Doopnamen:  Johanna Geertruida.
Achternaam:  Kuiper.
Geboren:       26 februari 1916
Roepnaam:    Annie  

Annie is geboren op 26 februari 1916, aan de Prins Bernardstraat in Silvolde.
Het was een kleine boerderij, waar toen in die tijd, de oude Melkfabriek in de buurt stond.
Annie, is geboren uit het huwelijk van Aleida Johanna Liebrand, ( Geboren 16-04-1894 )  en Theo Kuiper. ( Geboren: 18-05-1893 )
Ze kwam uit een gezin van 5 jongens en 3 meisjes.
Te weten Jan, Theo, Willem, Gerrit en Bennie.
De twee zusjes behalve Annie zelf, waren Zus (die een half zus was) en Inie.
Annie is overleden in haar bejaarden huisje op 11-04-1990 aan de Wijnwaarden in Terborg.  

Over de jeugd is weinig bekend, het weinige wat naar boven gehaald kan worden is, dat ze zoals vroeger gebruikelijk was, ""in betrekking"" ging zo als dat vroeger heette, in Dieren.
Wat wel bekend is over haar jeugd is dat ze zwaar achtergesteld werd ten opzichte van haar half zus. ( Tante Zus.)
De theorie hier over is, dat Zus het kind was van de man waar Oma van hield. Met Opa Kuiper had ze een verstandshuwelijk.
In die tijden was het gebruikelijk dat er een financiële transactie aan te pas kwam om de eer van de familie te redden.  

In een van de gesprekken eind 2012 en begin 2013  met de enige nog in leven zijnde broer van mijn vader Gert te weten Theo Arentz, is duidelijk geworden dat er aan het eind van de avond gevochten is tijdens het huwelijk van Gert Arentz en Annie Kuiper.
Het feest is gehouden in de deel van de boerderij, dat het toneel was van twee vechtende mannen, zeker is dat vader Gert een van de twee vechtersbazen was.

Mijn Moeder.

Ons Moeder: Annie Arentz Kuiper.  

Annie is getrouwd met Gerrit Arentz op 7 september 1937 in de Mauritius kerk van Silvolde, en hun huwelijk zal bijna 50 jaar standhouden.
Ze had in het huwelijk altijd veel te stellen met haar man Gerrit.

De eerste woning was in Terborg aan het Pastoorsgangetje ( zijstraatje van de Hoofdstraat)
Maar al snel kreeg Annie, zeker door haar voor uitziende blik een eigen woning.
Het was het huis, waar alle kinderen behalve Theo zijn geboren aan de Silvoldseweg 77 / 79 in Terborg.
Haar 8 kinderen hadden volgens haar eigen zeggen, er 10 kunnen zijn. Ze heeft ergens in de loop van de tijd een miskraam gehad van een tweeling.

Boerderij waar Oma geboren is Hier is Oma geboren, het boerderijtje stond aan de Prins Bernardstraat. Er was een zandpad vanaf de Prins Benard straat naar de Berkelaan.
                                          Het toenmalige pad is nog op de foto rechts te zien. 

Klik op de foto voor een vergroting.

               
Op de plaats van deze oude boerderij die inmiddels verdwenen is hebben Bennie  (ook wel Boy genoemd) en Annie, de jongste broer van Ons Moeder een nieuw huis gebouwd.

Direct na de intrek van het huis aan de Silvoldseweg brak de 2e wereld oorlog uit, en menige nachten zijn door haar, samen met de kinderen doorgebracht in de kelder van het huis.
Ook was er de schuilplaats bij cafe "" dikke toon bier jansen"" aan de Silvoldseweg.
Nadat haar moeder in 1942 stierf, deed ze in het geheim tot diep in de nacht veel verstelwerk voor haar vrijgezellen broers Jan en Gert die elders in de "" kost"' waren.
Dit mocht vader absoluut niet weten en haar zusje Inie haalde het naaiwerk dan weer in het geniep op.
Vader werkte bij de Ferro in Gaanderen en was uiteraard de enigste kostwinner.
Zo lang ik mij kan herinneren zijn er varkens gemest voor de slacht.
Op die manier kon men enigszins het hoofd boven water houden.
Was er helemaal niets op tafel te zetten, dan kregen wij als kinderen allerlei soorten oud en opgespaard brood, als broodpap verwerkt te eten.
Haar spaarzame tijd ging geheel op aan het huishouden en het grootbrengen van de kinderen.
Door het grote gezin met zijn vele werkzaamheden ging ze er zelf vaak aan onder door.
Als het onweerde of bliksemde s,nachts dan had ze ons in een mum van tijd aangekleed, en al biddend met een gele trommel vol met belangrijke papparassen omklemd, spoorde ze de kinderen aan om hardop te bidden.
Rond haar 40e levensjaar had ze de Pleegzuster Bloedwijn al hard nodig.  ( een drank voor vrouwen om aan te sterken)
Ze begon met haar gezondheid te sukkelen en ik kan mij herinneren, dat tussen haar  40e  en de 50e levensjaar, voor haar de meeste problemen waren.
Ze had een veel te hoge bloeddruk, last van struma en een pijnlijke schouder waar ze elke avond mee voor de bekende Rode verwarmingslamp zat.
Als de schouder gemasseerd diende te worden dan was bruur Willem de klos.

Om alle kinderen te eten te geen moest ze wel creatief zijn, ze was fietsenmaker, techneut voor de jongens, naaister voor de meisjes, en financieel manager voor het hele gezin.
Alle inkomsten van de kinderen moesten afgegeven worden, en als je het toch mocht houden dan diende er ""kostgeld"" betaald te worden.
De hoogte van dit kostgeld was altijd een heikel punt, ook zag ze er op toe dat er geld gespaard werd  voor je eigen toekomst!
Had iemand een vriendin of vriend dat was er een strenge selectie keuze wat betreft geaardheid, geloof en afkomst!
Dit leverde vaak ongewenste spanningen op die niets opleverden. 

Het inwekken van allerlei groenten, vlees en fruit was zeker voor die tijd heel normaal, ze zorgde er wel voor dat de kelderschappen voor de naderende winter altijd vol stonden.  

Om geld te besparen kocht ze een breimachine, waar wij als kinderen ook raad mee wisten.
De meisjes hadden dan ook alles aan, wat er maar van bij elkaar gezochte wol te breien was!
Vaak heb ik “”voor”” haar gestaan om weer eens een knot met wol op te rollen.  
Ook was ze redelijk kerkelijk, geen verkeerd woord over de kerk en altijd was ze paraat.
Zelf ging ik eens zoals toen wel vaker gebruikelijk, te vroeg de kerk uit.
Maar ik had er geen erg in dat ik bij het verlaten haar passeerde, en met een uiterst strenge blik stuurde ze mij dan weer terug naar de plaats van bestemming. 

Ze had een sterk verlangen om er voor te zorgen dat haar kinderen het beter zouden krijgen als zij zelf.
Haar vurige wens was dan ook dat de kinderen iets bereikt hadden in het leven.
Vol trots vertelde ze, soms overtrokken, dan ook over de vakkennis, en de goede banen die haar kinderen hadden.
Een van haar speerpunten was dat ze zelf een eigen inkomen kon verwerven.
De uitspraak dit is ""Mijn Geld"" vervulde haar met trots.
Inmiddels was ze 54 jaar en op 1 augustus 1970 kreeg ze een aanstelling als werkster bij de R.K. Meisjesschool St Clara.
Deze school stond aan de kerkenstraat 1 te Silvolde en ze werkte voor een bedrag van 275 gulden per maand.
Maar het kon niet uitblijven, het werk was veel te zwaar voor haar, en ze vroeg af en toe aan Trees om haar te helpen.
Haar gezondheid liet haar dan ook  in de steek, en op 1 juni 1973 kreeg ze eervol ontslag wegens blijvende ongeschiktheid.

Hoge bloeddruk, vaak neusbloedingen, schildklierproblemen ( struma ) en bloedarmoede.

Ze had een enorme drang naar zelfstandigheid, ze wilde dan ook niet langer afhankelijk zijn van haar man Gerrit.
Er moest en zou dan ook een rijbewijs komen.
Voorzichtige schattingen hebben uitgewezen dat ze 18 keer het examen heeft afgelegd.
Wij als kinderen hebben altijd gezegd dat ze het uiteindelijk heeft gekregen, en elke keer was ze natuurlijk met pech gezakt.
Op 7 juni 1972 kreeg ze dan ook eindelijk haar fel begeerde rijbewijs
Het gemak van een invalide parkeerplaats had ze snel door, en menige ambtenaar heeft ze bewerkt om de auto daar te parkeren waar zij dat wou hebben.
Het zelfde ging met de garage, plaats of geen plaats, er moest een vergunning komen voor een in en uitrit aan de achterzijde van de boterweg.
En zowaar kreeg ze het voor elkaar. De huidiger eigenaar ( mimi en henk ) hebben er nu, anno 2009 nog profijt van.
Elk kwartje was aan haar goed besteed, ze zag overal geld in.
Was er ergens een uitverkoop van servies of dergelijke dan was ze erbij.  
Ik blijf het knap vinden dat ze met haar gele fiat 850 met de neus op het stuur in haar eentje naar Agnes in Scherpenzeel gaat om daar de verjaardag van haar kleinkind te vieren.

Handelen deed ze als de beste, overal werd aan de kassa gepingeld, misschien heeft ze dit wel bij Duthler in Varsseveld geleerd.
Ze was een echt financiële manager, belangrijke geldzaken deed ze zelf, en als we iets van haar geleerd hebben was het wel geld, en nog eens geld.
De dagelijkse boodschappen werden gedaan bij de Vivo in Gendringen. Het was immers haar oudste zoon Theo die deze supermarkt runde.
Het liefst kocht ze over de datum artikelen, als het maar goedkoop was.
Met hele dozen bananen en andere soorten bederfelijke waren, kwam ze mee thuis.
Ze had het gezien haar financiele situatie beslist niet nodig maar je kon het haar niet uit het hoofd praten.

Rust wat betreft behuizing kende ze niet, ze moest soms verhuizen om het verhuizen.
Aan de Silvoldseweg verhuisde ze dat het een lieve lust was. Van nummer 77 naar 79 en vieze versa weer naar nummer 77.
Van daar uit ging het naar de Cristinastraat in Silvolde. Hier was het te warm in de serre, en Silvolde viel natuurlijk tegen.
Terborg ja, dat was het en weer terug, nu naar de v.Gelderstraat No 30.
Ook hier deugde er van alles aan en ze wilde kleiner gaan wonen.
Nu naar de Jagershof in Silvolde, maar daar stond na verloop van tijd weer een muur in haar gezichtsveld......

Haar grote hobby was het maken van borduur schilderijen, allerlei figuren, kastelen en vergezichten heeft ze in de jaren gemaakt.
Alle kinderen hebben wel een of meerdere schilderijen van haar in huis. 
Met trots gaf ze in de latere jaren de kinderen bij gelegenheden een financieel cadeau.
Maar nooit gaf ze bij afwezigheid van een van de kinderen het bedrag aan de "" koude kant""
Ze nam het geld dood leuk weer mee naar huis om het later nogmaals te proberen.

Ze had al die jaren een broertje dood aan drank en sigaretten.
Zeker in deze levensfase, liet ze dat dan ook verbaal merken aan ieder die het kon horen.
Ze klaagde soms dat het een lieve lust was, en menig bezoek bracht ik achter de krant door, om dat ik het niet meer aan kon horen! 
Maar het verhuizen ging haar in het bloed zitten.
De nog redelijk jonge wijk in Silvolde was niets voor haar. Ze had het zich allemaal anders voorgesteld.
De woningbouw rondom haar huis rukte steeds verder op, en het werd haar weldra te veel.
Dan maar weer een andere woning, nu naar de Boterweg in Silvolde. 
Hier overleed op een ochtend haar dierbare man Gerrit, zijn heengaan heeft ze nooit echt kunnen verwerken.
Vader was plotseling zo,n lieve man en was hij nog maar hier, alsdus een veelgehoorde opwelling.
Maar  omdat deze woning aan de Boterweg geen luxe kende, ging ze naar een bejaardenwoning aan de Wijnwaarden No 21 in Terborg. 
Hier voelde Annie zoals ze heette zich eenzaam, niemand kwam bij haar op bezoek zoals ze dit dan vertelde. 

Voordat ze verhuisde naar Terborg heeft ze alles in het werk gesteld dat haar broer Gerrit het huisje aan de boterweg kon kopen.
Ze was dan ook trots dat ze dit kon bewerkstellingen.

Als iemand van de "" koude kant"" bij haar aanbelde dan maakte ze de deur open met de opmerking, O bun ie ,t moar!
Omdat in die jaren ikzelf  flink trainde voor allerlei Marathons vond ze het maar vreemd dat ik zo afgetraind (lees mager)  was.
Ze kocht dan ook special voor mij sinasappelen en vroeg aan een ieder of ik wel genoeg te eten kreeg.
Als er klusjes bij haar gedaan moesten worden, ontzag ze mij omdat ik er zo slecht uitzag!
Dit misverstand heb ik indertijd bewust in stand gehouden, en kon er wel van genieten.

Om zich zielig voor te doen kreeg ze vaak de gewenste belangstelling.
Als ze  in het ziekenhuis opgenomen moest worden had ze de aandacht die ze graag wilde.
Ze vond het dan altijd jammer als ze weer naar huis moest, want de zusters zijn zo aardig en het eten is zo goed.
Bezorgd was ze hoe het met de kinderen zou gaan als ze er niet meer was.
In het bijzonder haar oudste dochter Mimi, het was haar grootste onterechte zorg.
Je kon als het nodig was altijd bij haar terecht en zeker de kleinkinderen werden door haar vertroeteld!
Maar het huis aan de Wijnwaarden in Terborg zou haar laatste plek zijn.  
Nooit  kwam iemand bij haar op visite aldus het veel gehoorde commentaar.
Het tegendeel was echter waar maar op deze manier kreeg ze toch af en toe aandacht.
Jammer dat je dit niet realiseerde op dat moment dat ze het echt nodig had.  

In deze woning overleed ze dan ook, op een manier die ze niet verdiende.
Maar ook heeft haar plotselinge dood verder lijden voor haar bespaard, omdat ze veel wat haar lief was, had moeten los laten.
Door een hartstilstand / neusbloeding waar ze in de loop der jaren vaak aan is geholpen, is ze de volgende ochtend door mijn jongere zus Trees gevonden op 11-04-1990.
Met de huidige wetenschap is het niet uitgesloten dat ze overleden is aan een slagaderlijke bloeding ( Aorta.) 
Annie Kuiper is na de plechtige Uitvaart van de H.Mauritius kerk, op de R.K. begraafplaats in Silvolde in het zelfde graf begraven als ons vader Gerrit.  
Mijn zusje Trees zijn wij dankbaar dat ze met enige regelmaat het graf verzord.

het huidige graf in Silvolde

voor vergroting klik op de foto.

Geschreven en opgetekend door Gert Arentz.
In het jaar 2004 ben ik begonnen met het maken van aantekeningen en waarschijnlijk zal het nooit af zijn.
Het verhaal wordt alsmaar langer!
Een van de 8 kinderen van Annie kuiper en Gert Arentz.

laatst gewijzigd 09-02-2013