De neerwaartse spiraal.

 

De wereld van een sporter gaat niet over rozen. Dat wisten we al jaren, en een ieder krijgt er ooit mee te maken. Waarmee dan?

                                                      HET VERVAL.

Het verval gaat over een oude mannengroep die nog steeds lullen over de uitdaging van 1992.

Monaco –Didam.

Maar de tijd gaat verder, en niemand van de nieuwe lichting weet wat er toen gepresteerd is.

Waarschijnlijk interesseert het hun geen bal, alleen de prestaties van heden zijn belangrijk.

Ik krijg, zeker nu in een periode van overvoering van sport, een opkomende kater van dat gezever over Fanny Blankers Koen en dat soort geëmmer over vroeger.

Als je het over vroeger hebt, kun je beter aanschuiven bij Opa en Oma en over Abe Lentstra en Woutje Wagtmans meehuilen.

Alle respect natuurlijk, laat dat duidelijk zijn.

Maar er is een stelling en die luidt:

 

Je beste prestatie is de prestatie die je gisteren of vandaag hebt geleverd.

Lul dus niet langer over vroeger, de meeste onder ons weten al waar het over gaat:

De uitdaging van 2004.

Natuurlijk was ik ook trots over onze snoeiharde demarrages, mes scherpe afdalingen en uitputtende marteltochten.

Maar wat is er allemaal in de loop der jaren over gebleven, laten we toch eerlijk zijn tegen ons thuisfront en tegen ons zelf.

Het is gebeurd op deze manier, we hebben het door de vergrijzing, en uiteraard ook door ons zelf, zo ver laten komen.

Er is na 12 jaar bijna niets meer te verzinnen, en als we dan iets verzinnen wat nog enigszins te verkopen is, verkwanselen we de jarenlange sportieve loopbaan.!

Het was het proberen waard, de elfsteden tocht op een bijzondere manier.

3 km zwemmen, 120 km met de ATB, 80 km op de skeelers en als afsluiting de marathon van 42,195 km. En dat alles in ons aansprekende Friesland.

Uitstraling tot en met, en aanzien, vooral veel aanzien! Het paste in ons ideale rijtje!

Nu in 2004 gaan enkele overblijvers een beetje rennen en skeeleren in Loil.

Ambiance: Laat mij niet lachen!

Dicht bij huis en goed voor de supporters. Daar zit toch geen hond op te wachten!

De vaste begeleiders van weleer, hebben we op een wachtlijst gezet. Het brood aanreiken kan ons Truusje wel.

Hoe kun je het verzinnen: Ik schaam mij diep als ik de Gelderlander zou moeten bellen.

Maar ik heb geluk, ze kunnen het wel zonder mij.

Met zijn allen rollebollen over aankoop van skeelers, opzeggingen door enkelen die al wisten en voorspelden, dat het een fiasco zou worden, en afmeldingen door blessure, s die bejaarde mensen en sporters in onbalans, ook veel vertonen.

Ben ik negatief, ik denk van niet.

Vanaf de zijlijn is het beter in te schatten dan aan het hoofd van de bestuurstafel.

Een zwarte piet uitdelen? Zeer zeker niet, maar wel recht voor de raap!

De belangen zijn verdeeld, de gezinnen gaan bij de meeste onder ons voor. En zo hoort het ook. Het is een natuurlijk proces.

Het doordouwen hebben we vroeger al gedaan. Je weet wel, VROEGER!

Misschien is het tijd voor verandering en verse lucht om ons heen!

Eindelijk zijn we wakker, en constateren we dat het een puinhoop is geworden met onze uitdaging.

Schande? Helemaal niet, gewoon een verloren jaar.

Zijn er dan toch nog deelnemers dit jaar, het blijven vrienden. Ik gun ze alle succes van de wereld.

Misschien staan er wel duizenden toeschouwers, en loopt half Didam uit.

Dan pas heb ik het echt verkeerd gezien, en ben ik echt negatief geweest.

 

Gert Arentz.