Sooveniers.

Ieder van ons, brengt wel eens ergens vandaan, een Soovenier mee  

In mijn tamelijk lang bestaan, heb ik meerdere sooveniers meegekregen, van mijn werkgever een trauma, en van sommige familie leden een flinke punthoofd. Van mijn ex kreeg ik een complex en nu groeit er langzaam een plaat voor mijn kop.  

In mijn sport carrière heb ik echter de meeste sooveniers meegekregen.
Het barst van het blik op de schappen, en nog maar niet te spreken over de lichamelijke en geestelijke sooveniers.
Mijn lichaam is getekend door de sport en mijn geest is vergeven van de sport.
Geef mij A.U.B geen Soovenier meer, ik kan het niet meer verteren.  

Van Triathliem heb ik het meest meegekregen, ik denk nu op zijn Diems en bun net zo gemeen geworden als een Diemse.
Al die invloeden van zoveel jaren ( veel ) zogenaamde sportvrienden, daar moet je wel iets van over houden.
Aandenken is een, maar een aandenken is toch iets wat anders.
Ik kreeg ooit een zilveren pen voor mijn 50e Steve Wattel story maar de meeste sooveniers heb ik toch in mijn kop zitten.
Beschadigt en voor gek verklaard door het Almere virus.
Opgejaagd als een wild dier, door de zondag morgen ATB groep.
Als Chauffeur gebruikt voor allerlei doeleinden.
Een proefmarathon gelopen in Loil, het komt er nu pas uit hoe dom dit was.
Beide knieën geven aan wat ik zo al gepresteerd heb binnen onze vereniging.
Na de training op het Peeske op mijn loopschoenen naar huis, anders kwam ik niet aan de kilometers.
Uitgebuit wat betreft vakkennis, en overvraagd door mij zelf.
Hoezo, nooit wat gekregen, heb genoeg gehad in mijn carrière!
Krampaanvallen in het zwembad, en op mijn flikker als ik geen kopwerk meer wilde doen tijdens de fietsmartelgang.
En als ik eens op kop fietste dan kreeg ik weer op mijn falie, want dan was het tempo weer te laag.
Mijn voormalige sportvriend Willem v/d B is gevlucht naar het buitenland, hij wil niets meer met sport te maken hebben. Ik heb het helemaal gehad, biechtte Willem na zijn tijd bij Triathliem, ik wil weer roken en drinken kunnen!
Zelfs dat kan ik niet meer, ben te lang verslaafd geweest aan deze idiote sport.
Tevergeefs heb ik nadien de drank geprobeerd, maar het is mij niet gelukt.
Als ik aan de eettafel zit, ben ik bang dat ik een kilo te veel aankom, ik mot straks nog lopen!
Nu kan ik het niet meer tegenhouden, ik heb de strijd verloren en de schade is niet meer te repareren. Zelfs nu ik eigenlijk kan genieten van mijn wel verdiende rust, denken dat ze mij kunnen strikken voor directeur sportief.
Juist voor het enige evenement, waar ik de naam niet meer uit mijn strot van kan krijgen.
Ik wil niet meer weten dat ik hier ooit aan meegedaan heb. Mijn relatie zal hier niet tegen bestand zijn.

Er komt een tijd dat je ook gevraagd word voor de een of andere commissie. Omdat je dat zo goed kunt? Dat dacht je, het scheelt in de kosten omdat je niet drinkt, net als de rest.  

Nu slijt ik mijn dagen om te slijten.

Een oud ( en een beetje vergeten) atleet uit een ver land.