Acht daagse vlieg reis naar de Algarve in Portugal.
We spreken over 3 oktober 2005.


Maandag morgen of maandag nacht.?

Het is 2.00 uur als de wekker gaat. Midden in de nacht wordt er verse koffie gezet voor de auto reis naar Schiphol.
Hier staat op ons te wachten de H.V.233 van Transavia voor de chartervlucht naar Albufeira
Geen kip op de weg, en in een mum van tijd parkeer ik in vak 202 van de langparkeerplaats.
En om 4.00 uur zitten we dan al in de bus naar de incheckbalie.
Het vernieuwde A.D. dagblad gaat inhoudelijk in op de verliespartij van Feijenoord en vrolijk wordt je als supporter er niet van.
De vlucht stelt behalve wat turbulentie niets voor en om 8.20 uur plaatselijke tijd landen wij op vliegveld van Faro.
De bagageband blijkt stuk te zijn en met enige vertraging staan we bij de bus van Neckerman die ons naar Hotel “” Estalagem do Serro”” brengt.
Ons kamer nummer is 216

Daar zitten we dan, 12.00 uur, uitgedroogd, moe en met een geweldig slaaptekort op een terras om wat aan te sterken.
Om 14.00 uur ben ik dan ook blij als ik op bed kan gaan liggen.
Als ik om 15.00 uur wakker wordt, ligt ook Gabriella naast mij en we besluiten de boel te gaan verkennen, en een nieuwe start te maken van de dag
We wandelen door de omgeving en uiteraard lopen we de verkeerde kant op.
In de supermarkt halen we een paar flesjes water voor de nacht omdat het kraanwater niet gedronken mag worden. ( Later blijkt dat het kraanwater weer van zeer goede kwaliteit is, maar wij Hollanders daar niet aan gewend zijn)
De maaltijd staat dan gereed en dit scoort hooguit een matig zesje. Het toetje maakt weer heel veel goed.
De wandeling hierna is naar het oude centrum dat aan de waterkant ligt.
Om 21.00 uur zijn bij ons de knollen op en liggen we vroeg op bed.
Wel te rusten.

Dinsdag 4 oktober 2005

We worden alle twee met hoofdpijn wakker, maar na het redelijke ontbijt, veelal op de Engelse tour is dit snel over.
Na dit redelijke ontbijt gaat de rugzak op en gaan we de kustlijn verkennen.
Dan blijkt hoe mooi dit alles is, en genieten dan ook van de prachtige idyllische plaatjes.
Tijdens de rustpauze zwem ik zowaar in de Atlantische oceaan!
Op de terugweg komen we uit op ons het favoriete plein, en pakken we een terrasje waar we kunnen genieten van live gespeelde panfluit muziek uit Peru!
Eenmaal in ons hotel aangekomen gaan we naar het zwembad van ons onderkomen, en als Gabriella van de zon geniet trek ik een aantal baantjes in het zwembad.
Daarna trek ik de hardloopschoenen aan, en probeer ik te joggen, maar dit blijkt met alle trapjes en heuveltjes bijna onmogelijk.
Bij het omkleden laat ik de voordeur sleutel kaart binnen liggen, en dan kan ik het uitleggen aan de informatie balie. Deze kunnen dit snel herstellen.
Dan is de tijd om te douchen want om 18.00 uur hebben we een afspraak met de consulente van Neckerman.
Hier boeken we een leuke tocht door de Algarve voor a.s. zondag.
Daarna kletsen we nog wat en maken ons gereed voor het avondeten
We worden ontvangen met bloemen en accordeon muziek waar we niet echt blij mee zijn.
Er wordt zelfs tussen de tafels door voor ons gedanst. Daarna wandelen we richting het centrum waar we genieten van live muziek en de diverse optredens van de standhouders.
We liggen op tijd in bed na een vermoeide dag.
Welterusten.

Woensdag, 5 oktober.

We slapen ons op het gemak uit en laten ons door niemand haastten.
Het ontbijt is vanmorgen prima en hierna gaan we ouderwets naar het strand.
Met een rugzak vol benodigdheden zoals de krant, zetten we ons tegen de rotsen van de Atlantische Oceaan. De branding is sterk en we genieten van het heerlijke water.
Flink verkleurd komen we dan weer aan in ons hotel, waar we ons in het bad ontdoen van het zand en het zout.
Na het middagdutje lopen we naar onze koffieshop in ons Hotel voor een tussendoortje.
Dan maken we een wandeling zoals ons door de Neckerman adviseuse is aanbevolen, en inderdaad, we komen uit op een super de luxe uitzicht op een nog luxer woonwijk.
Een woonwijk in een dal, compleet met een eigen haven met bootjes.
Dan leggen we ons op ons balkon in afwachting van de warme maaltijd.
Vanavond is dit een Italiaans buffet dat ons niet tegen viel!
Na afloop wandelen we zoals gebruikelijk naar het centrum waar we genieten van vuurspuwers en vele pantomime spelers.
Wel te rusten.

Donderdag, 6 oktober.

We hebben heerlijk geslapen en met alle rust die ons lijf zit gaan we naar de ontbijtzaal.
De vele soorten van mensen om te ontbijten is altijd een onderwerp tot discuteren.
Daarna zijn het de dagelijkse plichtplegingen op het toilet, en gaan naar de bushalte voor een dagje Portimao.
Via deze bus gaan we eerst naar het centrale busstation waar we een kaartje kopen naar Portimao voor € 14,40. Dit is voor twee personen.
In de bus is het bloedheet en de reistijd is ongeveer anderhalf uur. Ook hier in dit haven stadje worden we ontvangen met Chileense live muziek en onder het genot van een kop koffie droom ik hier in weg.
Dan leer natuurlijk ik alle modewinkels van de stad kennen en Gabriella kan haar geluk dan weer niet op!
De prijzen vallen hier best mee, wat opvalt, is dat de schoenen hier goedkoop zijn.
Aan het begin van de middag pakken we een restaurantje.
Maar zoals in ons vaderland geld ook hier dat je geen Hollandse maaltijd moet gebruiken in een specifiek visrestaurant.
Gabriella zit dan ook naast mij de vis te peuzelen, terwijl ik wil genieten van de Portugese biefstuk. Dit lukt mij dan ook maar matig.
Om 15.30 uur gaan we weer richting ons Hotel waar we de middag volmaken met aan ons eigen zwembad te liggen.
Daarna in bad en dan op naar de avondmaaltijd.
Als ik aan de maaltijd denk is dit omdat er elke avond IJs is! Daarna gaan we zoals inmiddels gebruikelijk naar het feestgedruis in de oude binnenstad.
We bestellen alle twee een alcoholvrije longdrink en na het voorbij trekkende aapjes kijken gaan we voldaan naar ons bedje toe.
Wel te rusten.

Vrijdag, 7 oktober

Met vraatzuchtige zeemeeuwen geluiden worden we wakker.
Het stormt vandaag en het weer lijkt slechter te worden.
Het is ruim 9.00 uur als we ons naar de ontbijtzaal slepen. Na dit herstellende ontbijt maken we een ochtendwandeling richting Marina haven. Dit is een elite wijk met een eigen haven voor de meegebrachte bootjes!
Er is een haven met Europese middelen aangelegd voor de toegang tot de wijk!
Het blijkt een imposant kijkspel te zijn om te zien hoe de binnenvarende scheepjes tegen de golven op boksen!
Mijn linker enkel is inmiddels helemaal beurs van al het trappenlopen.
Eenmaal weer in ons hotel gaan we in de beschutte ligweide van het zwembad liggen.
Hier wordt ik letterlijk opgedragen om voor de versnaperingen te zorgen.
Maar ook hier begint het fris te worden, en de krant lezen ( het A.D.) is al bijna onmogelijk met deze wind
We trekken ons dan ook terug naar onze kamer, waar warempel de zon weer tijdelijk te voorschijn komt.
Plots wordt er streng op de deur geklopt. Een medewerkster van het Hotel komt een koeler met daarin een flesje wijn brengen.
Met de hartelijke groeten van de directie van dit Hotel! Dit hebben we nog niet meegemaakt.
De warme maaltijd is vanavond uitgebreid, de kok zelf snijd het vlees aan en weer is er IJs!
Het is nog steeds bewolkt en velen hopen op regen. Het zal dan voor het eerst in 18 maanden zijn.
We bezoeken een Hardrock café, en vanaf het terras zie je een waar schouwspel van allerlei soorten mensen van allerlei soorten emplooi.
De kiosk kent mij intussen, en de blonde dame heeft de krant van vandaag al gereed liggen.

Wel te rusten

Zaterdag 8 oktober


Het is nog bewolkt als we om 8.30 uur opstaan. Ongekend voor dit land. Het ontbijt is net een sneltrein. We weten waar alles staat en professioneel werken we alles af.
Dan stappen we in de bus naar het havenstadje Villa Moura.
Het is voor mij persoonlijk een oud weerzien met het stadje. Maar het is er enorm uitgebreid, en ik val van de ene verbazing in de andere verbazing wat betreft luxe.
Het ene jacht is nog groter dan de andere, de grasvelden zijn er echt groen, en het water kan er schijnbaar niet op.
We eten een fantastische salade in “”die Old Heaven”” en het hangt er vol met platte T.V. schermen van het merk bekende merk Panasonic.
We zijn om 19.00 uur weer in onze Hotelkamer in Albufeira waar we ons douchen en opmaken voor de avondmaaltijd.
De eerste regendruppels dienen zich aan als we naar de eetzaal gaan.
Het eten gaat vanavond snel en eigenlijk is het gewoon afgeraffeld.
Voor de laatste keer wandelen we naar het oude stadsgedeelte, en langs het zand strand. Normaal gesproken komen we hier niet zo snel terug.
We hebben een lang gesprek met mede vakantiegangers uit Leiden en Naarden.
Als we terug zijn kijk ik en snel in mijn Mailbox. Het blijken er 40 te zijn.
Voor 1 euro kun je 10 minuten internetten wat op zich vrij duur is.
Ik heb het geluk dat ik de krant heb kunnen kopen, de oude tijdschriften gaan dan weer op de uitgifte tafel van het Hotel
Wel te rusten.

Zondag 9 oktober.

Dit zal het hoogtepunt van de week moeten worden.
Maar als we wakker worden blijkt dat het regent, maar dan ook echt regent.
Het is bijtijds tussen een paar verdwaalde Engelsen ontbijten, en we vragen ons af wat dit moet worden.
We staan om 9.00 uur gereed met de jas over ons hoofd getrokken aan de weg om te zien of de bus er al aan komt.
De 1e busstop is in het plaatsje Silver om een oude Romeinse ruïne te bezoeken.
Maar de meeste echter besluiten om in een koffieshop te wachten tot de gekken terug zijn van het bezoekje.
Dan gaan we door naar het Monchique gebergte in het Noorden van de Algarve.
De hoogste berg is aldaar 920 meter hoog.
Ook hier is het uitzicht slecht en onze reisleider Paulo lult maar over allerlei soorten bomen die langs de weg groeien zoals kurk eiken, Eucalyptusbomen en Citrus fruit.
De kurk eik is voor de export en doet er 9 jaar over om van de jas ontdaan te worden.
Dan is er om 13.00 uur een tussen stop een in klein berg restaurant.
We eten hier kip met Piri Piri. Het zijn wel leuke gesprekken met mede vakantiegangers.
De volgende stop in het oude stadje Lagos is een fiasco. De “”gouden kapel“” die we wilden bezoeken kunnen we niet naar binnen, i.v.m.de hevige regenval blijkt het dak op instorten te staan!
Maar dan maakt de laatste stop alles goed.
We rijden naar het zuidelijkste punt van het Europese vaste land
Met enorme kliffen en ravijnen kunnen we hier genieten van de zuidpunt van de Algarve.
Er staat een lichtboei die vanaf 80 km ver is te zien, althans volgens Paulo.
Deze noemt zich zelf een Algarviaan. Deze Portugees van afkomst heeft een cursus Nederlands gevolgd om ons te kunnen vertellen wat er in zijn land allemaal te bezien is.
Zijn stopwoord is “”Snap je”” en “”van mij mag je weten”” “
We hebben met zijn allen genoten van zijn verhalen en het dialect wat hij er uit kraamt.
Zijn kinderen hebben we met zijn allen kunnen bewonderen, zelf zijn portomonaie ging de hele bus door.
De gebruikelijke collecte voor Sercho de busschauffer en voor Paulo zullen bewust veel hebben opgeleverd.
Eenmaal aangekomen in ons Hotel “” Do Serro”” heeft uiteindelijk een leuke dag opgeleverd.
We zijn dan ook vermoeid als er gegeten moet worden. Maar we zijn er ons van bewust dat dit de laatste keer is in dit mooie stadje.
Dan gaan we de koffers pakken.
Wel te rusten.

Gert Arentz.