingspunt omdat deze onze vakantie met de kinderen in de weg stond.
De opname is nu op 8 juni gepland en de operatie op 9 juni.
Voor deze uitslag zou ik van te voren getekend hebben met een gouden pen!
Daarna heb ik een gesprek, middels een afspraak met mijn psycholoog, en hier ga ik wel flink onderuit.
Als ik met de revalidatie over de jaren 2000 op de proppen kom, schiet ik vol en komen de emoties weer naar boven.
Maar in de avond komt de rust weer terug.

Vrijdag 15 Mei
De dag is chaotisch, ik kan mijn rust nog niet terugvinden en ik wordt van alle kanten geleefd.
Toch zal ik aan al die belangstelling per telefoon en per mail aan moeten wennen.
De voorbereidingen naar Disney World geven in ieder geval afleiding.

Zaterdag 16 Mei
We gaan nog even naar Oma in Den Bosch, zij is 88 en gelukkig merkt zij niets meer van de dagelijkse problemen in de maatschappij.
Ook hadden we nog even snel een bezoek willen brengen naar Hannie uit Berlicum.
Zij heeft inmiddels een kankervorm die flink is uitgezaaid, en is te ziek om bezoek te ontvangen.
Aan het eind van de dag komt mijn grote vriend Henri Polman op visite.

Zondag 17 Mei
Vandaag vertrekken we naar Euro Disney en hebben ons voorgenomen om er van te genieten.
Het is nog gelukt ook.

Maandag 18 Mei
We genieten inderdaad, ik heb geen moment er aangedacht dat er iets aan de hand is.
 En zo wil ik dit nog even volhouden.

Dinsdag 19 Mei
Omdat Nancy haar vader vandaag de uitslag krijgt is het thema toch weer ter sprake gekomen.
Wij kunnen er realistisch over praten, en laten Nancy even de tank leeg laten lopen.
Het blijkt dat ze het nodig heeft.
Samen met Edwin in de Space Mountain gezeten! Een jongensdroom komt eindelijk uit.

Woensdag 20 Mei
We gaan weer naar huis en hebben fantastische dagen gehad.
 Ook hebben we geen moment het gevoel gehad dat door mijn ziekte er een schaduw overtrok!

Donderdag 21 Mei
Vandaag is het Hemelvaartsdag en komt onze vriend en zwager Mario op visite.
We hebben met zijn drieën genoten van de gezelligheid bij Eetcafé Jansen in de stad.
Heb in de voormiddag heerlijk 7 km hard gelopen en het ging best goed.
Wie denkt dan nog aan problemen? Ik althans niet!

Vrijdag 22 Mei
Dag van de boodschappen halen en in de houding staan voor de UPC.
Eindelijk en hopelijk zijn de storingen opgelost.
Geen moment aan de problemen gedacht en heb ik best een aardige dag.
Om 19.30 uur naar de Graafschap geweest maar van het spel daar wordt je echt niet vrolijk van.

Zaterdag 23 Mei
Vandaag wandelend naar de markt, een kopje koffie op een terras en vanmiddag met de fiets naar Edwin en Nancy.
Willy Freriks belt hoe het gaat: uitstekend!

Zondag 24 Mei
Het is zondagmorgen dus hardlopen bij het Peeske.
Vanmiddag bruiloft van Carien Withagen in Den Bosch, ook hier soms emotionele gesprekken over Gabriëlla en veel sterkte toe wensingen.
Blijkbaar hoort dit er allemaal bij maar leuk is het niet.

Maandag 25 Mei
Voor het eerst word ik bang van alle indrukken.
Gabriëlla en ik fietsen rustig naar de afspraak in het Slingeland ziekenhuis voor een gesprek met de chirurg.
De inpakt is behoorlijk en we gaan van de ene balie voor onderzoek, naar de andere balie voor onderzoek.
De bloeddruk is 100 om 60, dit lijkt mij knap laag dus doen we het over.
En nu is het 106 om 66.
 Het blijkt dus niet zo gemakkelijke te zijn allemaal.

Dinsdag 26 Mei
Vandaag ben ik sinds lange tijd alleen thuis en de stilte benauwd mij.
Voor dat ik in een naderende depressie schiet spring ik op de fiets voor een rondje Silvolde, Terborg en Gaanderen.
Bijna niemand is er thuis maar het fietsen in de wind lucht wel op.


Woensdag 27 Mei
Gabriëlla vraagt of ik een adresbestand kan maken zodat ze in een keer iedereen kan mailen hoe de operatie verlopen is.
Ik voel mij goed vandaag. Vanmiddag redelijk goed gelopen, samen met Ben en Hans de hele ronde over 12 Km.

Donderdag 28 Mei
Op weg naar de zaaltraining in Wehl draait de plaat van “” de achterhoek”” in de auto.
Dat wordt mij te veel af en de tranen springen in mijn ogen.
Tijdens het sporten heb ik het nogmaals te kwaad.
Mijn buurman die naast mij staat te zweten en het nieuws hoorde, gaat bijna onderuit en zo is de sfeer wel opgetekend.
Na de middag gaan we de stad in om enkele kleine boodschappen te doen, uiteraard met een terrasje.
In de avond heb ik door toeval een gesprek met Olaf Buiting die eenzelfde operatie heeft ondergaan.
We konden er heerlijk over lachen.
Maar ik weet nog niet wat mij allemaal te wachten staat!

Vrijdag 29 Mei
Vandaag veel last van de rug en ben alweer bezig met de voorbereidende werkzaamheden aan de veranda voor komende herfst!
Dan stappen we op de fiets naar Gaanderen om Jay met de avond vierdaagse binnen te halen.

Zaterdag 30 Mei
De dag start met de markt in het centrum waar we de nodige boodschappen doen.
Om 15.00 uur worden we in Terborg verwacht omdat onze kleinzoon Binck jarig is.
De sfeer is goed en in de avond kijken we gezamenlijk een spannende T.V. serie

Zondag 31 Mei
1e Pinksterdag
 Het hardlopen ging perfect vanmorgen, wel heb ik veel last van hooikoorts vandaag.
Ik kan genieten van het potje voetbal van de Graafschap deze dag, en van het wielrennen in de Giro.
In de avond wandelen we naar de Doetinchemse kermis die we van ons huis al kunnen zien.


Maandag 1 Juni 2009
Lekker samen uitgeslapen, vanmiddag gaan we eerst naar ons Oma, tje in het verzorging tehuis.
Op de terug weg gaan we even bij Agnes en Dick in Apeldoorn langs en besluiten om samen een stukje te gaan eten.
Bij het “”ei van Columbus”” hebben we intens genoten en konden we openlijk praten over de problemen van het dagelijks bestaan.
Ik doe Dick nog een voorstel om samen tot aan de Belgische grens te wandelen als hij naar Santiago de Compostella in Spanje wil wandelen.

Dinsdag 2 Juni
 Vandaag is mijn kleinzoon Jay jarig, maar de dag begint met uitslapen en enkele klusjes in de tuin.
Daarna is het weer melden in het Slingeland Ziekenhuis voor weer nieuwe onderzoeken.
Om 15.30 uur komen we bij Jay aan en daar is het net een kinderparadijs.
Al met al begint het steeds serieuzer te worden, de tijd vliegt om en weet nu dat de operatie als er niets mis gaat ongeveer 2 uur zal bedragen.

Woensdag 3 Juni
Ik heb vandaag mijn dag niet.
Ik kan niet aan de gang komen en visite van Trees 1 en Ajan zorgen er ook voor dat ik niets onderhanden neem.
Het lopen gaat vandaag ook niet en heb totaal geen zin om mij te plagen.

Donderdag 4 Juni
Vanmorgen de laatste sessie in het ziekenhuis, en Dr. Kluge de longspecialist geeft mij een compliment dat ik het goed doe en er uit zie als iemand van 50.
Daarna is er het privé spreekuur bij mijn Psycholoog.
Ook Bianca vindt dat ik het goed doe maar veel te veel voor de kiezen heb gehad de laatste jaren.
De middag is voor ons tweeën samen, en we doen ons te goed bij Palestra voor een verzorgde sauna met diner.

Vrijdag 5 Juni
Ik begin ongemerkt af te tellen, laat het maar snel komen ik wil er vanaf.
Trees en Henk, ook Bennie op de koffie, telefoontjes, wat kan ik nog doen enz.
Met de boodschappen houden we er al rekening mee dat ik er volgende week niet ben.
Gabriëlla die ongemerkt last van de spanningen heeft is naar de huisarts geweest voor een korte check up.

Zaterdag 6 Juni
Er heerst vanmorgen een ongezonde spanning in huis. Eerst maar weer beginnen met de verplichtingen van de zaterdag.
Boodschappen op de markt en lunchen bij “” de Bank ““.
Willy en Ingrid komen op de koffie en verdomd, iedereen wil volgende week op bezoek komen.
Hoe dat nog moet weet ik ook niet.

Zondag 7 Juni
Vanmorgen als vanzelf de halfjaarlijkse wedstrijd gelopen over 12 Km.
Heb er een goed gevoel aan overgehouden, niet moe en snel hersteld.
Vanmiddag lekker samen thuis en nog even op verzoek koffie gedronken bij Trees en Gerard.
Veel mails om mij moed in te praten maar ik denk dat ik het niet nodig heb.
In de avond is het net of ik met vakantie ga, nog snel even dit en nog snel even dat.

Maandag 8 Juni 2009
Met een goed gevoel worden we samen wakker en het kan maar niet snel genoeg gebeuren.
Nog snel de laatste klusjes die ik aan het eind van de week niet meer kan en dan moet het maar gebeuren.
Samen fietsen we naar het ziekenhuis en om 13.30 sta ik bij de balie van “”Melden””
Rietje een vrijwilligster brengt mij eerst naar de bloedpost voor de zoveelste afname.
Daarna brengt ze mij naar de afdeling.
Na een half uur wachten kan ik mij installeren op kamer 104 met kast 1.
Gabriëlla vraagt intussen telefoon 0314-358.656 en T.V. aan en het aftellen is begonnen.
14.30 uur: bloeddruk is 112-78 en de pols is 58.
De diëtiste is aan bed en ik leer dat Bananen eten niet stopt en lauwe Cola helpt bij diarree.
Jacult het Albert Heijn drankje, helpt echter wel degelijk aldus de diëtiste.
Antibiotica maken de darmvelzels kapot en dus is het zeker goed om te gebruiken.
De co assistent onderzoekt mij en vertelt dat ik een ““zwerende”“ tumor heb in de darm.
De chirurg v. Geenberghe komt nog even langs en dan is het spreekuur van 15.30 uur samen met Gabriëlla al weer aanstaande.
Samen nemen we een ijsje in het restaurant.
Ben en Annie Krauts komen spontaan even langs omdat ze in het zelfde ziekenhuis waren.
Om 18.00 uur heerlijk gegeten maar veel te weinig.
Gabriëlla brengt mijn mobieltje zodat ik nog wat afleiding heb.
Ik bel Hannie van Eugenie omdat ze dachten dat de operatie al achter de rug was.
Nog een spuitje voor de Trombose en het wordt stil op de kamer en langzaam maak ik mij gereed voor een lange avond.
De James Bond film op sbs6 is het laatste wat ik zal zien.
Met mijn arm vast aan de infuuspaal val ik in slaap.


Dinsdag 9 Juni
Om 4.00 uur in de morgen zal ik in slaap vallen wat een rampnacht. Om 5.30 uur neem ik een douche en om 6.30 uur lig ik aan de infusen.
De medicijnen en de prednison gaan allemaal via het infuus en mijn operatie jasje wordt mij aangereikt.
Om 7.30 uur wordt ik van de kamer afgereden.
Tot Straks.
30 cm darm met 5 klieren zijn inmiddels verdwenen.
De operatietijd is met 100% overschreden tot 5 uur en ergens in de middag word ik wakker met beheersbare pijn maar flinke hoofdpijn.
Bij het naar mijn afdeling brengen is het 16.30 uur en de bloeddruk is 88-49 veel te laag dus.
Toch heb ik een bakje kersenvla en yoghurt gegeten en moet ik nadien op de rand van het bed zitten van Ilco.
Dit hou ik 10 seconden vol en dan moeten ze mij flink vasthouden.
Bij het avondbezoek komen Lisa en Paul en ook zoonlief Edwin komt binnenlopen.
Dit kan ik erg waarderen. Van mijn buurvrouw op zaal krijg ik het eerste chocolaatje en ben als een kind zo blij als het operatie jasje uitmag.
Ik zit rondom in de slangen, drains en kabels en de chirurg van Geenberghe loopt nog even naar binnen.

Woensdag 10 Juni
De nacht is zwaar, kan niet slapen maar vooral een benauwde lucht die ik niet gewend ben.
 Om 6.00 uur gaan de lampen aan en als ik eindelijk geholpen wordt is het inmiddels 9.00 uur. En dan nog gaat alles in etappes.
Chirurg van Geenberghe doet een korte inspectie.
Vandaag heb ik veel pijn.
De wondpleister zijn vervangen en kan nu goed zien dat het een ritssluiting van nieten zijn die er half uitsteken.
Een leerling verpleegster is de hele morgen met mij bezig. De bloeddruk is 88-48 en wederom veel te laag.
 Ik eet om 8.30 uur een enkel sneetje brood
De koffie gulpt er weer uit en na een minuut aan de rand van het bed val ik weer terug.
Het ergste is het ophoesten van het slijm en sta dan ook doodsangsten uit als het zich weer voordoet.
Het doet  enorm veel pijn.
Om 13.00 uur kan ik al 5 minuten op de stoel zitten maar laat omstanders bellen voor hulp om weer naar bed te gaan.
Gerard Heijnen de revalidatie arts en bestuurslid van Triathliem komt privé even langs en hoopt dat ik nog mee kan doen met de Triathlon van Didam.
De piepjes en bellen zijn behalve de drie vrouwen op zaal erg hinderlijk.
De koorts is gedaald en de bloeddruk lichtelijk gestegen omdat ik weer op de stoel heb gezeten.
Bij het bezoek komt Agnes binnen maar ook Ajan v/d Pol.
Het bezoek doet mij goed. Het avond eten doe ik vanuit bed en is een saucijsje met aardappelpuree met sperziebonen.
Ook zit ik weer 5 minuten rechtop in de stoel aan bed.
Bij het avond bezoek komt behalve Gabriella ook Nancy op visite, dat geeft weer andere klets.
Toch heb ik om 10.00 uur weer 38.5 koorts. De wond ziet er lekkend uit en is weer schoongemaakt.
 Ik kijk nog even naar het voetballen maar dat hou ik maar enkele minuten vol.
Met te veel pijn en nog even in de stoel te moeten zitten ga ik om 22.00 uur naar bed om te slapen.
Al met al een moeilijke en slechte dag.

Donderdag 11 Juni
De eerste donkere wolken dienen zich aan en de malaise begint gestalte te krijgen.
Uitgeput en moe, niet kunnen voldoen aan de opdrachten van de verpleegster, kan niet meer zitten en mentaal stort ik in.
Ik krijg een aanvaring met de verpleegster die veel te veel van mij eist, ik moet dit en ik moet dat en laat mijn emoties de vrije loop.
Gabriella is mijn trouwe bezoeker en zal ongetwijfeld de slechte blikken in mijn ogen van mij, in zich opnemen.
Het avondeten bestaat uit Gemalen rundvlees, bloemkool en aardappelpuree.
Het eten is vies en krijg zelfs de toetjes maar met moeite naar binnen.
Ik eet omdat het moet.
 Ik leef van uur tot uur en slapen doe ik al lang niet meer.


Vrijdag 12 Juni
Een herstel dient zich aan, mentaal voel ik mij beter en de verzorging kan ik weer normaal ondergaan.
De pijnpoli komt met regelmaat en ook de verpleegster is vriendelijk.
Bij het middagbezoek komt behalve Gabriella ook Bennie en Dick.
Weer wat afleiding maar het valt mij zwaar om aandacht te geven.
Avonds komen Bennie en Margriet Reinders, voorzitter van de wijk Auke Boonstra, Wim en Charlotte en ook nog Edwin die ik eigenlijk het liefst spreek.
Het voelt veel te druk aan en de sigaretten rook van Willem en Charlotte hangt over de zaal.
Daarna kan ik voor het eerst naar de W.C. en hoop dat dit het begin van het herstel is.


Zaterdag 13 Juni
De dag lijkt op de vorige dag, de laatste aansluiting gaat er vandaag af maar de wond begint rood te worden.
Mia Arentz komt op bezoek en heb veel hoestbuien met de bijbehorende pijnscheuten.
Emotioneel is het slecht, het valt mij zwaar om dit te moeten meemaken.
Ik eet wel alles op in de vorm van verse worst, Spinazie en aardappelpuree.
Maar in de avond als Richard en Franca komen is het toch weer gezellig in deze bakoven van een ziekenzaal!
Ik zie enorm op tegen de nachten van wakker liggen en naar het plafond staren.
Dit afgewisseld met hoestbuien.

Zondag 14 Juni
Zoals verwacht enorm slecht geslapen, erg onrustig en kan niet meer liggen.
Door de hoestbuien moet ik telkens overeind.
Toch voel ik mij vanmorgen redelijk. Bloeddruk 128-78 en een pols van 37.6

De eerste overledene maak ik mee op de afdeling en daar wordt je ook niet vrolijk van.
Na het ontbijt en de douche komt Dr.Reinders aan bed om naar de wond te kijken. Deze ziet er rood en geirriteerd uit.
Hij ziet en handelt direct. 5 krammen gaan er uit en kan met zijn grote handen zo de wond opentrekken.
Met de vinger erin en de vuiligheid vliegt eruit.  Om machteloos zo toe te kijken is niet leuk meer.
De wond mag niet meer gesloten worden en moet twee keer per dag gespoeld worden.
Een knal voor Gabriella en mij, de emoties komen terug, en eenzaam lig ik te snikken.
Nancy Edwin en de kits komen op visite ook Ajan v/d Pol loopt binnen.
Ik krijg een tekening van Jay die nu boven mijn bed hangt. Binck rent alleen maar rond.

                                                                                         

Mijn kleinzoon Jay Gabriella op bezoek

                              klik op de foto voor een vergroting.

Het eten is voor het eerst lekker Broccoli kippenbout en gebakken aardappelen.
Als het bezoekuur nadert krijg ik pijn in de buik en ga nog even naar het toilet.
Dat zal het wel zijn.
Tijdens het bezoek van 19.00 uur ga ik onderuit.
De koorts loopt zienderogen op en ik rammel van de kou en kreun het uit van de pijn.
Lisa en Paul die dit meemaken durven niet naar huis te gaan en Gabriella en ik zijn heel bang voor wat er komen gaat.
 Ik sla wild om mij heen en het lijkt een koude koorts aanval.
Ik ga overgeven en alles gulpt eruit. Onder het bezoek wordt ik naar de Röntgen afdeling gebracht en hoor de zuster zeggen van: het is nu 39.8
Ook daar braak ik alles onder en hang letterlijk voor het scherm met iemand onder mij die mij ondersteunt.
Dr. Reinders maakt nu resoluut op de ouderwetse manier de hele wond met een ruk open en de buik is rond en bol van het vocht. Ik hoor hem nog zeggen: zorg dat zijn vrouwtje dit niet ziet!
 De morfine die ik krijg doet nu langzaam zijn werk en langzaam zak ik weg in een diepe slaap.

Maandag 15 Juni en de 2e week.
Om 3.00 uur laat ik mij door Ria Blankevoort geheel uitkleden om mij van het zwembad te ontdoen.
Ik heb enorm liggen zweten.
Ik zal je gedenken zeg ik nog, zo nat was ik. Volgens haar had ik gewoon in bed geplast.
In de morgen belt Gabriella hoe de stand van zaken is en Ria vertelt dat ik haar in het testament zal gedenken, waarop Gabriella zegt dat dit niet geld voor patiënten die aan het ijlen zijn. Na het wassen hoor ik dat ik vandaag op vloeibaar gezet wordt.
Dr. Reinders schiet zo maar even langs om mij een hart onder de riem te steken, ik heb veel aan hem te danken.
Hij vond het zelf ook allemaal heftig!
Ik slaap de hele morgen en voel mij als een geslagen man. De wond is weer schoongemaakt en ik denk dat niemand dit wil zien.
Door de emoties en de inpakt krijg ik het advies om met maatschappelijk werk te gaan praten.
Enkele artsen komen aan bed voor een gesprek en het bloedprikken is weer begonnen.
Mijn buurvrouw van 72 die er mee zit wil met mij op de gang wandelen.
De vernedering kan dus nog erger.
 Op de kamer is er weer wisseling van patiënten en hoor ik dat ik woensdag de uitslag krijg van het laboratorium over wel of geen na behandelingen.
Omdat Gabriella hierbij moet zijn word ik weer emotioneel.
Daarna heb ik een gesprek met de zorg coördinator, zij noemt het allemaal dikke pech.
Het eten bestaat uit gemalen vlees aardappelpuree en spinazie.
Na mijn gezichtverbrijzeling in 1973 heb ik nooit meer gemalen voedsel gehad, het is dan ook niet om te eten.
Bij het avond bezoek lig ik er apathisch bij, voel mij uitgeput en wil alleen maar slapen.
Als Gabriella om 22.00 uur belt voor de nachtrust wens dan hou ik mij groot, ik wil slapen en dat zelf lukt niet.
Edwin die dit verhaal van Gabriella  heeft gehoord belt mij niet, maar gaat om te praten naar Ben Krauts zijn schoonvader.
Deze steekt mij later telefonisch een hart onder de riem.
Waarom kan mijn zoon mij niet bellen.
Wat heb ik verkeerd gedaan?
De pijn in de buik neemt toe en ik wordt bang voor de dingen die ik niet weet wat er komen gaat.
De buik is gespannen en het gevoel van ontploffen neemt de overhand.

Dinsdag 16 Juni
Ik heb redelijk goed geslapen maar ik weiger om nog te eten.
Ik kom ook niet meer uit mijn bed en de buik staat op springen.
 Er wordt een scan gemaakt en Dr Geenberghe loopt af en toe even langs.
Ook wordt er bloed afgenomen. Er is wat aan de hand wat ik zelf niet weet.
Ik word er wel bang van.
Ronald van maatschappelijk werk probeert mij op de been te houden en vindt wel dat ik streng voor mij ben.
Maar dit soort gesprekken lucht wel op.
Inmiddels wordt ik ingesnoerd in een buiklaken om de pijn tegen te gaan. Deze is strak om mij heen gespannen.
Ingrid belt op een verkeerd moment en emotioneel als ik ben wil ze meteen komen.
Ik wil niemand meer aan mij bed hebben.
Het ramp scenario wordt erger als de infectiewaarden in het bloed stijgen.
Om 14.30 uur komt dan ook de verlossende boodschap: u wordt vanavond nog geopereerd en zult een ook een stoma krijgen.
Het voelt als een honkbal knuppel in mijn nek!
Ik huil in tranen uit en vloek keihard van mij af.

Ik bel Edwin en het ziekenhuis belt Gabriella, ze komt meteen en samen huilen we verder.
Trees van de snoekbaars komt toevallig even langs en schrikt van het nieuws als ik het vertel.
Ik zal het moeten ondergaan er is geen andere keuze.
Er is een perforatie ontdekt naast de hechtingen in de darm en het blijkt dat ik een buikvliesontsteking heb.
Het wachten duurt lang en Dr Geenberghe komt met regelmaat even kijken.
Er zijn meerder spoedgevallen en er moet een keuze gemaakt worden.
Bij het avond bezoek komt behalve Gabriella ook Bruur Wim en zoonlief Edwin op visite.
Dan is het 20.00 uur en onder het bezoek wordt ik van de kamer afgereden naar de O.K.
Het gereed maken kan ik lijfelijk meemaken omdat ik bij bewust zijn ben.
De infusen inbrengen doet pijn, en dan maken ze mij van de wereld voor de 2e operatie binnen dezelfde week.
De operatie zal worden uit gevoerd door Dr. C. Reinders en Dr. Geenberghe.

Woensdag 17 Juni
Als de operatie  in hoofdlijnen gereed kom ik te vroeg bij kennis en zie ik beelden van mij zelf hoe ik op de operatietafel lig.
Een drukte om mij heen en zelf sta ik doodsangsten uit. Ik zie en ervaar alles.
Echter ik kan niets vertellen maar maak precies mee wat ze aan het doen zijn.
Er zegt iemand van pas op en de assistente zegt: hier wordt hij alleen maar langer van.
Ze struikelde over de katheter.
Achteraf blijkt dat ik van de operatietafel naar het bed getransporteerd word, maar ik hou hier enorm slechte herinneringen aan over.
Het team heeft mij te vroeg en te snel laten bijkomen.
Als ik dit haarfijn kan terug vertellen op de I.C wordt er excuses voor aangeboden omdat het toch wel op waarheid kon berusten.
Als ik de ogen dicht doe komen de hallucinaties voorbij waar ik erg bang voor ben geworden.
De meest gruwelijke beelden gaan aan mij voorbij.
Ronald van maatschappelijk werk heeft veel gesprekken nodig om mij weer op het juiste spoor te zetten.


Donderdag 18 Juni
Ik lig alleen maar te liggen, drink alleen water en heb twee kussens onder mij benen en twee kussens onder mij armen.
En zo lig ik te wachten tot ik eindelijk morgen naar de afdeling kan.
Later zal blijken dat ik met een zware longontsteking te maken had. Ze hebben het bewust niet verteld en kan er niet mee omgaan.

Vrijdag 19 Juni.
Ik wordt geschoren en gewassen en kan letterlijk niets meer. Als ik eindelijk wordt weggereden realiseer ik mij dat ik een flinke jas heb uitgedaan.
Later zal blijken dat dit mij 9 kg heeft gekost.
Om 12.00 uur kom ik op de kamer 104 terug. Ik zie alleen mijn maatje Dick van Dijk nog.
Het wachten overal op is weer begonnen. Ben lekker met de benen uit bed geweest daar heb ik dagen op moeten wachten.
Vaak ga ik uit mij zelf overeind omdat ik helemaal doorgelegen ben.
Met het middag bezoek komt Agnes en Dick op visite maar de het is moeilijk om het allemaal te volgen.
Het avondeten is eindelijk normaal en het smaakt weer.
Het bestaat uit Aardappelpure Met Macedonië groente.
 De Tv en telefoon moeten opnieuw aangemeld worden ( ook weer zo een bureaucratische regel )
Dr. Geenberghe komt langs om te zeggen dat ze met vakantie gaat.
Met het avondbezoek komen behalve mijn steun en toeverlaat Gabriella ook Lisa en Paul met Guus op bezoek.
Ook Helma komt even binnen lopen.
Ik krijg nu elke dag fysio om mij te begeleiden dat ik kan ophoesten.
In het bloed is de Kalium waarde zo laag dat ik deze moet bij drinken.
Dit is het vieste drankje die ik vanaf mijn kindertijd heb moeten drinken.
Niemand vraagt of je de tanden wilt poetsen, je moet er op staan anders gebeurd het niet.
Ik ben blij dat ik weer kan slapen, en wil alleen maar rust.

Zaterdag 20 Juni
Vanmorgen om 6.30 uur val ik eindelijk in slaap, wat een rampnacht.
Zo tegen 9.00 uur heeft Michelle heeft een complete was en stoma sessie in petto en zet mij hard aan het werk.
Even moet ik in de stoel zitten en als het 10.00 uur is val ik doodmoe in slaap.
Gabriella zal gevraagd worden om een keer mee te kijken naar het schoonmaken, ik ben erg nieuwsgierig of dat zal lukken.
Ik merk dat ik mijn toilet tas kwijt ben, niemand snapt er iets van.
De maagsonde kan eindelijk verwijderd worden, dat ding kriebelde maar in de keel.
Hopelijk snel de beide slangen ook. Wel is het weer bloedprikken geblazen, de uitslag is altijd weer spannend om dat dit mij aan de vorige week doet denken.
Het lijkt weer een ligdag te worden maar met het middagbezoek kan ik toch even overeind zitten. Mimi en Henk, Edwin met Jay en  niet te vergeten Gabriella die onvermoeid verder gaat.
 Om 18.00 uur heb ik weer een dikke buik en de angsten komen weer terug.
De stoma verpleegkundige vervangt het stoma en laat mij even praten,
Zij merkt de angst die ik heb.
Ik heb wel heerlijk gegeten bloemkool met aardappelpuree en kipsnitsel.
 De Calium drank is nog steeds enorm vies maar het zal wel moeten.  
Ook de aansterkende voedingen van Nutricia zijn smerig.
 Maar hier zeggen ze Atamotdanmottama.
De verontrusting van de buik valt mee, Marieke Peters zet mij op het toilet en er volgt nog een flinke ontlasting van de dikke darm met inhoud van voor de 2e operatie.
Onder het spreekuur lekt het stoma en Gabriella laat het allemaal over zich heen komen, ze weert zich kranig.
Ik zit nu 10 minuten op de stoel en kan mij eindelijk scheren met het nieuwe toestel die Gabriella in de haast heeft gekocht. 
De toilet tas is nog niet terecht.

Zondag 21 Juni
Geslapen met kleine blokken, veel hoestbuien en niet durven liggen.
Ook is eer weer discussie over de verdwenen toilettas.
Voor het eerst wordt ik aan de rand van het bed gewassen en het bloedprikken is eindeloos.
Michelle neemt mij aan de hand naar de tafel waar ik 15 minuten kan zitten.
Van alles ben ik zo moe van dat ik slaap tot het middag uur.
Dan zet Michelle mij weer aan de tafel voor de middag lunch.
Om 13.00 uur lig ik uitgeteld op bed en al slapend met mijn ogen open gefocust op de hoestbuien te wachten op het bezoekuur.
I.v.m. Vaderdag komen Nancy, Edwin en de kits komen op bezoek en dat levert weer afleiding op.
Aan het eind van het bezoekuur duikt plots de toilettas op die ergens onder een bureau heeft gestaan. Hoe is het allemaal mogelijk!
Ik denk dat ik een klacht ga indienen.
De Fysio doet zijn werk prima, ik kan goed ophoesten en samen met Michelle maken we de stoma schoon.
Voor het eerst drink ik een kop koffie, de smaak kan ik nog niet thuisbrengen.
Gelukkig mag ik stoppen met de smerige drank van Kalium.
Ik kan goed praten met Wilma Freriks van de maaltijd keuken, het klikt met elkaar.
om 17.00 uur rook ik mijn dagelijkse nevelpijp en Dick van Dijk mijn overbuurman en al 83 jaar  helpt mij om aan tafel te gaan zitten.
Roerbakkip met krielaardappels met heerlijke komkommersalade.
Ik realiseer mij dat het vandaag precies een week geleden is dat ik de koude koorts aanval kreeg.
Ook zie ik dat ik niet meer aan het infuus ben aangesloten terwijl dit wel moest.
Bij het avond bezoekuur komt Henk Jansen binnen vallen en dat geeft een goed gevoel.
Het is 10.00 uur en bijna gereed voor weer een lange nacht.

Maandag 22 Juni
Vannacht voor het eerst redelijk geslapen, doordoor word ik moe wakker.
 Samen met Michelle ledig ik voor het eerst zelfstandig mijn stoma op de badkamer.
Als beloning mag ik op bed ontbijten.
Daarna komt Dr. Spanjer en Sylvia Kok de zorgcoördinator een bezoek afleggen.
De laatste drains en de Chatheter mogen er vandaag uit en mag woensdag en donderdag naar huis. EUREKA!
Dat gebeurt ogenblikkelijk daarna, ik zie er tegen op maar dan valt het altijd mee.
Ik volg ontspannen de vorderingen.
Om 11.00 uur hebben Gabriella en ik een verhelderend gesprek met Ronald van Maatschappelijk werk.
Na het ontbijt dat ik niet meer aan tafel kan gebruiken door de pijn lig ik uitgeput op bed.
De eerste niesbuien dienen zich aan dat kan er ook nog wel bij.
Het middagbezoek is een komen en gaan.
Eerst uiteraard Gabriella, dan Ajan en Willem, Theo en Elly, Harry Derksen en Henri Polman en als laatste Oom Theo Arentz.
Een warm weerzien en mentaal kon ik het goed volhouden.
Willy Freriks belt nog even en dan is het alweer tijd om ons gereed te maken voor het avond eten.
Het bestaat uit aardappelpuree, Snijbonen met een Runder saucijsje.
Met als toetje een perzikenkwark.
Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik te weinig gegeten heb en val zelfs voor het bezoek uur in slaap.
Trees en Gerard uit de straat komen langs en ook bruur Bennie.
Een verrassing was ook dat neef Jan Bisseling uit Varsseveld zich melde.

Dinsdag 23 Juni
De dag begint met bloedprikken en heb weer met blokken goed geslapen.
Ook heb ik voor het eerst zelfstandig gedoucht.
Ik ontbijt aan de tafel en vul het eten voor vanavond al weer in.
Daarna wacht ik op bed op het bezoek van de artsen die mij vertellen dat ik morgen naar huis mag.
De hechtingen van de stoma moeten nog blijven zitten en het herstel operatie is afhankelijk van de techniek en of de darmen nog verkleefd zijn.
Dit duurt in de regel 3 Maanden.
Maar eerst Gabje maar eens bellen met de uitslag.
Die is blij en laat een mail uitgaan naar familie en vrienden.
Ik neem ook afscheid van Dick van Dijk en Patrick Liethof mijn kamergenoten die nu naar huis mogen.
Na de lunch bel ik Edwin met het goede nieuws en leg mij ter ruste neer.
Nog een infuusje en dan loopt de diëtiste Mireille binnen.
Ook zij schrok dat ik er nog was.
Mijn nieuwe buurman is Hans Breukelaar uit Silvolde die de halve familie van ons kent.
Samen hebben we leuke gesprekken.
Het eten bestaat uit rijst, runderlapje met Macedonië groenten en komkommersalade.
Alleen Gabriella die iedereen al heeft gemaild dat ik thuis kom, was op het bezoekuur met Hans en Rian v/d Ven.
Vanavond de laatste medicijnen en dan een sprong naar de vrijheid.


Woensdag 24 Juni
Vanmorgen wordt ik wakker gemaakt om te temperen en dat valt tegen.
38.4 is een reden om niet naar huis te mogen gaan, er wordt dan ook bloed afgenomen om naar de oorzaak te zoeken.
Maar het kan nog erger, mijn stoma lekt behoorlijk en de wond is flink aan het lekken.
Alles bij elkaar ziet het er vies uit.
Om 9.30 uur staat Dr v. Engelenburg en Dr. V. Spanjer aan het bed om te zien wat er nu weer is.
De koorts is inmiddels gezakt en er is geen reden om niet naar huis te gaan is de conclusie.
Er gaan enkele krammen uit en er wordt een opening gemaakt om beter te kunnen spoelen.
Wel rijst nu de discussie of ik samen met Gabriëlla deze wond bij thuiskomst kan schoonmaken en kan onderhouden.
Michelle maakt de zaak schoon en het ziet er al weer redelijk uit, alleen ben ik lichamelijk uitgeput van de afgelopen tijd.
Als Ronald van het maatschappelijk werk onze samenwerking beëindigd is de tijd voor het ontslag papieren en komt Ajan v/d Pol ons om 11.00 uur ophalen.
Eenmaal thuis zie ik wat er een luxe heerst in en om ons huis, ik heb het gemist en zie nu de schoonheid van ons huis.
De eerste uren vallen zwaar en kan bijna niet lopen zo uitgeput ben ik.
Er is veel te regelen, Gabriëlla moet boodschappen doen en naar de Apotheek om medicijnen te halen voor de Hallucinaties.
Uitgeput en doodmoe van het transport naar huis lig in mijn stoel.
Dan zal ik voor het eerst mijn stoma moeten ledigen en dat valt reuze mee, de stap is gezet!
 Het avondeten van Gabje smaakt mij voortreffelijk en de hoeveelheidbrandstof zal hopelijk snel toenemen.
Om 9.30 uur ben ik zo moe dat ik terplekke in bed in slaap val en voor de eerste keer weer mijn eigen slaapkamer zie.

Donderdag 25 Juni
Twee keer wakker geweest en in de morgentijd begon mijn stoma te ruiken, Ik leeg deze zelfstandig en ga weer naar bed.
Om 8.30 uur trek ik de wondpleisters eraf en sta heerlijk onder de douche. Wat een genot.
Het ontbijt gebeurd met mes en vork om langzaam te kunnen leren eten, immers ik moet weer bijtanken.
De schatting is dat ik 8 Kg ben afgevallen en dat moet er wel weer aan.
Sensire belt en maakt een afspraak voor een intake gesprek en voor de begeleiding van de stoma.
 Als Jeannette van Sensire komt blijkt het een leuk en behulpzaam type te zijn.
Zij maakt de wond schoon en brengt een nieuw zakje aan. Dat voelt weer goed. Om 12 uur strompel ik naar mijn stoel om even naar de t.V te kijken.
Na een uitsmijter van Gabje heb ik de pap op en val als een blok in slaap.
Om 15.00 uur word ik met angstdromen wakker en weet niet hoe snel ik naar beneden moet komen.
Een gebakje met wat drinken brengen mij weer tot mijn positieven.
Het avondeten is wederom fantastisch en moet oppassen niet te veel te eten.
Roerbakken is immers mijn favoriete eten.
Ik heb zelfs energie om Gabriella te helpen om de bloemen water te geven.
Daarna komt Edwin op visite en zitten we even onder de veranda.
Zienderogen begin ik af te takelen en denk dat ik vroeg ik bed lig.

Vrijdag 26 Juni
Heb weer in blokken maar goed geslapen. Jammer is dat ik om 6.00 uur wakker wordt en het stoma weer begint te lekken net als gisteren. Weer alles in bed verschonen.
Met een slaperig hoofd zit ik op een stoel voor de wc.
Als ik tegen de spiegelwand kijk zie ik een hoopje vel door de kamer lopen.
Ik voel mij meer aanwezig dan anders, ik realiseer mij dat het nu de goede kant op gaat.
Na het ontbijt komt Jeannette om de stoma en de wond te reinigen en te vervangen.
Zij voert dit met perfectie en toewijding uit.
Dat neemt al een uur in beslag en Gabriella komt handen en voeten te kort om alles in goede banen te leiden.
Met de koffie komt Ajan even binnenlopen hij gaat volgende week naar Mexico.
Het is bellen naar de apotheek, de huisarts en de stoma leverancier, en alles gaat over bureaucratie en onduidelijkheden.
Na de lunch ga ik naar bed om mijn middagslaapje te houden.
Als ik moe in slaap val met Dick mij en weg is de slaap.
Gabriella maakt altijd dankbaar gebruik van de spaarzame momenten om even weg te kunnen om boodschappen te halen.
Zij is erg druk met mij zeker nu ik weer thuis ben.
In de tuin geniet ik even van de rust en het kopje thee.
Ik durf nog niet de straat op te gaan en vul de tijd met tv kijken.
Net voor het eten heb ik moed om naar de Oude Ijssel te schuifelen.
Het gaat over een afstand van 50 meter heen en 50 meter terug, dat voelt goed aan.
Heerlijk gegeten kip en gebakken aardappels met lekkere groenten.
Na het eten kan ik voor het eerst eindelijk Gabriella helpen om de bloemen buiten water te geven.
nadien ben ik gereed om te slapen, oververmoeid van de lange dag doen mij besluiten om 10.00 naar mijn nest te gaan.

Zaterdag 27 Juni
Mijn stoma moet ik om 1.30 uur en om 6.00 ledigen, het bevordert mijn nachtrust niet.
Als ik wil uitslapen belt Sensire dat ze om 10.00 uur komen. Dan toch maar opstaan: aan het werk!
Ik maak mij ontbijt klaar en verplicht mij zoals vaker, dit met mes en vork te gebruiken.
Dan ga ik mij vast douchen, het is zo 10.00 uur.
Voor het weekeinde komt Annemijn van de thuiszorg, maar zij is nog niet zeker van haar zaakjes.
Het gaat dan ook niet bepaald soepel.
Daarna leg ik mij op de stoel, drink een kop koffie en gaat Gabriella naar de stad voor de broodnodige ontspanning voor haar.
Aan de telefoon is Karel Wessels van de zondagmorgen groep en gelijktijdig komt Hans Schroer binnen lopen.
Dan komt mijn zusje Annie en blijkt dat ik al weer over vermoeid ben.
Na de lunch ga ik dan ook naar bed toe.
Het blijkt dat ik het nodig had, om 15.30 uur kom ik weer naar  beneden en wandel eerst buiten mijn rondje van 50 meter in een frisse onweerlucht.
Rene Middelveld komt even op visite, vrienden zijn altijd welkom en samen kunnen we heerlijk over vroeger praten.
Ik heb heerlijke huzarensalade gegeten in ondertussen veel positief mail verkeer.
Ik kijk een film en ik wordt al gauw emotioneel. De avond vullen we met Joup van het Hek.
 Wel te rusten.


Zondag 28 Juni
De dag begint weer niet zoals het moet zijn, twee keer in de nacht het stoma ledigen en in de morgen weer een lekkage.
Het bedlinnen is elke dag besmeurd en ik kan er niets aan doen.
Mijn zoon is vandaag jarig en de verjaardag zullen we moeten overslaan.
Na het douchen voel ik mij pas weer schoon en wakker.
Dan belt Bennie, hij stapt in de auto voor de bergwandel tocht in Oostenrijk die hij zo graag met mij had willen ondernemen.
Zelf bel ik Edwin om hem te feliciteren met zijn 36e verjaardag.
Het is de 1e keer dat ik er niet bij kan zijn.
Na de lunch ga ik naar bed en om 14.30 uur ben ik weer beneden. I
k heb de slaap en rust nog hard nodig.
Het is alleen maar wachten, zitten en liggen en af en toe tv kijken.
Net voor het eten wandel ik tot aan de Oude Ijssel en wandel dan samen met vriend Willem terug.
Het eten is een welkome afleiding, zeker als er een prima kok in de keuken staat.
Vandaag zijn het aardappelkrieltjes, vlees en asperges.
Ik kan al weer aardig met de pc omgaan en ook dat geeft mij de nodige afleiding.
In de avond komt Gerard Heijnst op visite, ik waardeer zijn levensvisie.
Het stoma ruikt al weer en laat al voor de 3e keer vandaag los. Om 22.30 uur ga ik moe naar bed.

Maandag 29 Juni
Twee keer vannacht uit bed geweest, toch staan we samen om 8.00 uur op.
Ik kan weer genieten van de krant en het ontbijt.
Het is zal warm worden vandaag en het is nu al benauwd.
De weegschaal geeft 68 Kg aan, dat is ongeveer 8 kg minder dan het normale gewicht voor de opname.
Dat is niet zo veel als je denkt gezien de stoma en verminderde opslag in de darm.
Gerda uit Lichtenvoorde van Sensire behandelt mij stoma en de wond en voel mij weer heerlijk fris.
Als Gabriella de boodschappen haalt maak ik een kop soep voor mijzelf.
Om 14.00 uur komt Leonie van Sensire voor een voor mij onzinnig gesprek over de zorgverlening.
De bureaucratie viert hoogtij. Als de telefoon gaat dan blijkt dat Arne v. Ophem even langs komt.
Eerst komt onze huisarts Pasma, dan Arne en ook Henk Jansen komt gelijktijdig binnenlopen.
Het aandacht geven  aan zoveel mensen is nog moeilijk.  
Maar ik waardeer het bezoek zeker van onze  huisarts.
Mijn inmiddels dagelijkse bezoek aan de Oude Ijssel kan ik al met gemak af en na het avondeten van aardappels, sperziebonen met een karbonade kan ik al zelf de tuin sproeien.
Bas en Astrid met Roos komen spontaan even op visite.
Als ik daarna lekker achterover hang op de bank lopen Alice en Stefan met de kleine Benjamin binnen en zitten samen ontspannen onder de veranda.
Als ik naar bed ga merk ik hoe moe ik ben en slaap dan ook meteen.

 

Dinsdag 30 Juni
Vandaag moet ik het voor het eerst alleen doen.
Gabriella moet werken  en de dag duurt nu al lang.
Na de inmiddels gebruikelijke nachtelijke werkzaamheden aan het stoma sta ik om 8.00 uur op om alleen mijn ontbijt te gebruiken.
Langzaam zal ik ook aan het eten moeten beginnen om niet alles tegelijk te moeten doen.
Als ik mij douche lekt de boel alweer, ik word er niet vrolijker van.
Jeannette is laat vandaag en om 11.00 uur kan ik mij dan ook aankleden. Toch veranderd er veel in mijn voordeel, ik durf weer kleine dingen in huis te doen, ik moet  vandaag ook eten koken omdat Gabriella niet thuis is.
Al met al fysiek gaat het een stuk beter.
Ondertussen voer ik een lang telefoongesprek met mijn oude jeugd vriend Marcel Smeets.
Ik ga lekker naar bed en om 14.00 uur ga ik een lange wandeling maken door de 1e gedeelte van de wijk. De zon brandt op mijn schedel en met een tong van leer kom ik weer thuis.
Henk Hulshoff van de hoek spreekt mij even aan en strompel weer verder.
Waar hebben we het over!
Dan komen spontaan Mimi en Henk op visite en al snel beginnen ze het tuinafval op te ruimen.
Vegen, opruimen en bladeren rapen, alles pakken ze aan.
Ook het zithoekje wordt onderhanden genomen.
Het eten heb ik al voorbereid en als Gabriella in aantocht is hoef ik het alleen nog maar aan te zetten.
We eten broccoli, aardappels met worst, zelf gemaakt heerlijk.
Na het eten komt Vriend Willem op de koffie, hij gaat er ook even tussen uit.
En zo wordt het stil in de wijk.
Maar de koffie smaakt mij weer. Bennie Reinders belt om te zeggen dat ze morgenavond even de patiënt kunnen zien.
Hebben ze mooi pech want de patiënt leeft weer! Na hart van Nederland lig ik nokkie in bed.

 

Woensdag 01 Juli 2009
7.30 uur gaat de wekker, Gabriella douche zich als eerste en meteen daarna vlieg ik eronder.
Gerda van de thuiszorg  is er ook al vroeg en zo zit ik om 9.00 uur al met het krantje klaar voor bezoek aan de stoma verpleegkundige in het ziekenhuis.
De brug en de hechtingen zullen vanmorgen eruit gehaald worden.
En inderdaad het is eruit voor dat ik er erg in heb.
De hechtingen en de brug zijn nu weg en er is een ander type zak aangebracht zodat ik in de nacht niet meer uit bed hoef.
Opnieuw veel bekenden tref ik in het ziekenhuis o.a. Gerard Heijnen en nog enkele hardlopers.
Annie mijn zusje is vandaag de taxi chauffeur.
Veel vrienden bieden hulp aan o.a Willem die de lege flessen wegbrengt.
De telefoon die met regelmaat over gaat brengt mijn  broer Theo en Olaf Buiting aan de lijn.
Na de lunch wordt het tijd dat ik naar bed ga.
Het geklik en geklak van de schoenen van Gabriella maken mij om 14.oo uur weer wakker.

De afspraak in het  ziekenhuis brengt veel goed nieuws over de 1e operatie en over de toekomst.
De Tumor zat op een moeilijke plaats maar alles is goed verlopen.
Op 5 augustus volgt er een dagopname om via de dunne darm te bezien of alles netjes is hersteld.
Het weerzien me Dr. Reinders gaf van beide zijden een goed gevoel en hij complimenteerde mij met de opmerking een sterk en positief ingesteld iemand te zijn.
Mijn zus Annie brengt mij weer naar huis. Het eten is vandaag Spaghetti en smaakt als vanouds.
Met de koffie komen Bennie Reinders en Frans Otten binnenlopen en samen konden we lekker ouderwets zwetsen over onze gezamenlijke hobby het hardlopen.
Daarna is het door het huis slenteren omdat ik te lang gezeten heb.
Langzaam gaan we dan ook naar dromenland.

Donderdag 2 juli.
Ik wordt door de biologische klok om 2 en om 6 uur wakker, daarna lig ik te woelen en kan niet meer in slaap komen.
Gabriella moet al vroeg weg voor haar eigen afspraken en zelf wacht ik  op Jeannette van de thuiszorg.
Als we samen de koffie hebben gebruikt pep ik mij letterlijk op voor een wandelrondje door de wijk.
Water, de pet op en zo slof ik het rondje als voorbereiding op de Doetinchemse 4 daagse.
Leslie kwee belt evenals Edwin.
Tegen een uur of 3 wandel ik nogmaals het rondje van vanmorgen en heb er al minder moeite mee. Het eten bestaat uit Roerbakken en na het eten lopen we samen het oude rondje langs de nieuwbouw van de school.
Het is de 3e maal vandaag en er is verandert veel in de afgelopen weken.
Trees belt om te horen hoe het er mee is.
En daarna is het weer tijd om de bloemen water te geven, het is ontzettend benauwd en zal blij zijn als het ietsje minder wordt. Ik blijf lekker binnen omdat het buiten uiterst benauwd is.
Wel te rusten

Vrijdag 3 Juli
 De dag begint weer met een lekkende stoma, heerlijk toch die afwisseling.
Ook vandaag wordt het benauwd en zeer warm. Mijn gewicht is vanmorgen 69,5 Kg.
Ik heb mij al gedoucht en als Jeannette komt hoeft ze alleen nog maar te kijken.
Ze brengt alleen een gaasje over de wond en is dan ook snel klaar met mij.
De krant kan ik weer normaal geconcentreerd lezen, maar met de middag moet ik nog steeds naar  bed omdat ik het anders niet trek.
Het begint nu donker te worden, felle regen en onweersbuien trekken over ons heen en ben blij dat de hitte wat afneemt.
Mijn goede vriend Leslie kwee komt op visite en hij gaat binnenkort met de kits naar Indonesië.
Als we willen gaan eten belt Nop Otten van mijn vereniging Triathliem.
Altijd leuk dat oude vrienden dan spontaan bellen.
In het begin van de avond komt er een delegatie van de zondagmorgengroep.
Dinie Luiking en Wim Heijmen vullen een gezellige avond.  
Daarna gaan Gabje en ik nog even door de wijk voor de broodnodige beweging.
Wel te rusten.

Zaterdag 4 Juli
Ik kan moeilijk uit bed komen, moe van het niet door kunnen slapen.
Maar als ik mij gedoucht heb valt het zoals gewoonlijk mee.
De krant zorgt dan voor de broodnodige rust.
Jeannette is laat vandaag en heeft ook al last van de warmte.
Gabriella gaat met de trein naar haar moeder en dus is het rustig hier aan de snoekbaars.
Het zal wel weer een hang,rust, slaap en ligdag worden.
Ik sliep als een blok toen Bruur Willem mij wakker belde.
Hij herinnerde mij eraan dat Agnes jarig is.
Nu ik helemaal alleen ben probeer ik een stukje met de auto door de wijk te rijden en dat lukt wonderwel prima.
Ook maak ik de carport schoon en geef de bloemen water.
Na eventjes rusten schraap ik alle moed bij elkaar om een stukje te fietsen.
Dat valt warempel niet mee, het schokt en schud best hevig maar er kan niets stuk dus eventjes doorzetten.
Eindelijk begint de “” tour de France”” en die volg ik met regelmaat.
Als Jack van Garderen belt dan ga ik een stukje wandelen.
Het wordt het rondje “” graafschap college”” langs de school in aanbouw.
Doodmoe ga ik naar bed.

Zondag 5 Juli
Om 6.30 uur ruik ik een bekend luchtje en kan ik weer naar het toilet om mijn stoma te vervangen.
Ik voel mij er steeds ongelukkiger door. Het is niet anders.
Het is zondag en samen gebruiken we het ontbijt.
De krant lezen we in de Serre, het is weer een benauwde dag vandaag.
Dan ga ik om 13.00 uur even naar boven voor de broodnodige rust.
Nancy krabbelt een heel verhaal op hyves en ik krabbel ook een verhaal retour.
Ergens in de middag komen Lisa en Paul op visite.
Paul begint al snel in de tuin te werken en zelf sta ik er als een opzichter bij.
We eten met zijn vieren gezellig onder de veranda en kijken af en toe naar de finale van het tennis toernooi op Embleem.
Daarna barst het onweer los en als het weer rustig wordt gaat de familie weer richting huis in Rosmalen.
Plotseling begin ik het licht weer te zien en begin te spelen op de Harmonica.
Het geeft mij de broodnodige voldoening is deze moeilijke beproeving.

Maandag 6 Juli
 Als ik Gabriella om 6.15 uur heb uitgezwaaid maak ik de vaatwasser leeg en kruip nog een uurtje in bed.
De vuilnis moet in de container en het eten voor vanmiddag staat al schoongemaakt op het fornuis.
Jeannette van de thuiszorg belt om te vragen hoe het gaat, we spreken af dat ze morgen terugkomt voor het vervangen van de plak.
Het is weer even wennen zo alleen.
Gerard Thijssen komt op de koffie en Arne v. Ophem belt voor de informatie.
Daarna belt Trees om op visite te komen.
De lege flessen breng ik al met de fiets weg en ook heb ik de veranda al opgeruimd.
Mijn gebruikelijke middag slaapje doe ik op de bank met de tv nog aan.
Trees en Henk komen op visite en Trees begint met het opruimen van de bladeren in de tuin.
Zo hoor je nog eens wat er in de familie gebeurd.
Als ze weg zijn komt de volgende, Kitty Huls en Auke Boonstra van de wijkvereniging.
En opnieuw kan ik het verhaal vertellen.
Het eten dat ik zelf klaarmaak is lekker, Witlof, aardappels en vlees gaat er altijd in.
Na het eten wandelen we naar de in aanbouw zijnde school en dat kost mij een flinke inspanning.
Dan komt Hans Schroer en daarna Bruur Bennie op visite.
Het wordt mij allemaal te veel en ik kan het gesprek bijna niet meer volgen.
Als dan de telefoon ook nog gaat hoop ik dat het niet voor mij is. De rek is er uit.
Het is TE vermoeiend geweest.

Dinsdag 7 Juli
Ook word ik moe van de vorige dag wakker maar dat hersteld snel.
Jeannette van Sensire komt de plak vervangen en samen drinken we een kop koffie.
Als Jack van Garderen komt kan ik mij al snel niet meer concentreren, Ik moet nodig herstellen van al die aanloop maar weet dat dit moeilijk zal gaan.
Als ik het eten wil klaar maken blijkt dat er geen tomaten in huis zijn.
 Omdat dit essentieel is voor de maaltijd besluit ik op de fietst te stappen en dat blijkt prima te gaan.
Alweer een hindernis genomen.
Maar het blijkt dat het nog niet fris is met mij, ik zet het eten op en val dan op de bank in slaap.
Ik word wakker als de zwarte dampen in de woonkamer doordringen!
Met de visite van Frank Ros en Nico Bonke in het vooruitzicht word ik toch nog druk vanmiddag.
De vrienden van de zondagmorgen loopgroep blijven niet zo lang als Jack dus kan ik opnieuw naar Albert Heijn om snijbonen te halen.
 Dit doe ik voor het eerst met de auto en ook dat gaat prima.
Dan belt Agnes met de mededeling dat ze vanavond op de koffie willen komen en ter plekke moet ik inschatten of ik dit aankan.
Maar zij brengen in de regel rust mee dus zijn van harte welkom.
 Maar de emmer begint wel leeg te raken.
Het avond eten is uiteindelijk toch een succes geworden en kan er later wel over lachen.
Als Agnes en Dick weg zijn ga ik eerst even door het huis heen rommelen om wat energie bij te tanken.
Hopelijk is het morgen wat rustiger.

Woensdag 8 Juli
En inderdaad, met regen word ik wakker en alles gaat met een serene rust.
Ik val zelfs in slaap voor de tv.
Blijkbaar heeft al die visite met zijn verhalen mij helemaal nok out geslagen.
Na het eten leg ik mij op de bank en weer val ik in een diepe slaap.
 Dan komen de muren op mij af en wandel een rondje door de wijk en fiets ik even naar de nieuwbouw van het graafschapcollege.
Wat er zo allemaal veranderd in die paar weken dat ik er niet geweest ben.
Geeft toch weer moed zo me de kop in de wind.
Mia Arentz belt en dan moet ik weer vol aan de bak om het gesprek te volgen, blijkbaar heb ik toch met een serieuze dip te maken.
Het eten dat ik klaarmaak is in ieder geval lekker en ging beter dan gisteren.
Ik probeer nog even te slapen en dat helpt.
 Met een aspirientje op komt Olaf Buiting en ook deze praat honderd uit.
Het luisteren, trekt mij helemaal leeg.
Dan belt Willy Freriks en hebben we het even over de jaarlijkse uitdaging die we hebben moeten missen. 
Als het 21.30 uur is maak ik een lange wandeling die mij weer brandstof moet geven.
De motor verbruikt momenteel te veel en de aanvoer van brandstof is te weinig.

Donderdag 9 Juli
Prima geslapen en ook nog kunnen uitslapen, ik had het nodig.
De mails van Olaf Buiting vliegen mij om de oren en  dan kleed ik mij aan zo als het hoort.
Voor het eerst een normale broek aan om naar de kapper te gaan.
Daar lullen ze mij de oren van de kop af of ik nog met vakantie ga etc. 
Als ik de lunch op heb leg ik mij ten ruste op de bank.
 Ik blijf een beetje hangen op de bank tot ik naar mijn Psycholoog  moet, ik ga er te voet naar toe en het gesprek loopt prima.
Het is goed mogelijk dat de depressieve buien niet meer terug komen nu ik door omstandigheden op een heel ander spoort zit.
Ik doe het volgens Bianca prima en ben inderdaad streng voor mij.
Het kon volgens haar te maken hebben met de harde ervaringen uit onze jeugd.
Dan gaan we met  de auto boodschappen doen en dan voel ik weer de moeheid die dan toeslaat.
Ik ben dan ook blij als ik de bank zie.  Na het eten dat mij voortreffelijk smaakt leg ik mij dan ook ten ruste!
Laat in de avond kijk ik naar een oorlogsfilm over een duikboot.

Vrijdag 10 Juli
Ik slaap de hele nacht door waarschijnlijk omdat ik na twaalf uur naar bed ging.
Gerda van de thuiszorg is dan ook precies op tijd als ik mij gedoucht heb.
Na de koffie breng ik Gabriëlla naar het bevolkingsonderzoek het auto rijden is weer ingeburgerd.
De dag breng ik al tv kijkend door
 De tour de France is een favoriet programma.
Maar al kijkend geeft mijn linker oog steeds meer last.
De ovenschotel is uitstekend en eet er zoals gewoonlijk veel te veel van.
 We wandelen ons standaard rondje en nestelen ons weer voor de TV.
Het is zitten, wachten, eten, slapen en begin dan weer van voren.
Dit leven past niet bij mij en voel mij dan ook doodongelukkig.
Ik snaai alles bij elkaar wat maar los en vast zit.
Af en toe bouw ik wat aan mijn website en zo maak ik de avond vol.

Zaterdag 11 Juli
Een ouderwetse zaterdagmorgen, goed geslapen, rustig opstaan, samen ontbijten en met de fiets naar de stad.
We proberen een fatsoenlijk joggingpak te kopen en uiteindelijk lukt dit.
Een normaal pantalon of spijkerbroek is niet te doen.
Dan zet ik mij neer aan een tafeltje  van het terras van ”” de bank””.
Hier wacht ik tot Gabriella de boodschappen heeft gedaan.
Gerard Heijnst zit er ook en op mijn gemak lees ik de krant.
Als Gabje terug is fietsen we samen weer naar huis.
Na het eten leg ik mij voor de TV om naar de tour te kijken.
Dan komen Nancy / Edwin met de kinderen en moeten we ons bezoek aan Henk eventjes uitstellen.
 Lang kan ik er niet van genieten want ik wordt geacht aanwezig te zijn bij het feestje van Henk Stoltenborg die 65 is geworden in Silvolde.
Ik kan nog niet meedoen en al helemaal niet meezingen. Hij kost mij nog te veel kracht.
Het koud buffet waar niets aan mankeert smaakt mij niet en heb het al snel koud.
We gaan dan ook op tijd naar huis waar we eerst ons eigen rondje wandelen.
Na de avond etappe op de buis ga ik met pijn in de ogen naar bed.

Zondag 12 Juli
Weer precies zoals je wakker wilt worden. Lekker uitslapen geen stress en een lekker ontbijtje.
Het gaat de goede kant op. Alleen had ik nu in het bos moeten lopen!
Maar wel lekker met de pc knutselen en op zijn tijd een kopje koffie.
Ik weeg mij en de teller staat nu op 71 Kg.  Met 68 begonnen dus prima op schema.
Voor het eerst om de krampen in de kuiten te verzachten 5 minuten op de  crosstrainer gestaan!
 Ik experimenteer met het opnemen van oude video banden.
 Maar het belangrijkste is de Tour de France met de beklimming van de “” tourmalet”” die ik zelf ook beklommen heb.
Na het heerlijke avondeten gaat we onze eigen wandelroute volgen, maar dat valt tegen.
Ik ben dan ook echt moe als ik na 25 minuten thuiskom en dan nog in een laag tempo.
De kuiten doen vandaag pijn en de wond jeukt enorm.
Maar wel lekker aan de video bandjes van vroeger gewerkt om deze op de harde schijf te zetten.
De buurvrouw is weer eens irritant door de auto hinderlijk te parkeren, ze wil weer even de baas spelen.

 

Maandag 13 Juli
Als ik opsta val ik achterover weer het bed in, ik schreeuw het uit.
Na het uitzwaaien van Gabriella die naar haar werk gaat ga ik weer naar bed en heb het gevoel dat het bed aan het plafond hangt.
Het wordt zo erg dat ik haar op weg naar haar werk, bel of ze weer terug wil komen.  
Theo Seevinck komt op visite maar kan hem niet te woord staan.
Ook Sandra Huntink komt langs maar moet ook onverrichte zaken weer naar huis.
De duizelingen duren de hele dag door en durf bijna niet overeind te komen.
Volgens huisarts Willink kan het zijn dat ik oververmoeid ben.
Dat hoop ik dan maar en zou  best wel eens kunnen kloppen. De vele telefoontjes, visite,s en verplichtingen doen mij de das om.
Schijnbaar ben ik in die dingen Niet streng voor mij zelf.
In de avond komen de beide trainers van de zondagmorgengroep Jan lieftink en Hans v/d Brugge op de koffie en ben blij dat ik dit niet heb afgezegd.
Ik ga met angst en beven naar bed en zie op tegen het opnieuw opstaan van de morgen.

Dinsdag 14 Juli
Het gaat nog niet goed, en durf bijna niet op te staan.
Het is wel beheersbaar en minder angstig dan gisteren.
Volgens de thuishulp Jannette heb ik ergens te weinig van in het bloed zitten.
 Krijg nu elke dag even toezicht van Sensire, het is dus weer even vechten tegen de dagelijkse ongemakken. Het  valt dan ook niet mee nu ik alleen in huis ben.
Durf de afwasmachine niet leeg te maken, ik lig er zo bij aan de grond. Dan zet ik mij voor de tv om de tour te volgen.
Na het eten koken ben ik zelf ook afgewerkt, het kost enorm veel energie die ik niet meer heb. Ik kan wel weer de bloemen water geven, als ik maar eenmaal rechtop sta heb ik weinig last behalve dat ik veel te snel moe ben.
 Wel te rusten

Woensdag 15 Juli
Als Gabriella naar haar werk gaat blijf ik uit voorzorg in bed liggen.
Ik wordt wakker als de stoma begint te lekken, weer een heerlijk begin van de dag.
Ik strompel met de nodige problemen naar de badkamer en fris mij zo goed als het kan op.
Dan gaat de bel en staat Gerda van de thuiszorg op de stoep.
 Zij schrikt ervan hoe ik naar beneden moet komen, en zij verzorgt mij met koffie brood en het aankleden.
Ze gaat dan ook niet eerder weg als ik geheel gereed weer op bed lig.
Dan komt Hans Schroer met de nodige problemen op visite en praten effe gezellig bij. Hij haalt voor mij de verwijzing van het bloedprikken op bij de huisarts en even later brengt Trees van Gessel mij naar de bloedpost!   
Als ik daarna op de bank lig komt vriend Willem Heijmen op visite.
Deze gaf mij het advies om met de diëtiste te praten, dat ik daar zelf niet eerder op het idee kom!
Als ik deze dan bel kan ze eigenlijk niets voor mij betekenen, behalve veel verhalen waar ik niets aan heb.
Dan zorg ik voor het eten en voel mij steeds beter.
Maar als diezelfde Hans in de avond nogmaals langskomt merk ik dat ik hier niet tegen bestand ben.
De avond besluit ik met een back-up te maken van de filmpjes die ik de laatste tijd heb gemaakt.
Eenmaal in bed schreeuw ik het weer uit, ik liet mij te snel achter over zakken.

Donderdag 16 Juli
Donderdag is altijd een fijne dag, lekker uitslapen en geen verplichtingen.
Jannette komt om 10.00 uur en houdt een oogje in het zeil, maar het gaat al beter.
 Heel voorzichtig schuifel ik door het huis, alles behoedzaam uitvoerend.
Rond de middag komen Elly en Theo voor de middag lunch en gezellig zitten we onder de veranda.
Als dan Jolanda van de Rietvoorn  binnenkomt is het nadien tijd om een slaapje in bed te houden.
en dat helpt goed, ik wordt toch weer fris wakker.
Het eten is van uitstekende kwaliteit zeker als je het onder de veranda kunt nuttigen.
Ik voel mij redelijk net  als vorige week, nu alleen het nog proberen vast te houden.
De avond vul ik met het opnemen van oude video banden op de computer.

Vrijdag 17 Juli
Het stoma lekt en de hoosbuien vallen uit de lucht, heerlijk wakker worden.
Na enkele spoed reparaties met leukoplast val ik weer in slaap en om 9.00 uur worden we samen wakker.
Het is dan ook de hoogste tijd om Jeannette van Sensire zo binnen kan lopen.
Als ik onder de douche sta gaat de bel en is zij is dus precies op tijd.
Nadien komen de frustraties er nog even uit.
Het is precies een maand geleden dat ik voor de 2e keer geopereerd ben en door die ene domme snijwond  (perforatie in de darm ) had alles achter de rug kunnen zijn.
Nu zit ik er nog enkele maanden aan vast en het voelt als pure huisarrest!
Maar de tijd gaat snel ik vul mijn dag met zitten, eten, slapen en tv kijken.
Het  bloedonderzoek is goed, geen afwijkende waarden.
Dat betekent dat ik lichamelijk helemaal op was. 
Ik mag vandaag onder begeleiding van Gabriella voor het eerst weer door de wijk wandelen.
Het eten smaakt mij nog steeds uitstekend en langzaam klaart de lucht weer op.
 Heb veel video banden kunnen opnemen op mijn labtop en ga om 11.00 uur naar bed.

Zaterdag 18 Juli
Het is een druilerige regendag. Ik zet Gabriella bij de markt af en blijf zelf in de auto zitten.
Het zijn van die dagen dat je lekker kunt doen waar je zelf zin in hebt.
De tv staat aan met de reportage van de Tour de France en intussen komt Louis Grob op visite, ook een loopmaatje van de zondagmorgen groep.
Het kost weer veel aandacht maar ik knap wel snel op.
Na het avondeten gaan we eindelijk weer eens verder wandelen dan het rondje door de wijk, en weer moet ik na afloop op de bank liggen.
Het geeft weer aan hoe kwetsbaar ik ben.
Ik probeer goed te herstellen en op tijd te rusten.

Zondag 19 Juli
Heerlijk kunnen uitslapen en niets moet. Ontspannen ontbijten en lekker je eigen ding doen. Hangen op de bank gecombineerd met het volgen van de tour de France.
Als ik actief wil worden komt mij dat op een berisping te staan.
Immers ik mag alleen maar hangen, wachten, zitten, eten, slapen en tv kijken.
En als mij dat verveelt begin ik weer opnieuw.
Na het eten mag ik eindelijk een stukje wandelen.
De dag eindigt zo als hij begonnen is met zitten slapen en voor de buis hangen.

Maandag 20 Juli
Onwillekeurig denk ik aan de vorige week toen ik aan de grond ging.
Nu is het beter en kan ik Gabriella gewoon uitzwaaien naar haar werk.
Ik slaap daarna lekker uit en loop nog lang in mijn ochtendjas.
Sinds ik in de lappenmand zit zet de buurman de container aan de weg en dat is best een luxe.
Sinds lange tijd op de fiets gezeten zonder jas en met de zon in de nek.
Maar als ik nog enkele klusjes uitvoer, ervaar ik de enorme moeheid weer die aan mij voorbij trekt.
Op de fiets voel ik mij net een slak die niet vooruit kan, het zijn de momenten dat ik moeite heb met de situatie.
 In de wijk kom ik Willem en Ajan tegen die mij nog even een hart onder de riem steken.
Het eten smaakt in ieder geval prima, en de aanwezigheid van Gabje voelt beter dan dat ik alleen ben.  
Met hoofdpijn ga ik naar bed en dat beloofd niet veel goeds.

Dinsdag 21 Juli
De andere dag valt het allemaal mee,  alleen mijn stem laat mij in de steek.
Als Jeannette komt drinken we samen de koffie en zij belt de stoma verpleegkundige omdat de huis flink aan het opspelen is.
Dan komt zus Annie op de koffie, ze worden allemaal nieuwsgierig hoe het nu is.
Het houdt nooit op, Arne van Ophem komt op de koffie.
Die gaat net weg of Henk en Mimi komen op visite. 
Veel kabaal en drukte en  allemaal van wij blijven maar even.
Toch heb ik ze mooi de overbodige leren stoel waar ik veel in geslapen heb kunnen meegeven.
Het dagelijkse ritme is dan weer helemaal weg  en de slaap die ik hard nodig heb is weer over.
 Als in de middag Willem H op visite komt denk ik dat het aantal bezoekers meer dan genoeg is geweest. Hangen liggen en zitten op de bank brengen de dag ten einde.
Zonder het wandelrondje ga ik dan ook naar bed.

Woensdag 22 Juli
Om half negen gaat de telefoon al, Harry Derksen lopend in  de 4 daagse denkt dat ik al uit bed ben!
Laat maar rammelen dacht ik. Rustig heb ik mij gedoucht  en  mijn krantje gelezen.
Jeannette komt nog even  voor  de stoma die haar verontrust.
Daarna  moet ik tegenover mijn verzekering bewijzen met keiharde data, dat de wandelreis naar Oostenrijk niet is geboekt, terwijl ik al wist dat ik Darmkanker had!
Ik had de tranen in mijn ogen om dit verhaal te kunnen weerleggen!
Maar de vechtlust zit er vandaag in en  laat mij niet klein krijgen.
De tour de France is zo spannend dat dit een enorme positieve afleiding voor mij is.
In de avond komen Helma en Bennie en met dit gezellig bezoek besluiten we de avond.

Donderdag 23 Juli
Alweer een redelijk goede dag.
Ook goede berichten i.v.m. de vergunning aanvraag en nog belangrijker geen inzinkingen.
Ajan v/d Pol komt op de koffie evenals Theo Seevinck die meteen aan het werk gaat om de lei platanen te snoeien.
Dit soort klusjes kan ik er echt niet bij hebben.
In de avond maken we traditionele wandelrondje en de vermoeidheid mag ik nu niet onderschatten.

Vrijdag 24 Juli
Ik sta op met pijn op de borst, verkeerd gelegen denk ik. Verder redelijk ontspannen en een goed gevoel.
De papiercontainer met onze kranten is al weer geledigd en zo gaat de tijd maar verder.
Maar ondanks het goede gevoel wil het niet.
Ik doe alles plichtmatig en als we samen de  boodschappen ga doen breekt het lijntje.
Ik lig te veel op de bank en ben te moe om ook maar iets te ondernemen.
Mijn afleiding bestaat uit TV kijken en met de computer werken.
Voor broer Bennie doe ik nog een computer film klusje maar ook hier kan ik niet meer van genieten.
Het is weer zo een dag dat je hem gewoon moet uitzitten en wachten tot je weer naar bed kunt!

Zaterdag 25 Juli
Ik heb heerlijk geslapen maar moet mij weer even opnieuw op de kaart zetten.
De uitdaging van het leven is even weg, en de huiskamer voelt als een gevangenis.
Gabriella gaat vandaag alleen naar haar moeder toe, en ik mis dit soort verplichtingen.
Het is al 10.30 uur als ik mij ga douchen.
Ik zet mij voor de TV en verheug mij op de bergetappe naar de Mount Ventoux op de voorlaatste tourdag.
Als ik die avond heerlijk heb gegeten gaan we ons gebruikelijke rondje wandelen.
Maar ik kom bijna niet meer thuis en schuifel dan laatste meters naar de bank.
Ik telefoneer nog even met Agnes en val weer op de bank.

Zondag 26 Juli
In de vroege ochtend lig ik te piekeren over wat er allemaal fout gaat en de koele opstelling van het ziekenhuis.
Ik kan er niet over uit dat ik met de kop tegen de muur loop en het ziekenhuis zich in onschuld uitspreekt.
De neerslachtige houding duurt de hele dag en heb geen enkele reden om nog te lachen.
Ik kan de negatieve spiraal niet omzetten ook niet als nichtje Mia op visite komt.
Stiekem had ik gehoopt op spontane visite van de kits maar die zullen het wel druk hebben en denken van die ouwe komt wel hier naar toe.
Aan het eind van de avond lukt het ons om toch nog een stukje te wandelen, maar met hangen en wurgen kan ik thuis komen.

Maandag 27 Juli
Om 9.30 uur wordt ik wakker, het moet niet gekker worden.
Net op tijd steken vrienden de helpende hand toe!
Eerst belt Jolanda uit de Rietvoorn voor de koffie en op de terugweg roept Leo uit de Rietvoorn mij binnen voor de koffie.
Eenmaal thuis staat Ajan op de stoep om samen te wandelen.
Het lijkt wel op afgesproken werk.
In de middag slaap ik op de bank en nadien ga ik in de garage aan het ruimen naar overbodige spullen voor mijn broer Bennie.
Als Helma en Bennie deze avond op visite komen, praten we vooral over de rampmededeling van mijn zusje Mimi die vandaag te horen heeft gekregen dat na de CT scan in het ziekenhuis het er niet goed uit ziet!

Dinsdag 28 Juli
De negatieve ontwikkelingen van gisteren hebben mij geen goed gedaan.
Slecht geslapen en midden in de nacht voor de tv zitten hangen is niet goed voor het herstel van mij zelf.
Toch hoort het  bij de realiteit van het leven.
Om 10.00 uur komt Leonie van Sensire even poolshoogte nemen of  de zorg nog voldoende is.
Ze bied aan om mij te helpen met  het verwisselen van de “” Plak”” van het  stoma, maar al snel blijkt dat ze hier geen  verstand van heeft.
Als ze bezig is gaat de voordeurbel en staat Harry Derksen met zijn Porsche voor de deur en uiteraard  voor de  koffie.
Na het middag slaapje ga ik even op de koffie bij Trees van Gessel in de straat.
Daarna bel ik mijn zus en lotgenoot Mimi om te horen hoe het erbij staat.
De vooruitzichten lijken op dit moment wel heel slecht te zijn. Maar vertel dit maar eens.
Het wandelrondje doet mij goed en kan er weer even tegen.

Woensdag 29 Juli
Om 6.15 uur zwaai ik Gabriella uit en duik weer het bed in.
Al snel daarna  moet ik uit bed, de saus voor de spaghetti moet gemaakt worden en om 10.30 uur staat Agnes op de stoep om naar Mimi te gaan.
Mimi knapt zienderogen op als ze merkt dat we haar positieve aandacht geven.
Ze zal de steun van de familie nog hard nodig hebben.
Na het hazenslaapje gaat de bel en staat Jenny, de stoma verpleegkundige van het Slingeland ziekenhuis aan de deur. Ik was het helemaal vergeten.
De   conclusie is dat er weer een nieuw systeem aangebracht moet worden omdat ik allergisch ben voor lijmlaag van de plak.
Dat verwonderd mij niets gezien de rest van de allergische problemen.
Als ze weg is slof ik even naar Willem en Pia voor een bakje koffie.
Ons wandelrondje ging prima vanavond en met Zus Annie voer ik een lang telefoongesprek over Mimi.

Donderdag 30 Juli
De jeuk is niet meer te harden, de huid is op sommige plaatsen verdwenen maar je kunt niets doen.
Wel is mijn stemming eindelijk beter, en mijn gevoel zegt dat ik beter bestand ben tegen de  infiltraties van stemmingswisselingen.
Ik begin zelfs te klussen met kleine achterstallige dingen, als dit alles maar goed gaat.
Ajan helpt mij met enkele zaken en dan is er uiteraard koffie.
Ik kom zelfs alweer bij de Formido en de Gamma.
Het geld wat ik al die tijd gespaard heb moet toch een keer op gemaakt worden.
Eind Mei heb ik voor het laatst de auto afgetankt, ik rij dus al twee maanden rond met 1 tank benzine.
Gezond moe, maar wel afgepeigerd gaan we naar bed.

Vrijdag 31 Juli
Weer een slechte nacht, de jeuk is niet te harden en ga voor de TV zitten tot ik moe wordt.
In de morgen wordt ik toch fit wakker.
Warempel ga ik op mijn knieën zitten om de bladeren in de tuin op te rapen.
Intussen komen Hanny en Eugenie uit Berlicum op visite en gebruiken we gezamenlijk de lunch onder de veranda.
Na het verdiende middagslaapje gaat de telefoon en meld zich Trees en Henk zich voor de koffie.
De laatste familie nieuwtjes worden uiteraard uitgewisseld en dan is het tijd om te eten.
Mimi belt nog even en haar instelling is beter dan ik verwacht had.
Ook mijn bijna dagelijkse wandelrondje gaat vanavond vanzelf!    

Zaterdag 1 augustus 2009
De dag begint met een flinke lekkage van de stoma.
De Plak ligt los op de huid en ik maak er dan ook een knoeiboel van.
Ik zal hier nooit mee kunnen leven.
Maar de ochtendzon en het ontbijt maken weer veel goed.
We fietsen samen naar de markt maar daar aangekomen voel ik mij hondsmoe en ga alleen naar huis.
Als ik denk op de bank te gaan liggen, komt Ajan binnenlopen die er ook al slecht uitziet.
Met de fiets gaat het nog niet zo goed, het tempo is zo laag dat ik Gabriella niet kan bijhouden.
Ik hou mij dan ook gedeisd bang voor de gevolgen als ik de signalen negeer.

Zondag 2 augustus
Ook vanmorgen laat de stoma weer los en is het weer experimenteren met de mogelijkheden.
De zondagmorgen was voorheen mijn hardloop morgen, en eindelijk ben ik klaar om in Beek bij de steenbok de koffie te gebruiken met de lopers.
Het was een warm en fijn weerzien en realiseer mij dat het nog lang kan duren voor ik weer moe en bezweet aan de tafel zal zitten.
Terwijl het de hele dag regent komen Mimi  Henk en Astrid op visite, en wordt er weer uitgebreid ingegaan over de diagnose stelling van kanker bij haar zelf.
Uiteindelijk ben ik goed uitgerust en kan voldaan naar bed gaan.

Maandag 3 augustus.
Zoals gebruikelijk zwaai ik Gabriella om 6.10 uur uit en kruip zelf weer in bed.
Als ik om 9.00 uur wakker wordt besluit ik om na het douchen op de koffie bij Hans te gaan.
Hier is het complete paniek met zijn werkgever en laat hem maar snel met rust.
Ik kan allerlei dingetjes doen waar ik normaal gesproken geen tijd voor heb.
Ik voel mij nog steeds redelijk goed en krijg ook complimenten van Ajan en Trees die zo even binnen lopen voor een babbeltje.
Na het avondeten maken we ons rondje en zelfs hier wordt ik niet moe van.
Ben de hele dag bezig met de computer van Henk Stoltenborg die zoals verwacht er weer een bende van heeft gemaakt.
Wel te rusten

Dinsdag 4 augustus.
Het slapen gaat uitstekend, ook als ik weer in bed kruip nadat ik  Gabriëlla uitzwaai.
De thuiszorg van Sensire komen met twee mensen maar gaan met niets doen weer naar huis.
Dan ga ik een stukje fietsen met Trees van Gessel.
Het elektrische gebeuren zorgt er voor dat ik amper hoef te trappen.
Maar het totaalplaatje zorgt er wel voor dat ik tegen mijn grens aan leun.
Nadien met de koffie komt ook Annie binnen vallen en kletsen we gezamenlijk even bij.
Ik kan zo lid worden van de huisvrouwenclub.
Toch wel moe slaap ik op de bank tot dat ik de PC van Henk Stoltenborg moet repareren.
Henk is gelukkig met de reparatie en ik ben zelf weer bezig geweest.
Vanaf 18.00 uur moet ik nuchter zijn dus zit ik in mijn eentje aan tafel, immers Gabriella komt pas later thuis en zullen we het weer moeten opwarmen.
Na het wandelrondje zet ik mij achter de pc en zo kom ik de avond met mijn jeukaanvallen wel door.
Dan is het de tas inpakken voor de dagopname morgen en zeg ik
Wel te Rusten.

Woensdag 5 augustus
Om 7.00 uur is het opstaan geblazen.
Zonder koffie en ontbijt dien ik mij om 8.00 uur te melden voor een dagopname in het Slingeland Ziekenhuis.
Samen fietsen we voor dag en dauw naar weer een nieuwe uitdaging.
Gabriella gaat na dat ik ingecheckt ben weer naar huis.
Op afdeling F1 lig ik de hele dag te wachten op de dingen die komen gaan.
4 liter laxeermiddel drinken om te spoelen, het komt bijna bij de neus naar buiten.
De stoma deskundige komt er aan te pas, en deze roept de Dermatoloog erbij voor advies betreft de allesoverheersende jeuk op het lijf.
Theo Seevinck komt even op visite en dat geeft wat afwisseling.
En honger lijden, zo slap als een vaatdoek lig ik op mijn bed als we naar de functieafdeling gaan voor het onderzoek.
Daar kom ik Mimi die net voor mij aan de beurt was, met de beide dochters tegen en het lijkt wel een familie reünie.
Zij  heeft voor wat dit onderzoek betreft goede uitslagen gekregen.
Zelf weet ik het niet.
Tijdens het onderzoek krijg ik alsnog een algehele verdoving toegediend.
De pijn is en was niet om uit te houden, waarschijnlijk door de vele verklevingen van de darmen.
Ik ben dus ontzettend blij dat ik in de avond weer achter mijn laptop kan zitten. 

Donderdag 6 augustus.
Het werkt nog even door, best wel moe sta ik de andere dag op.
Het stoma heeft natuurlijk weer gelekt, ditmaal wel lichtjes maar weer vieze vingers.
De boodschappen doen we met de auto met temperaturen van 30 graden.
Lange broek met bretels het ziet er niet uit!
Jolanda komt nog even vragen hoe het vergaan is, en dan leg ik mij op de bank voor het middagslaapje.
Het is voor mij te warm om een klusje te doen, met deze temperaturen durf ik geen risico te nemen.
In de avond heb ik een afspraak met een bestuurslid van de wijk om een probleem met de opdrachtgever van de wijk  aan te pakken.
Hier kan ik mijn ei weer in kwijt.
De jeukaanvallen beginnen weer op te spelen en zonder de plekken aan te raken probeer ik de avond te vullen.

Vrijdag 7 augustus.
Als ik opsta heb ik nog steeds een rothumeur, boos op alles en nog wat.
Jeuk, een stront zak aan mijn buik en weer een afspraak in het ziekenhuis.
Eenmaal in het ziekenhuis stond ik niet in de agenda, maar desondanks eindelijk iemand die begripvol de situatie opneemt.
Ze regelt medicijnen voor de jeuk, nu maar hopen dat ze ook werken.
De stoma blijkt een aanjager te zijn voor de jeukproblemen.
Dan komt Mimi met Annemieke binnenlopen.
Ze heeft een keiharde boodschap gekregen dat de kanker onbehandelbaar is.
Dat kan er nog wel bij en ik wordt er niet vrolijker van.
Na de lunch komen onze vrienden uit Nuland op de koffie.
Karin  en Gerard, de jongens Mark en Erik zijn onze vrienden uit onze toenmalige woonplaats.
Het is te warm en mijn kleding is niet geschikt om in deze omstandigheden te overleven.
De wandeling tegen de avond gaat prima maar de jeuk blijft aanhouden.
Tegen de avond is de jeuk zo erg dat ik onder de koude douche ga staan.

Zaterdag 8 augustus.
Midden in de nacht met een coolpack op de jeukplekken, om 6.00 uur onder de koude douche, lekvlekken in het onderlaken, hoe kom ik de dag door.
Ik val wel weer in slaap maar leuk is het al lang niet meer.
We fietsen samen naar de markt, iedereen zomers gekleed en ik met een lange broek met een vest er boven op.
Het wachten is op Agnes en Dick om samen even naar Mimi te gaan, terwijl Gabriëlla met de trein naar haar moeder gaat.
Hier is de situatie niet veel rooskleuriger, praten over de dood en het hiernamaals.
Op tijd gaan we naar huis waar ik eindelijk ongestoord mij kan douchen en verschonen.
Als hoofdmaaltijd halen we vandaag Chinees en dat gaat er best in.
 Na het Journaal kijken we naar de film van de Hongerwinter waar we een originele DVD van hebben.

Zondag 9 augustus.
Om 5.00 uur in de morgen sta ik weer onder de koude douche.
Daarna surf ik op internet wat het kan zijn en ik had het moeten en kunnen weten, een uitbraak van Netelroos.
Het doet enorm pijn en de jeuk is niet vol te houden.
Op de ergste plaatsen leg ik een diepvries blok.
De stoma blijkt weer de aanjager te zijn voor de allergie.
Om 10.00 uur kan ik een recept ophalen bij de huisartsenpost en droom er bijna van dat dit zal helpen.
Het helpt inderdaad voor een aantal uren en maken daar gebruik van om naar het IJzermuseum in Ulft te gaan.
Maar daarna barst het weer in alle hevigheid uit.
De sfeer wordt er in huis onderling, allemaal niet beter door.

Maandag 10 augustus.
De wereld draait gewoon door, ik zwaai Gabriella uit die naar haar werk gaat en zelf  duik ik het bed weer in.
Als ik om 9.00 wakker wordt begin ik meteen te  bellen naar de Dermatoloog maar die hebben vandaag geen tijd voor mij.
Ik had het kunnen weten!
Dan maar op de koffie om de tijd te doden en Hans en Jolanda kunnen hier wel mee omgaan.
Daarna komt Ajan om het tuintje aan de voorzijde te onderhouden dus aandacht kom ik niet te kort!
Als ik mijn middagdutje heb gedaan, heb ik lang telefoongesprek met Trees over allerhande zaken o.a. over Mimi.  
Dan ga ik mijn koud douchen en ontbloot op bed liggen.
Tegen de avond ons vaste wandelrondje en de nodige mails beantwoorden.
Ik voel mij vadsig en opgeblazen en ben blij dat er morgen duidelijkheid gespapen wordt.

Dinsdag 11 augustus.
Deze nacht word ik wakker met flinke buikpijn die ik niet herken.
Het is alsof de dunne darm zich in een knoop omdraait.
Als ik naar het ziekenhuis ga voor de uitslag schiet ik vol. Eindelijk goed bericht!
Volgende week donderdag de 20e de opname en de vrijdag 21e operatie.
De afspraken stroom bij de diverse afdelingen start weer op, en van het ene naar de andere balie lopen we de onderzoeken af.
De chirurg zorgt er voor dat ik meteen naar de Dermatoloog kan, hij wil mij niet opereren als de huid flink aangetast is.
De Jeuk is vandaag onder controle, het is alsof het zich heeft overgeven.
Alleen de rode vlekken blijven nog even zitten.
Als ik thuiskom komt er meteen weer een aanval van de dunne darm er overheen, en gelaten onderga ik het maar.
Deze duurt tot aan de avond maar het geluk dat ik kan aftellen voert de boventoon!
Hans v/d Ven maar ook Mimi belt, en wisselen samen de laatste nieuwtjes uit.
Jammer dat Han weer opgenomen is, ook zij moet schijnbaar de gifbeker helemaal leegdrinken.
Het  zit allemaal niet lekker in mijn buik, hopelijk zal de nacht mij goed doen.

Woensdag 12 augustus.
Ik moet meerdere malen uit bed, door allerlei ellende.
Als ik Gabriella uitzwaait kruip ik er weer in en word om 9.30 uur wakker.
Ik vervolg mijn dag dan ook enigszins verdoofd.
Om de spiraal te doorbreken ga ik even op de koffie bij Nel Kappert en als ik terug slenter zie ik Annie de straat in rijden.
Na de laatste nieuwtjes uitgewisseld te hebben belt broer Willem belangstellend.
Dan leg ik mij op de bank voor de broodnodige rust!
De middag vul ik op met oude video,s te digitaliseren en af en toe naar de TV te kijken.
Het wandelen gaat vanavond gemakkelijk, maar het valt op dat ik al dagen moet ophoesten gecombineerd met bloed.

Donderdag 13 augustus.
Eindelijk weer ouderwets uitslapen en nergens aan denken.
Om 9.30 uur staan we samen op en maak ik mij gereed om voor het eerst naar mijn oude sportschoolmaatjes in Wehl  te gaan.
Door de vakantie is het niet druk maar de warme gevoelens zijn duidelijk.
De jeuk aanvallen beginnen weer te dreigen maar kan ze nog net onderdrukken.
Na het middaguur komen Theo en Elly op de koffie en met dit mooie weer kletsen we gezellig onder de veranda.
Daarna doen we omdat het al zo laat is de boodschappen met de auto.
Het wandelrondje is weer ouderwets en nadien belt Ali Landa van de zondagmorgengroep om ons uit te nodigen voor haar verjaardag van a.s. zondag.

Vrijdag 14 augustus.
Na uitgeslapen te hebben en een redelijke nachtrust gaan we voor het laatste onderzoek naar het ziekenhuis.
En eindelijk een onderzoek zoals het hoort, kort  bondig en duidelijk.
Dan hebben we mooi de tijd voor de koffie met een warme appelflap.
De dagelijkse boodschappen doen we nog voor de lunch en dan is er ons middagdutje.
Als we zelf weg willen gaan komt op dat moment Mimi en Henk binnen.
We laten haar uiteraard even het  verhaal vertellen, al was het alleen maar dat ze dan weer enigszins tot rust komt.
Mijn voetbalwedstrijd naar “”De Graafschap”” durf ik nog niet naar toe dus kijk ik maar naar de TV uitzending van de wedstrijd.
 De jeukaanvallen liggen inmiddels weer op de loer en hou mijn hart vast als het weer uitbarst.

Zaterdag 15 augustus.
De zaterdag staat altijd in het teken van naar de markt.
Verse groenten, fruit en standaard een kopje koffie drinken bij “” de bank””
Als ik op het terrasje zit gaat Gabriella naar de kledingwinkels en kan ik rustig de Telegraaf lezen.
Maar als ik er niet bij ben dan koopt ze in de regel niets.
Omdat het niet gezellig en niet leuk alleen is vind ze.
Dan belt Edwin met de mededeling dat ze weer thuis zijn van hun vakantie.
In de loop van de middag komen onze vrienden uit Schijndel.
Het gezin van de Beijers, Martin en Nettie met Marloes en Annick, gaan op onze uitnodiging in en eten gezellig buiten met ons mee.
In de avond maken we ons wandelrondje en best rond gegeten en gezond moe leg ik mij op de bank.

 

 

Zondag 16 augustus.
We slapen lang uit en gebruiken samen het ontbijt.
De zondagmorgen is lekker je eigen ding doen met de klusjes die je de hele week uitstelt.
 Dan maken we ons gereed om naar de Plok in Didam te gaan voor de 75e verjaardag van Ali Landa.
We zien er veel oude bekenden en vrienden van de zondagmorgen loopgroep terug.
Een ieder is geïnteresseerd naar mijn gezondheidstoestand, en beloof met uiteraard de nodige humor dat ik dit jaar nog mijn rentree zal maken.
Het wandelrondje is bijna te lang voor mij en krijg er zelfs hoofdpijn van.
De drukte van een verjaardag is schijnbaar te veel voor mij. 
Ongemerkt tel ik de dagen volgende week tegen deze tijd lig in het ziekenhuis.

Maandag 17 augustus.
Maandagmorgen en om 6.00 uur opstaan, wat een hobby dat werken.
Als ik Gabriella uitzwaai dan zorg ik dat de groenbak in de container zit, en de groene container zelf aan de weg staat.
Nadien duik het  bed weer in.
Het is zo mooi weer dat ik op een krukje de beide bol buxus voor het huis bijsnoei.
Dan raak je natuurlijk aan de praat en  zo komt Ajan even op de koffie.
Als ik in de middag het stoma probeer te vervangen gaat alles maar dan ook alles mis.
Ik val van het ene probleem in het andere probleem en verlang naar de vrijdag als het kreng eraf gaat.
Annie komt dan langs en samen halen we per fiets de start bewijzen van de wandel vierdaagse op.
Als ik ergens van baal is het wel dat ik met dit wandelevenement zelf niet aan mee kan doen.
De conditie is sterk verbeterd het wandelen en fietsen begint eindelijk normale vormen aan te nemen.
Jack van Garderen is niet van de lijn te slaan en als ik eindelijk mijn eigen ding kan doen belt broer Willem.


Dinsdag 18 augustus.
Ik zwaai zoals gebruikelijk Gabriëlla uit en zet de wekker om 8.00.
Dan komen Agnes en Dick voor hun vertrek naar de Achterhoekse wandel vierdaagse.
Altijd gemakkelijk om familie in Doetinchem te hebben, al was het maar om een fiets te lenen.
IK heb een afspraak met Jeannette van Sensire voor de laatste thuiszorg en bied haar een enveloppe met inhoud aan voor de uitstekende zorg.
Inmiddels zijn Charlotte en Willem binnengekomen en ben ik getuige van verbaal onderling gekibbel van twee mensen die nodig wat afleiding nodig hebben.
Dan stap ik op de fiets om de wandelaars uit de familie in te halen en dit levert toch weer leuke afleidingen op.
Zeker als ik ook nog Gerard Heynst ter plaatse tegenkom.
Als ik thuis kom leg ik mij ter ruste om de jeukaanvallen op te vangen maar dat helpt niet best.
Dan maar weer een lekkere douche.
Willem Heijnen komt effen binnen lopen om even bij te kletsen en dat doen we onder de veranda.
Eten doe ik in mijn eentje omdat door vertragingen van de trein Gabriella pas om 20.30 uur thuis is.
Het wandelrondje doe ik uiteraard dan ook alleen.

 

Woensdag 19 augustus.
Ik moet al vroeg uit bed omdat de wandelaars al om 7.00 uur hier zijn.
Om 8.30 uur is achterbuurman Pieter hier om de platanen te snoeien.
Dat geeft meteen weer meningsverschil met buurvrouw Trees.
Zij maakt er mij op attent dat ik het bladafval moet aanbieden bij de gemeente of in de groencontainer moet gooien.
Ik had het in het hoge gras gegooid tegenover ons waar het toch al een bende was.
Dan komen Edwin en Nancy hier en kunnen we eindelijk de foto, s zien van hun vakantie in Italië.
Ik moet het slingeland ziekenhuis bellen hoe laat ik mij moet melden, schijnbaar waren ze dat vergeten om mede te delen.
Ik heb vandaag veel steunbetuigingen per mail en telefoon.
In de avond komt Theo Seevinck op de koffie. Altijd leuk als mensen geïnteresseerd zijn.
Mijn zus Annie stuurt elke avond het verslag van de 4 daagse door en kan dit nog net even bijwerken.
Maar morgen lig ik er anders bij.
Wel te rusten.

Donderdag 20 augustus.
Eindelijk is de laatste dag met “”mijn handicap”” aangebroken.
Ik heb heerlijk geslapen en het klere stoma voor de laatste keer verwijderd en vernieuwd.
We gaan eerst met de auto de boodschappen doen zodat we de nodige spullen maar in huis hebben.
Ook voor Gabriella breken dan weer drukke dagen aan.
Dan ga ik om 13.00 uur al wandelend naar het ziekenhuis met de wetenschap dat er weer moeilijke dagen zullen aanbreken.
Gabje komt met de fiets en de tas achter mij aan.
Al snel ben ik weer ingeburgerd op de zelfde afdeling N1  maar nu op kamernummer 110.
Mijn telefoon aan bed is 0314-358858.
Het eten dat ik niet van te voren kon bestellen bevat gestoofde vis, en is een flinke domper.
Ook een tegenvaller is dat de zaal nog twee vrouwen herbergt waar bijna geen gesprek mee mogelijk is.
Een er van is zelfs in het eindstadium van haar aardse bestaan.
Ik bel mijn zwager Mario uit Zeist waar ik een goede band mee heb en in de avond kijk ik naar de TV met de wedstrijden van PSV en Ajax.
Voor dat ik ga slapen krijg ik een klisma in de dunne darm bij de stoma, en kan mij opmaken voor een lange nacht.

Vrijdag 21 augustus.
Op de dag van de operatie krijg ik om 6.00 uur nog een klisma en krijg nog de tijd om mij rustig te kunnen  douchen.
Om 8.45 uur wordt ik met een ontspannen gevoel van de kamer gehaald en wordt ik voorbereid op de operatie die om 9.10 uur zal plaatsvinden.
Chirurg Reinders heeft het karwei vakkundig afgehandeld en de uren erna zijn zoals  gebruikelijk uit mijn geheugen verdwenen.
Gabriella is de eerste die op bezoek komt en ik realiseer mij dat dit de laatste hindernissen zullen zijn.
Ik mag op deze dag nog niet eten behalve een heel klein beetje vla.
Als die avond Edwin met mijn kleinzoon Jay op bezoek komt ben ik weer helemaal bij de les, en kan nog niet vermoeden dat het nog veel pijn zal gaan doen.


Zaterdag 22 augustus.
Slapen gaat warempel redelijk en de lege plaats naast mij is inmiddels op de kamer opgevuld met Ria Kok uit Doetinchem.
Zij heeft een borstamputatie ondergaan en kan er prima mee omgaan.
Hier zal ik nog een lang gesprek mee hebben om de tijd te doden.
Chirurg v. Lammeren doet de gebruikelijke ronde langs de bedden, en stelt mij op mijn gemak dat alles goed gegaan is.
Annie en Gabriella komen op deze prachtige zomerdag op het bezoekuur en de dag breng ik door met veel darmkrampen.
Met een warme kruik wissel ik de tijd af met moeilijk opstaan, en weer moeilijk gaan liggen.
Ik durf het avondeten dat best lekker is niet geheel op te maken.
Mijn buik staat op springen en automatisch denk ik terug aan de bange uren van na de 1e operatie.
Toch is het algemene gevoel nu beter dan na de 1e operatie.
 Ik weet dat ik een tijdje door de zure appel moet heen bijten en dit de laatste moeilijke hindernis zal zijn.

Zondag 23 augustus.
Ik word wakker met een goed gevoel, redelijk geslapen, lekker kunnen douchen en nog belangrijker naar het toilet kunnen gaan wat ik lang gemist heb.
Ik stap achteloos uit bed en schreeuw de hele afdeling bij elkaar van de pijn.
Ik sta weer met beide benen op de grond en weet dat het nog lang zal duren voor ik weer de oude Gert ben.
Maar ik weet inmiddels ook dat ik waarschijnlijk morgen naar huis mag en begin er langzaam rekening mee te houden.
Ik bel zus Mimi en proef meteen aan het gesprek dat het goed mis is.
Er is heel veel te doen met de beide dames tegenover mij.
Elk uur moet of de ene, dan weer de andere in zijn geheel verschoond worden door heftige diaree.
Ik vul mijn dag met  veel op bed liggen en met een warme kruik probeer ik de pijn in toom te houden.
Het eten is uitstekend en bestaat uit Kip drumsticks Bonne Femme ( wat de franse naam betekent voor gemengde groente ) en heerlijke gebakken aardappel partjes.
Gabriella is deze dag niet op bezoek geweest i.v.m. haar bezoek aan de verjaardag van haar moeder in  Den Bosch.
Stilletjes had ik gehoopt op visite van de kits maar dat blijkt een ijdele droom te zijn.
Wel komt Ajan v/d Pol op visite en dat breekt de avond nog een beetje.
Ik kan zonder moeite naar het toilet voor mijn ontlasting, maar de weg er naar toe is een enorme hindernis.
Ook is het toilet vies en bevuild door andere gebruikers.
Ik kan nu wel op mijn gemak naar Studio Sport kijken en uiteindelijk val ik van vermoeidheid in slaap.
Maar ik ben nog lang getuige van de ruikende dames aan de overzijde!

 

Maandag 24 augustus.
Ik wordt weer met een gore WC lucht wakker, de overbuurvrouw zit obsceen zonder gordijn op de toiletstoel.
Even later gaat het gordijn bij de andere overbuurvrouw wel dicht, zij heeft zich helemaal onder gescheten!
Op dat moment komt de ontbijtkar langs en heb geen zin meer om mijn brood op deze locatie op te eten.
Uiteindelijk zit ik in de gang op een stoel mijn ontbijt te gebruiken.
Maar het belangrijkste is dat mijn gedachten gaan met het naar huis gaan.
Ik kan goed naar het toilet en neem afscheid van Mevr. v. Geenberghe en haar afdelingspersoneel.
De pijn is af en toe heftig maar hoort blijkbaar bij het geheel.
Waarschijnlijk zou er ergens een zenuw bloot liggen maar het zou vanzelf over gaan.
Ik laat mij met de taxi thuisbrengen en ook dit gaat aanvankelijk verkeerd.
Als ik dan eenmaal thuis ben ik niet blij, Ik voel mij verdoofd door de indrukken en ervaringen.
De pijn is inmiddels weer heftig en uitgerekend moet ik later op de dag nog de warme kruik ophalen die ik tussen de lakens van mijn ziekenhuis bed had laten liggen.
 Veelal zit ik aangeslagen, stilletjes en depressief op de bank om de dag vol te maken.

 

 

Dinsdag 25 augustus.
De nacht is niet prettig voor Gabriella, doordat ik niet op mijn zij kan draaien en op de rug moet slapen maak ik volgens haar enorme snurkgeluiden.
Sensire is ondanks het afmelden toch hier voor de zorg en kan gelijk het overbodige stoma materiaal mee nemen.
Dan begint het zitten, liggen en TV kijken weer.
Ajan komt nog even langs maar ik kan niet van de bank komen om hem uit te laten.
Nog even doorbijten.
Wel kan ik nu in alle rust aan mijn website werken om het wandel verslag van zus Annie te plaatsen.
Als ik  later in de middag op mijn bureau stoel plaats neem en ik buk om de computer aan te zetten begint de stoel naar achteren te rollen.
Ik schreeuw het hele huis bij elkaar van de vlammende pijn.
Ontgoocheld ben ik na zoveel pijn.
Gabriella begrijpt schijnbaar niet dat dit geen spelletje is, en beklaagd zich er over dat ze er zo van schrikt.
Het werpt mij een halve dag terug in de genezing, en weer zit ik met een waterzak voor mijn buik gedrukt.
Net voor het slapen gaan zet ik mij op de WC en tot mijn schrik zit er bloed bij de ontlasting.
Met angst en beven en moeilijk in bed kunnen komen val ik in slaap.

 

Woensdag 26 augustus.
Ik heb goed geslapen maar word wakker met veel pijn.
Ik kan ook niet zonder hulp uit bed komen en voor dat ik beneden aan tafel zit heb ik er al een werkdag opzitten.
Mimi en Henk met Annemieke moeten al vroeg in het ziekenhuis zijn, en komen automatisch even langs om verdere onheilstijdingen te melden.
Het gesprek is in de regel alleen er op gericht om haar de juiste richting te laten bepalen en haar van de negatieve gedachten af te helpen.
Later die dag komt de verlossende maar ook tragische boodschap dat de kanker wel degelijk van de Alvleesklier komt!
En weer bestaat de dag uit TV kijken en zitten achter de computer.
De krant naar de buren brengen is mij te ver af en voel mij bijna verslaafd aan de pijnstillers.
Edwin komt nog even langs in de vroege avond maar heeft zelf genoeg aan zijn hoofd!
Op internet zoek ik alles af naar mijn pijnklachten maar als je het leest dan kan het nog veel erger.

Donderdag 27 augustus.
Om 4.00 uur word ik wakker van het enorme kabaal van de spoorwegen.
Ik kan niet meer slapen en ploeter mij naar beneden, en zo zit ik in het schemerdonker het ochtend Journaal op de TV te bekijken.
Om 9.00 uur wordt ik opnieuw wakker en probeer voor het eerst een normale broek aan te doen maar de keuze is nu wel heel beperkt.
Een hangbuikzwijn is er niets bij, zo is de buik geweld aangedaan.
Ajan komt even koffie drinken en moet zijn verhaal ook even kwijt.
Na de nodige pijnstillers probeer ik op de fiets de wijk te verkennen maar dat valt nog niet mee.
Ik leg de fiets bijna plat op de grond om er op te kunnen zitten.
Maar het geeft een fijn gevoel dat de 1e stapjes weer gezet zijn.
Later op de avond zal blijken dat ik de tol wel weer betaald heb!
Na het avondeten dat misschien te lekker is voor mij, komen Trees en Henk op de koffie om de laatste nieuwtjes uit te wisselen.
Het is belangrijk dat we als familie elkaar steunen nu er moeilijke tijden eraan komen.

 

Vrijdag 28 augustus.
Vannacht ben ik meerdere malen uit bed geweest om te plassen, alleen hier al word je moe van.
Gabriella heeft weer op de bank geslapen omdat ik het hele huis bij elkaar snurk.
En zo worstel ik ook deze morgen weer door, totdat Leslie Kwee op de motor plotseling voor de deur staat.
Lekker ouderwets kletsen over zijn wereldreis naar Azie  en zijn escapades.  
Als Leslie wegloopt gaat de bel en staat Agnes voor de deur om de tijd te vullen.
Ze wil naar Mimi maar heeft nog een uurtje over en ik zit nog steeds in mijn ochtendjas.
Maar dan gaat mijn mobiel en meld zich ook Rene Middelveld voor een babbeltje en plots ziet de invulling van de dag  er weer heel anders uit.
In de namiddag ga ik  voor het eerst na de operatie in bad en dat is een verademing.  
Ik krijg er zoveel energie van dat ik samen met Gabriella door de wijk heen fiets.
Maar het houd nog niet op, als we terug komen staan Nina en Ajan voor de deur voor de koffie.
Maar om 10.30 uur is het weer gewoon enorme krampen, een warme kruik  en naar bed gaan.

 

Zaterdag 29 augustus 2009
De lijn van de lichte vooruitgang trekt zich vandaag ook door.
De bewegingen die ik maak zijn steeds omvangrijker maar nog wel beperkt.
Ik zit veel te veel op het toilet en de krampen zijn niet leuk meer.
We hebben al vroeg visite, om 10.30 uur staan mijn oude buren de familie Sluiskens uit Est aan de deur.
Het is alweer lang geleden dat we deze vrienden met hun kinderen hebben gesproken, wij kennen ze dan ook nog van de industrieweg.
In de stad zijn de stoomdagen bezig, een evenement dat ik graag met de kleinkinderen zou willen bezoeken.
Na het zich laat aanzien wordt dit net als zoveel activiteiten, ook volgend jaar.
Met schrik en beven begin ik aan ons vaste wandelrondje en heel langzaam breng ik tot een goed einde.
Al ging het op het laatst wel heel erg langzaam!

Zondag 30 augustus
Ik heb het hele huis weer bij elkaar gesnurkt volgens Gabje.
 Ik doe dan ook verwoede pogingen om op mijn zij te slapen maar dat lukt nog van geen kanten.
Om 9.30 uur voor mijn gevoel midden op de dag, word ik wakker en haast mij om naar de “” steenbok”” in Beek te gaan, om samen met de zondagmorgenlopers een kop koffie te drinken op het terras.
De waardering en belangstelling is enorm van de vriendenkring, en het gevoel om voor de 1e keer weer in de auto te zitten is hoopgevend.
Maar de middag zullen mij kwellen met agressieve darmkrampen terwijl de koude rillingen intussen  over mijn rug lopen.
Het wandelrondje prevaleer ik boven studio sport, en dat wil heel wat zeggen voor mij.
Ik kom niet meer gebroken thuis van het wandelen en dat geeft hoop voor de toekomst.

Maandag  31 augustus 2009
Vanmorgen sta ik voor het eerst om 6.00 uur op om Gabriella uit te zwaaien en het gaat prompt mis.
In gedachten sta ik op maar hou geen rekening met de pijnlijke plaats.
Ik schreeuw het weer uit en de pijn blijft mij de hele dag achtervolgen.
Toch spring ik op de fiets om de zinnen te verzetten en drink bij Annie de koffie.
Het helpt allemaal niet maar het gaat nu eenmaal niet vanzelf.
Als ik terugkom staat Ajan aan de deur, het lijkt onderhand zijn taak om de hanggeranium aan de carport water te geven.
 Bij Trees v. Gessel drink ik zelf een kopje koffie  voor de laatste nieuwtjes.
Dan ga ik naar het ziekenhuis om de hechtingen te laten verwijderen, volgens de arts zit de buik vol met bloeduitstortingen die inderdaad de felle pijn veroorzaken.
Maar het kon volgens hem ook nog lang duren voordat deze wegtrekken.
Na het avondeten doen we ons wandelrondje, en komen we veel bekenden tegen die allemaal vragen hoe het ermee staat.
ik besluit de avond met mijn favoriete programma Voetbal international.

Dinsdag 1 september
Redelijk actief word ik wakker en besluit eerst een warm bad te nemen om de darmen tot rust te manen.
Dat lukt vrij redelijk ware het niet dat dan altijd de telefoon of de huisdeur bel moet gaan.
Eerst komt Willem Heynen en even later Agnes die per fiets op doorreis is naar Trees.
Dit laatste past precies in mijn straatje en besluit met haar mee te fietsen naar Silvolde.
En zo zet ik een enorme stap op weg naar het herstel.
Ook de terug weg met dreigende regen op komst, fiets ik met het grootste gemak naar huis.
Behalve de telkens terugkerende hoestaanvallen teken ik voor de vooruitgang van de laatste dagen.
Als we het eten op hebben komt Wim en Charlotte om te zien hoe het met de patiënt is maar dan hebben ze het mooi mis, ik voel mij geen patiënt meer!

Woensdag 2 september
Het valt mij moeilijk om uit bed te komen. De duizelingen komen langzaam terug , ik weet de oorzaak niet maar als ik een warm bad neem knap ik er weer van op.
Ik wil er even uit maar heb geen doel vandaag terwijl er keuze mogelijkheden genoeg zijn.
Ik fiets naar Oom Theo op de Huet maar deze heeft al visite, en belt later terug dat hij het erg jammer vind.
Ik doe de hoognodige boodschappen en in de middag ga ik naar  broer Theo in Ulft.
Ik begin dus weer te ruiken aan de uitstapjes maar toch kan ik er niet blij mee zijn.
Als ik later thuis ben komt Ajan op visite en met de vele aanloop van de laatste tijd  ben ik er niet blij mee.
Mijn hoofd staat vandaag nergens naar en loop nog even bij Willem en Pia naar binnen.
Deze mensen zeuren niet zo aan mijn hoofd en kunnen mij meer op mijn gemak stellen.
Met enkele pijnstillers zakt de hoofdpijn en kom dan nog redelijk de avond door.

Donderdag 3 September
Donderdag betekent uitslapen en dat lukt redelijk.
Maar het betekent ook hangen en luieren en zo kom ik om 12.00 uur pas uit bad en kan ik zo aan de lunch beginnen.
Voor het eerst wandelen we samen naar de stad maar het is nog geen succes.
Naar mate de tijd vordert begint de pijn weer op te zetten en ook na een terras bezoek bij V/D word het niet aangenamer.
Ik ben blij dat ik weer thuis ben en leg mij weer aangeslagen op de bank.
Ik zit weer duidelijk in de negatieve spiraal,  en zal weer moeten proberen om de neus de juiste kant op te laten staan.

 

 

Vrijdag 4 september.
Vandaag zou mijn vader 96 jaar zijn geworden, ik had het hem graag gegund maar niet op de manier zoals ik het laatste half jaar geleefd heb.
De hoofdpijn maar ook de duizelingen  komen langzaam weer te  voorschijn, en omdat ik er geen baas over ben maakt het voor mij alleen maar triester.
De dagelijkse boodschappen zijn weer gedaan en het gehang voor de tv en de pc begint al weer.
Arne v Ophem belt hoe het met mij gaat en ik kan mijn problemen in mijn hoofd aardig verbergen.
Net voor het eten ga ik in bad, maar de pesthumeur gaat niet over.
In de avond hebben we een open huis bij de nieuwe bewoners in de straat en dat  brengt mij gelukkig op een ander spoor.

Zaterdag 5 september.
Ik maak mij zorgen om de duizelingen die af en toe voorbij trekken. We gaan eerst naar de gebruikelijke markt op de zaterdagmorgen en drinken een kopje koffie bij ons eigen terrasje van de bank.
Na de lunch gaan we vaste planten halen voor op het balkon en de achtertuin in Mechelen.
Op de terugweg lopen we bij Edwin en Nancy naar binnen om na lange tijd de kleinkinderen weer te zien.
Als ik thuis kom plant ik de palm in de grond in het gat dat al maanden gereed lag.
Het doet mij goed om het eerste klusje zonder pijn te kunnen uitvoeren.
Maar uit voorzorg ga ik toch maar in een warm bad.
Intussen begin ik zowaar muziek te maken op mijn harmonica, iets wat ik al lang niet meer gedaan heb.

Zondag 6 september.
Voor het eerst ben ik op de zondagmorgen actief geweest, de  gisteren gekochte bloemen op het dakterras geplant en de verlichting aangesloten.
Hoe meer ik actief wordt hoe meer ik weer ga genieten van het leven. Het normale leven wat ik zo gemist heb.
We gaan met de auto naar Den Bosch en dat is de 1e keer dat ik weer een lange autorit maak.
Het is even wennen maar het valt niet tegen  en er staat veel tegenover.
De familie dag blijkt een warm weerzien te zijn met familie en vrienden, veel warme belangstelling en op de avond tenminste weer ouderwets moe maar ik ben en voel mij nog lang niet de oude.
Weer een hindernis genomen en het is zeker niet de laatste.

Maandag 7 september.
Gabriella zwaai ik om 6.15 uur uit en kruip weer in bed.
Om half negen begint het te draaien en wijs ik mij op het voornemen om elke morgen te beginnen met een straffe wandeling.
Dat werkt nu nog wel maar hoop dat ik het kan volhouden.
Na de wandeling van een half uur drink ik de koffie en spring op de fiets om naar Mimi te gaan die weer thuis is van haar bezoek in Liechtenstein.
Het is vanmorgen een diep triest tranendal.
Maar het fietsen heb ik goed verteerd en na een verplicht middagdutje ga ik in de tuin aan het werk.
Maar dan staat Jan “” de water leverancier”” zoals wij hem noemen voor de deur, en bijna gelijktijdig komt Theo Seevinck binnen vallen.
We maken samen een proefrit in zijn nieuwe auto met open dak en nadien is het hoogtijd om voor het eten te zorgen.
We maken samen onze avondwandeling en vertel niet dat ik vanmorgen ook al gewandeld heb.

 

Dinsdag 8 september
Na het uitzwaaien van Gabriella om 6.15 uur slaap ik direct weer in en wordt om 8.30 uur wakker.
Wederom maak ik een wandeling van 3,5 km die mij goed doet en veel vertrouwen geeft.
Dan ga ik in de tuin aan het werk maar wordt onderbroken voor de broodnodige koffie met Willem Heynen.
 Een warm bad neem ik aan het begin van de middag, het blijkt dat het nog steeds nodig is.
Daarna  fiets ik naar de fam. Wolters in Ulft om aan enkele verjaardag verplichtingen te  voldoen.
In de avond heb ik een vergadering van de wijk en heb mij weer zitten ergeren aan de buurvrouw.
Maar een ding is zeker, ik kan het weer bijwonen en ben blij dat ik weer terug ben.

Woensdag 9 september.
Vanmorgen al om 8.00 uur uit mijn bed en meteen begonnen met wandelen.
De motivatie is een stuk minder als je uit het bed komt.
Daarna pak ik gelijk een warm bad om te zorgen dat het lichaam zich kan herstellen.
Ik heb weinig zin om in de tuin te werken en ga met de fiets de kleine boodschappen doen.
In de middag met de auto naar Mimi geweest om die een klein steuntje in de rug  te geven.
Dit  geeft mij zelf ook een goed gevoel.
Na het avondeten maak ik een wandeling in mij eentje, sommige dingen zitten mij niet lekker.
Ik voorspel een moeilijke periode voor Gabriella op haar werk.

 Donderdag 10 september.
Na het ontbijt sla ik meteen aan het wandelen en het kost mij geen centje pijn.
Toch is het geen dag om naar terug te verlangen.
Na de lunch komen Rian en Hans uit Berlicum op de koffie om eens bij te kletsen.
We maken ook een afspraak voor een dagje samen uit, naar hun dochter in Duitsland.
De problemen op het werk van Gabriella dringen ook hier in huis door en kan er dan ook nog niet mee omgaan, maar wie wel?

Vrijdag 11 september
Samen beginnen we de dag met wandelen van mijn favoriete route.
Ik heb een afspraak staan bij de Dermatoloog voor de problematiek over de Netelroos aanvallen.
Hier hoef ik niet meer terug te komen omdat het gewoon goed gaat en heb mijn abonnement bij die afdeling dan ook opgezegd.
Maar ik heb mijn dag niet, ben lui en heb nergens zin in.
Ik durf niet te wandelen naar de stad omdat mijn buik weer opzwelt.
Een warm bad geeft even verlichting en als ik een paracetamol neem denk ik dat ik de voetbal wedstrijd van de Graafschap wel aan kan.
Verkeerd gedacht, zweetaanvallen en enorme darmkrampen en met moeite kom ik van de tribune af om op de fiets te stappen.
De drukte was niet aan mij besteed en eenmaal thuis zet ik mij op het toilet.
Hierna krijg ik weer grip op mij zelf en kom de avond  met behulp van warme melk en de van Mimi gekregen anijs wel weer door.

Zaterdag 12 september.
De dag begint voor mij redelijk vroeg en om 8.30 uur maak ik al mijn wandel rondje van een half uur.
Daarna gaan we naar de markt voor de kaas en het gebak voor morgen.
Annie komt even een bosje bloemen brengen voor de a.s verjaardag van Gabriella , en daarna zoeken wij de jaarlijkse pompoenen langs de landwegen op, maar er schijnt dit jaar niets verbouwd te zijn.
Ik kan genieten van Robert Geesink in de Vuelta en zit dan ook op het puntje van de bank.
Het is inmiddels gebruikelijk met de verjaardag van Gabriella in het verschiet dat we uit gaan eten.
Om 19.00 uur wandelen we dan ook naar restaurant het raedhtuys voor hopelijk een fijne avond.
Het eerste wat mij opvalt dat ik de hoeveelheid voedsel niet meer aankan.
De wijn smaakt echter weer opperbest en  gelukkig konden we nog een 20 minuten wandelen voordat we thuis waren.

Zondag 13 september
De nacht is niet om over naar huis te schrijven, ik lig te veel wakker naar mijn zin.
Samen hebben we het wandelrondje afgelegd, en om het compleet te maken heb ik voor de 1e keer 5 minuten op de crosstrainer gestaan.
Dan gaat de telefoon achter elkaar om Gabriella te feliciteren met haar 59e verjaardag.
Met de huiskamer vol met familie brengen we de zondagmiddag door.
Mijn buurvrouw Trees heeft haar auto nog steeds bij ons voor het raam staan om mij waarschijnlijk een lesje te leren.
Tegen de avond speelt mijn buik weer op en het valt op dat het nu alleen op de avond is.

Maandag 14 september.
Het is weer even wennen als ik na al die maanden Gabriella om 6.30 uur naar de trein breng.
Als ik door deze onderbreking om 7.00 uur weer naar bed ga slaap ik voor mijn gevoel te lang door.
Ik wandel nu 45 minuten aan een stuk en daarna 5 minuten op de crosstrainer.
Maar mijn energie meter staat vandaag op rood en de buik voelt niet lekker aan.
Ik heb nergens geen zin in en om mij zelf te activeren rij ik even naar Bennie en Margriet Reinders in Didam.
Bennie was niet thuis maar het ging mij om de afleiding.
Theo Seevinck komt nog even en in de avond lopen we nog samen ons eigen rondje door de wijk.


Dinsdag 15 september
Ook vandaag kan ik moeilijk uit bed komen.
Als ik alvast het vlees opzet voor vanavond komt Trees v. Gessel binnen en drinken samen de koffie.
Ik bel nadien met de gemeente jurist om te overleggen hoe we met de situatie omtrent de buurvrouw Te Braake omgaan.
Dan krijg ik haast en rij  naar de camping in Winterswijk waar Mimi en Henk bivakkeren.
De situatie is zoals verwacht diep triest, en het is weer hard nodig om haar weer de juiste kant op te laten kijken.
Als ik weer thuis kom loop ik even bij Willem Heynen binnen om stoom af te blazen.
Omdat ik nog geen wandeling heb gemaakt, wandel ik naar de Formido en koop 2 buitenlampen voor het balkon.
Deze monteer ik uiteraard de zelfde middag en kom mij zelf tegen wat betreft conditie.
Er wordt niet gewandeld vanavond, regen en andere excuses zorgen dat we passief op de bank zitten.

Woensdag 16 september
Veel te laat word ik wakker en eenmaal achter de krant met de koffie maak ik de saus voor de spaghetti gereed.
Ondertussen komt eerst Hans van de Rietvoorn en Harry Derksen even bijkletsen.
Ik merk dat de muren weer op mij af komen, en stap maar vast in de auto om de depressieve gevoelens op een ander spoor te zetten.
Ik kom bij Trees aan in Silvolde, gebruik daar de boterham samen met Henk die net thuiskomt en ga weer naar huis.
Ik ben te moe om het met de fiets te doen en eigenlijk baal ik hiervan.
Eindelijk kan ik mij motiveren om toch mijn wandelrondje af te leggen,  en dit geeft mij weer enigszins hoop.
Tijdens het wandelen dribbel ik voor het eerst 15 seconden.
Ik maak het eten klaar en wacht op het thuiskomen van Gabje, na het eten doen we samen nog een rondje door de wijk.

Donderdag 17 september.
Uitslapen, rust en ontspannen zo kunnen we de morgen samenvatten.
We maken zelfs een gezamenlijke wandeling en na de lunch ga ik naar de Psycholoog  voor mijn maandelijkse gesprek.
We proberen een plan te maken om er voor te zorgen dat ik niet meer in een depressie schiet.
Ook Gabriella kan hier een rol in spelen.
Als we de boodschappen hebben gedaan klus ik nog even in de tuin, en na het eten denken we nog even te kunnen wandelen.
Als de voordeur dichtvalt blijkt dat de sleutel nog binnen hangt, en noodgedwongen wandelen we naar Annie om daar de reserve sleutel op te halen.
Het extra lange wandelen is terplekke is verplichting geworden die we samen niet wilden.
Als laatste voor vandaag maak ik de brief voor de rechtbank gereed die ik moet schrijven voor de zaak tegen mijn buurvrouw Trees.

Vrijdag 18 september.
Na een prima nachtrust en een ontbijt wandel ik direct mijn eigen rondje en weer  dribbel ik.
Nu zijn het 60 seconden en dat had ik niet durven hopen.
Het is zo een mooi weer dat we de boodschappen met de fiets doen.
Om 13.30 uur stappen we in de auto om naar oma in Den Bosch te gaan.
Ik heb haar sinds eind Mei niet meer gezien en ik denk dat ze mij niet meer kent.
Met veel file,s  en dus een lange autorit komen we thuis.
Het is duidelijk dat het lange zitten nog niet geschikt is voor mij.
In de avond spring ik op de fiets en doe ik een 2e poging om de wedstrijd van de Graafschap uit te zitten en dit keer lukt het wel.
Moe en voldaan ga ik naar bed.



Zaterdag 19 september
Een ideale dag om iets te ondernemen, prachtig weer met veel zon.
We gaan dus eerst naar de markt en drinken de koffie op het terras van “” de bank””
Om half twee is er de opening van het waterschapsgebouw dat we uiteraard willen meemaken.
Daarna fietsen we naar de kleinkinderen maar die zijn niet thuis, dus fietsen we naar Bennie en Helma.
Met een redelijk gemak fietsen we naar huis voor het avondeten.
Mijn buik zwelt al weer op van de huzarensalade, en omdat ik vandaag een rustdag heb neem ik mij voor om morgenvroeg naar het Peeske te gaan om met de groep te wandelen.
De wond trekt bij het vele zitten, en smeer de wond dan ook in met een gekregen goedje van bruur Bennie.

Zondag 20 september.
Al vroeg in de morgen kreeg ik er spijt van om zo vroeg op te staan om naar het Peeske te gaan.
Eigenlijk laat ik mij ompraten om met Gabriella te wandelen.
En zo maken we om 10.00 uur ons wandelrondje langs de Oude Ijssel.
Ook dribbelen we ondertussen 1 minuutje en dat gaat niet slecht.
Onder het voetballen kijken voel ik mij verplicht om aan de wens van Gabriella te voldoen om naar Mimi en Henk te gaan op de camping in Winterswijk.
We fietsen samen om het Hilgelo meer, en zetten ons eventjes neer op een bankje waar we even stil staan bij de problemen van haar.
Het is triest te moeten zien en te moeten ervaren, hoe het met haar gaat, maar ook hoe je er  NIET mee om moet gaan.
Daarna gaan we naar huis en brengen de avond door voor de TV.

Maandag 21 september.
De zwarte zomer die in April begon is bijna teneinde.
Vanmorgen word ik uit mijn bed gebeld door Edwin die met de kleine Binck op de koffie komt.
Ondertussen als ik bij de kapper ben staat oom Theo aan de deur, en op de terugweg kom ik hem tegen.
Op het fietspad nemen we de zaken even door.
Dan komt de andere Theo ( bruur ) op de koffie en blijft tot de tijd rijp is om naar het ziekenhuis te gaan.
Als hij weg is spring ik op de ATB en kachel een half uurtje door de kruisbergse bossen.
Dat gaat wonderwel goed al is het in de avond best gevoelig.
Het weer is uitstekend en het voelt aan of ze mij een kleine vergoeding wil teruggeven voor de slechte zomer die ik heb moeten meemaken.

 

Dinsdag 22 september
Vandaag eindigt de zomer en de dag begint met mooi weer, maar het wil allemaal niet lukken.
Ik ga wel wandelen omdat het eigenlijk noodzakelijk is maar heb er geen zin in.
Trees en ik zouden samen naar Wim in Didam gaan en dit communiceren via de mail.
Het mail bericht van Trees heb ik niet ontvangen en ik loop de afspraak mis.
Trees is alvast naar Wim toe gereden en na een telefoontje ga ik alsnog naar de afspraak.
Lang gesproken over Mimi en andere problemen.
De afspraak bij de uroloog was prima, alles is goed en hoef niet terug te komen.
Ik erger mij enorm over de problemen met de computer over de mail verbinding.
Dit was een waar verhaal, ik heb het zelf meegemaakt.

Conclusie:

Ik ben naar huis gestuurd zonder een vorm van begeleiding, je ziet ze denken hij weet de weg wel te vinden.
Ik liet alles op mij af komen en dacht ik kom er wel overheen.

Hoe meer het lichamelijke herstel vorderde, hoe meer ik geestelijk in de knel kwam.

Bij een controlebezoek op 28 september hoorde ik dat ten tijde van de 2e operatie op de I.C. ik moest vechten  tegen een zware longontsteking.
Hier is mij nooit iets van verteld, ik had het op dat moment al moeilijk genoeg volgens de longarts.
Het  eerste wat ik dacht is, wat is mij nog meer niet verteld?

Door mijn lichamelijke topconditie voor de operatie, door al het sporten, hebben op dat moment mijn leven gered.

Op dinsdag 6 oktober 2009 heb ik mijn eerste bezoek weer gebracht aan de sportschool.
Het was noodgedwongen dat ik iets ondernam, het blijkt dat ik er geestelijk er slecht aan toe ben.

Het zal nog heel lang duren voordat ik er mee kan omgaan , ook al omdat het lichamelijk nog zeker een half jaar kan duren voordat "" mijn buik ""  weer pijnvrij is.

In November zijn  de eerste onderzoeken van de dunne en de dikke darm, waarna begin december hopenlijk de diagnose word gesteld:  Prima!

Toch zal ook ik uiteindelijk samen met Gabriella deze gruwelijke tijd vergeten.

21 Oktober 2009:    Door steeds toe nemende klachten is intussen vastgesteld dat er  een aantal "" Littekenbreuken""  zijn.  
Dat betekent in mijn geval dat de dunne darm zich naar buiten perst en tegen de huid zit te drukken.
Op 2 November 2009 zal de 4e operatie plaatsvinden om een enkele  littekenbreuken  proberen  te repareren.

Ik kan het maar moeilijk accepteren  omdat mijn gevoel zegt dat het nog  niet "" klaar is""
Ik probeer richting te geven  aan  mijn  herstel maar het lukt mij nog niet.
Dat blijkt dan ook als het eind November het niet meer gaat en ik een afspraak maak met de revalidatiearts van het ziekenhuis.
De conlusie is duidelijk, een te sterk lichaam met een buik die niets meer kan. 
De volgende dag zit ik al bij de fysiotherapeut voor de 1e afspraak in het Hydro heetwater bad.
Ik krijg een breukband van 20 cm breed aangemeten die ik continu moet dragen.
Of in ieder geval tot de laatste breuk gerepareerd is. Waarschijnlijk ergens in 2010.

Het 1e darmonderzoek  heb ik alweer gehad en de uitslag is keurig. 
16 december 2009 meld ik mij opnieuw bij de huisarts,  de therapie is onmiddelijk gestopt, bij het naderende  onderzoek in het ziekenhuis blijkt dat er een spiertje gescheurd is in de buik.
21 december: een echo om te zien hoe het met de lever is, gelijkttijdig is de spierscheuring geconstateerd.
29 december telefonische uitslag:  Chirurg  C. Reinders belt al heel vroeg: gefeliciteerd het ziet er prima uit.

Juni 2010 uitslagen zijn goed nog steeds schoon en de kans wordt dan vanzelf groter dat de kanker wegblijft.
De vader van mijn buurman Stefan, die gelijktijdig met mij geopereerd is aan darmkanker heeft het een stuk slechter, uitgezaaid en opgegeven zo kan het dus ook.
Maar de strijd is nog niet gestreden, de pijn is niet mee te leven en de buik is helemaal uit zijn fatsoen.
De buikwand schijnt een gatenkaas te zijn en inwendig is zit er heel veel littekenweefsel.
Na overleg is besloten om de boel grondig te renoveren met als voorlopige data 7 oktober 2010.

Na lang aarzelen en alle voor en nadelen geanaliseerd neem ik de beslissing om te operen.
De chirurg is aanvankelijk tegen maar na tussenkomst van de revalidatiearts waar ik een link mee heb in de vereninging zegt ook hij ja.
De beslissing is gevallen en het moet maar gebeuren!

Een week voor de operatie data van 7 Oktober belt de chirug dat deze dag een landelijke staking is. Het zal niet doorgaan en de nieuwe data is donderdag 28 Oktober.
Deze is een kundig chirug maar belt een beetje onhandig naar Gabriella als ik niet thuis ben. Hij wil de boodschap niet vertellen en Gabriella denkt meteen aan iets ernstigs.
Als ik hem zelf bel zegt hij dat het een vervelende  boodschap is. Ik zet mijn auto aan de kant en zet mij schrap: Mijn eerste gedachte het is mis.
Dan volgt de boodschap:  Ik ga staken. Ik dacht is dat alles?
Natuurlijk erg vervelend, ik was er klaar voor en nu is het weer afwachten.

28 Oktober 2010.
Ik ben er klaar voor en vandaag is het zover.

Donderdag 4 November:

Inmiddels nu ik thuis ben  is alles achter de rug, de hopelijk 5e en laatste operatie is geslaagd, het gevoel is goed vanaf de 1e dag dat ik wakker word.
IK heb nu een onderhuids corset zo groot als de hele buik van borst tot schaambeen en van links naar rechts.

Vrijdag 5 November:

Te hard geroepen,  Ik heb bloedingen van het niesen en stekende pijn op de plaats waar het ingescheurd is. Met spoed weer naar ziekenhuis  maar geen reden tot alarm.
Het bloed zit tussen de buikwand en de huid en het wordt in de gaten gehouden en kan weer naar huis.
Veel pijn en mijn lichaam staat in de brand van de onderhuidse processen.

Woensdag 10 November 2010

Heb de afgelopen dagen veel pijn gehad, het blijft motiveren om het vol te houden.
Vandaag gaan de 25 stuks krammen eruit en het gaat zonder meer goed, het herstel zet nu goed in en de hoop gloort weer.
Ook de chiurg is tevreden met de ontwikkelingen.

Zaterdag 20 November 2010

Al dagen kom ik niet meer buiten, heb veel pijn en het optimisme is  te groot geweest.
Heb een flinke terugslag en kan mij moeilijk bewegen. De onderhuidse kokosmat zoals ik het noem is gehecht aan de onderste ribben en kan alleen met rust genezen.
Maar probeer het maar eens onbewegelijk te houden!

Tussen kerstmis en  oudjaar is er een vergadering om een uitdaging voor het komende jaar te kiezen.
Het plan is uiteindelijke om de Jungfrouw Marathon  van Zwitserland te volbrengen.
Vanaf dit moment laat ik het plan rijpen en nestelt het zich in mijn hoofd!

1 Januari 2011

Het is tijd voor goede voornemens en positief naar de toekomst  te kijken. En dit lukt.
Het gevoel dat het goed komt is er nog steeds, en ik neem  mij voor om weer te bewegen en de sport weer op te pakken.

De buikband die ik dag en nacht om moest houden ben ik aan het afbouwen, eerst in de nacht zonder en nu ook in de voormiddag  al zonder dat corset!
Ik heb de lat voor dit jaar heel hoog gelegd om weer een doel te hebben ergens naar toe te werken.
Ik heb voor dit jaar een uitdaging in mijn hoofd die nog door het lichaam geacepteerd dient  te worden, maar de geschiedenis leert dat als ik het in mijn kop zet het  ei van zelf gelegd wordt!

16 Februari 2011

Vandaag naar ziekenhuis voor controle en uitslagen van onderzoeken.
Het blijft altijd spannend maar de uitslag is boven verwachting.
Kanker waarde in bloed wederom gezakt naar 0,9 dat is prima!
Ik hoor volgens de chiriurg tot de 5 % van al zijn clieentjes die er zo goed uitzien en zo snel herstellen! Kortom een groot compliment!
95 % redden het niet en komen klagend binnen!

voorjaar 2011

de conditie is uitstekend, het gewicht prima en is nog steeds 69 kilo.
Wat wil je nog meer.
Maar het kan nooit allemaal goed gaan, op donderdag 5 mei maak ik een afspraak met mijn huisarts, de buikwand doet al weken pijn en eigenlijk vraag ik naar de  bekende weg.
We besluiten een echo te maken want ook hij denkt dat er onderhuids toch iets is ingescheurd.
Gelukkig zegt ook de huisarts dat je als mens dit niet kunt beinvloeden. Of je zou de hele dag passief op de stoel moeten gaan zitten.
We wachten dus maar af.

Langzaam begint in mijn hoofd iets te dagen dat ik er klaar voor ben en de eerdere gemaakte afspraak met mij zelf aan het begin van het jaar begint gestalte te krijgen.
In in 1994 heb ik afscheid genomen van mijn marathon tijdperk en wel de marathon van New York.
Nu in 2011 en wel op 10 september wil ik de marathon van Zwitserland verslinden, en niet zo maar eentje maar de Jungfrouw marathon van Interlaken met een hoogte verschil van 1800 meter te overbruggen en de finisch op 2800 meter.
In Juni begint mijn trainingsprogramma en het lichaam herkent de signalen nog van vroeger, het MOT gebeuren!
In mijn vakantie in Amerika bij Astrid en John loop ik voor het eerst een zware training van 2 uur non stop.

September 2011

De marathon is volbracht, huilend en vol van emoties over de finisch na 42,2 km in een tijd van 6 uur, 27 minuten en 38 seconden!
Veel complimenten, ook vanuit het ziekenhuis, van  Gerard Heymen de revalidatie arts die mij een medisch wonder noemt!
De taak is volbracht en de strijd voorlopig in mijn voordeel beslist!

Einde bericht!

Reageren mag altijd.

Groeten:

Gert Arentz.

 

Een mail die we samen verstuurd hebben.

 

Beste familieleden,  en zeker niet de minste, mijn vele vrienden,

 

Na een lange en moeilijke tijd is het nu zover, dat ik de behoefte heb om jullie allemaal te bedanken voor het enorme medeleven.

 

De vele kaarten, bloemen en bezoeken hebben Gabriella en mijzelf een warm gevoel gegeven.

 

 

Ik schuifel nu weer wat rond door het huis, en kan mij weer wat meer concentreren op het mail gebeuren.

Ik hoop dan ook snel weer de oude ""Gert"" te zijn.

 

Gabriella en Gert 

 

gewijzigd 10-10-2011