Het in vervulling gaan van een vaderlands lievende droom.
 

Het is een moeilijke beslissing geweest om hier aan mee te werken, maar eentje die uit ons hart genomen is.
Hier volgt het vakantie verslag van Gabriella en Gert en ons Moeders Maria Andrean-Lazzaro.
Een vakantie die zich afspeelt in Lignano, de badplaats die bekend is uit het verleden van de Andreans.
 
De hectiek begint al op donderdag 8 juni, de dag van te voren.
We halen in de middag de koffer vast bij moeders op, die inmiddels al vaker is uitgepakt dan ingepakt.
Dit geeft mij zelf ook de kans om de auto bijtijds reisvaardig te maken.
Op de avond van te voren staat hij dan ook startklaar voor vertrek.
 
Dan begint op vrijdag 11 juni eindelijk de vakantie.
De wekker staat op 4.00 uur en om 5.30 uur gaan we op weg naar de Grevelingen, alwaar ons moeders geheel in stijl, al staat te wachten.
We vertrekken met de krentenbollen en een kan koffie dan ook via Eindhoven, Keulen, Koblenz, Munchen richting Italië.
De reis gaat boven verwachting en om 16.00 uur stoppen we bij onze overnachtingplaats.
Het was een dag met te veel zware ongelukken, geschaarde en gekantelde vrachtwagens, en een uitslaande brand bij een tankstation.
Maar wij komen ongedeerd en veilig aan in Frasdorf. Dit is een klein plaatsje tussen Rosenheim en Salsburg.
We genieten van de gastvrijheid, en laten ons zelf verwennen met een lekkere maaltijd.
Dan slaat de vermoeidheid keihard toe en om 20.00 uur liggen we in bed in de zelfde kamer.
Voor het eerst sinds jaren draag ik weer een T.Shirt op uitdrukkelijk verzoek van Gabriella.
 

Dag twee, zaterdag 12 juni 2004
 
De wekker staat op 6.00 uur en om 7.30 uur zitten we achter de verse Duitse broodjes.
Het is inpakken en wegwezen, de dag duurt nog lang. Ook regent het en er lijkt geen eind aan te komen.
We draaien weer de autobaan richting Salsburg op, en de eerste bergen dienen zich aan.
Moeders vraagt niets en je hoort ze ook niet. Je hebt er geen kind aan, terwijl ze het soms wel is.
Met regelmaat gaan we met haar wandelen en maakt ze dankbaar gebruik van een sigaretje.
Net voor de grens van Italië maken we de laatste keer een lange stop om de koffie met Oostenrijkse appelflappen naar binnen te werken.
Aan het aantal tunnels komt maar geen eind aan, wel aan de regen, en de zon zorgt ervoor dat het achter de bergen 30 graden is. Uiteindelijk komen we om 13.00 uur aan in de badplaats Lignano dat ook het eindstation van ons reisdoel is.   
Ons complex dat we al in januari hadden gereserveerd heet Lucerna, en het appartement is verstoken van alle luxe.
Het toilet is een 24 uurs toilet, dat bij normaal gebruik nooit doorgespoeld hoeft te worden.
De warmwater kraan heb ik al in mijn handen liggen en het douchputje blijkt later een capaciteit te hebben om van te huilen.
Het uitladen van alle bagage is mannenwerk en ik sleep de hele kraam via de lift van een vierkante meter naar ons huisje. Gabriella zorgt er intussen voor dat mijn garderobe op een enkele plank ligt, de kast is immers maar klein.! Deze uitspraak zal mij wel een berisping opleveren!
Ik krijg een toegewezen vaste parkeerplaats, maar daar zit een maar aan vast.
De auto van ons is een middelklasse model, maar te groot om zonder problemen te parkeren.
De Duitsers hebben dan ook twee parkeer vakken nodig, dat weer ten kostte van mijn zelfbeheersing gaat.
Het eten brengt de energie voorraad weer op peil, en met een stukje wandelen is ons moeders rijp om naar bed te gaan. Maar dan barst er een hevig noodweer los, en op last van Maria wordt alles hermetisch afgesloten. Felle donderslagen en onweersbuien kondigen de nacht aan.
Het balkon zal in de morgen bezaaid liggen met stoelen en natte schoenen.
 
Dag 3 zondag 13 juni 2004
 

De dag begint met broodjes halen, dat heeft als voordeel dat ik in huis ongestoord gebruik kan maken van alle ruimte en faciliteiten die mij dan aangeboden worden!
De douche is inmiddels een zwembad en met kunst en vliegwerk droog ik mij af.
Oma wil tijdens het ontbijt direct naar haar familie en Gabriella kan dit gelukkig tactvol pareren. Maar ze is inmiddels zodanig van slag dat ze met haar 6e sigaret bezig is.
Het veroudering proces zal nog verder toeslaan, even later vraagt ze of we al in Italië zijn!
Na alle verplichte figuren en rituelen verkennen we met de auto de pier en het strand.
We drinken samen koffie op een terras maar dat blijkt geen succes. Het is koud vandaag en de koffie is niet om te drinken. Oma wil alleen maar naar huis.
Wij voldoen hieraan, en laten haar even alleen om zelf ook even te kunnen genieten van de omgeving. Als we terug komen is de woonkamer veranderd in een strak blauwe lucht van de sigaretten damp.
Het zit haar even niet mee, en realiseert zich niet meer wat er allemaal met haar gebeurd.
De hoestbuien dienen zich aan en ik besluit om het rookhol te verlaten.
Ik leg mij “”ter ruste””, en hoor in de kamer moeder en dochter een gevecht houden met een potje kaarten. Volgens Gabriella is Jokeren is een uitstekende geheugen training voor ons moeders.
Beschuldigingen over vals spelen zijn niet van de lucht, en de onderlinge gesprekken in het Italiaanse dialect zijn voor mij absoluut niet te volgen.
Inmiddels is het 18.45 uur, en ik geef een signaal dat er gegeten dient te worden.
Oma is flink aan het wandelen geslagen, en zonder hulpmiddelen kiezen we een restaurant uit.
We besluiten de avond door te Jokeren, en ik wordt door de gezamenlijke onderlinge band van de Andrean,s flink afgedroogd.
We gaan op tijd naar bed, morgen is er het weerzien met de familie in Udine.
Wel te rusten.
 
Dag 4, maandag 14 juni.
 
Moeders loopt al zenuwachtig door de kamer als wij nog in bed liggen.
Als ik het brood gehaald heb bij de bakker staat de tafel al gedekt. De koffie is in ons vaderland nog gekocht, dus kan alleen van uitstekende kwaliteit zijn.
Als ik na het ontbijt later van het balkon kom zie ik Oma voor de 83e keer de plastic zak met medicijnen opruimen en sorteren. Ik ontkom er niet aan om te denken hoe ik zelf in die situatie zou fungeren, en schuin kijk ik naar de diepte vanaf het balkon!
Dan maak ik mij op voor de ontmoeting met de familie van Oma in Udine.
Het delfts blauw meerdere malen ingepakt en weer uitgepakt gaat mee, het is een cadeau van ons moeders voor haar familie, en we zetten ons gezamenlijk in beweging.
Met 45 min. zijn we via de autostrada in Udine, en hebben daarna nog 60 min nodig om Via Medici te vinden.
Mijn gemoedsrust is danig op de proef gesteld, maar we maken weldra kennis met gastvrouwe Adelina die op haar beurt ervoor heeft gezorgd dat Adriana uit Montecatini ( Toscane) Anna die tegen over haar woont en Tonnie en Carla aanwezig zijn.
Aannemende dat ik door een ieder gescreend en beoordeeld ben, laat de hele familie merken dat ik er bij hoor.
Na de uitstekende maaltijd gaan we nog even naar het appartement van Anna, die in de zelfde straat woont.
Als laatste voor vandaag gaan we samen met Adriana als gids, naar de oudste broer van Maria genaamd Aldo, die inmiddels ook 80 jarig is.
Deze ontvangt mij als zijn jongste broer, en ook zijn zoon Paulo zoent mij als een innig familie lid.
Na de nodige foto, s te hebben gemaakt, en met een fles drank van Aldo op zak, gaan we weer naar ons eigen appartement in Lignano.
Dan pas realiseer ik mij dat Maria zonder enige vorm van emotie haar broers en zusters verlaat. Het is een hand opsteken en wegwezen!
Dan valt ook voor mij het doek. De provinciale weg is een ramp, en blijkt een verkeerde keuze, en compleet uitgeput kom ik thuis.
Ik laat mij dan ook als een blok op bed vallen, maar de lady,s laten mij niet met rust.
We wandelen samen nog even naar de stad waar ik bij de Farmencia een recept voor mijn slijmvliezen haal die flink opgezet zijn.
Als we thuis komen heeft Maria de kaarten al geschud, maar ik verontschuldig mij door te stellen dat er alleen maar vals gekaart wordt! Maar uiteindelijk moet ik er toch aan geloven.
 
Wel te rusten. 
 
Dag 5 dinsdag 15 juni 2004
 
We worden wakker van het mooie weer, de zon schijnt naar binnen en de luiheid slaat om zich heen.
Deze morgen kan niemand uit bed komen, Oma slaapt zelfs tot 10 uur en verbaasd zich waarom ze zo vroeg uit bed is.
Amper op de been vraagt ze of we nu naar Frida in Fanna gaan. Gabriella vangt tactisch alle klappen op en brengt haar op andere gedachten.
Het ontbijt is weer voortreffelijk, en na het sigaretje brengen we haar met de auto naar het centrum. Eenmaal aanwezig wandelen we met haar door de stad en valt ze op een paar nieuwe sandalen.
Als ze moe is zoeken we een terras op met lekkere dikke kussens, en ondertussen heb ik de Telegraaf gekocht. De Europese kampioenschappen leven hier ook flink, en bij elk terras kondigt men de volgende wedstrijd op hun eigen scherm al aan.
We doen ons tegoed aan een flinke coup met ijs, en proberen de tijd te rekken.
Eenmaal in ons huisje geniet ik van de siësta en ondertussen is de tafel alweer gedekt. Wanhopig proberen we even samen naar het strand te kunnen gaan en alle trucjes worden uit de kast gehaald.
Als we toch samen een strandwandeling hebben gemaakt komt de Italiaanse Nederlander Angelo Andrean binnen lopen.
Angelo is met de trein vanuit Den Bosch in deze badplaats aangekomen, en is met de laatste vakantie dagen bezig.
De ontmoeting ervaren we als prettig, en samen maken we ons op voor de wedstrijd Nederland - Duitsland die we onder het genot van een glas wijn en een lekkere Italiaanse maaltijd op een terras bekijken.
We spreken af dat we morgen een tegenbezoek afleggen
Moe maar enigszins voldaan over de uitslag van de wedstrijd, zoeken we ons bedje op.
Wel te rusten.
 
Dag 6, woensdag 16 juni 2004.
 
Het is een bedompte morgen als we wakker worden. Maria slaapt overal doorheen als wij al aan het ontbijt zitten.
Na het ontbijt maken we een lange strandwandeling tot aan de pier, waarna we via de winkelpromenade richting Lucerna gaan.
We kopen nog even de Telegraaf en laten ons op een terras stoeltje zakken. Daarna doen we samen de dagelijkse boodschappen, en maakt Gabriella voor ons drieën tomatensla met komkommer en tonijn.
Maria zit warempel op het balkon, een leeg pakje sigaretten op de tafel, en zweert dat ze nog geen sigaret gerookt heeft.
De Telegraaf is het enige contact met ons vaderland, geen t.v en ook geen radio zorgen voor een Hollandse onthaastingmethode.
Eindelijk ga ik languit bed liggen om een klein dutje te doen, alvorens we naar Angelo aan de Via Mercato gaan.
Angelo zit in een heel klein pensionnetje waar geen gelegenheid is om koffie aan te bieden, daarom nodigt hij ons uit om naar eetgelegenheid en pension “”Carla”” te gaan waar we aan de witte wijn gaan.
Dit valt slecht in mijn lichaam, en na twee glazen stap ik bijna dronken in de auto.
Ik val als een blok in bed, en realiseer mij dat dit niet bij mij past.
Ik probeer dan ook actief te worden om de drank uit mijn lichaam te halen.
Gabriella maakt de keuze om naar het restaurant Da Emiliana onder het complex “”Cristallo”” te gaan, er is immers een stille wens dat moeders hier iets van herkend uit het verleden.
Maar niets is minder waar, iedereen herkent Gabriella en haar moeder. Alles is hier hetzelfde gebleven zelfs de eigenaars, maar Maria kijkt alleen om zich heen en ziet niets meer dan haar bord, en vraagt wie dit allemaal zijn.
Als ik thuis kom laat ik mij in bed vallen, het zit niet lekker in mijn hoofd en voel mij beroerd. Gabriella en ik praten veel met elkaar, hoe op dit moment haar moeder onverwacht in een slechte levensfase zit. We zullen de realiteit moeten aanvaarden dat sommige zaken zich in beweging zetten, zonder dat wij hier invloed op kunnen uitoefenen. Vast staat dat dit haar laatste uitje in haar vaderland zal zijn.
Onze persoonlijke voorstelling van onze gezamenlijke vakantie, loopt anders dan we gedacht hadden.
Zullen we de zon nog voelen op een strandbedje?
Wel te rusten.
  
Dag 7 donderdag 17 juni 2004
 
De dag begint vandaag zonnig, en ik sta te springen om brood te halen.
Ik besluit om een stukje hard te lopen om de vastzittende kou uit mijn hoofd te halen.
Dat gaat maar middelmatig, mijn lichaam staat in brand, en besluit om maar weer naar de Farmencia te gaan.
Zonder dokters verklaring krijg ik echter niets van hun, en onverrichte zake ga ik weer naar huis.
Ondertussen belt de familie van Maria uit Udine, dat ze vanmiddag even langs komen om even lekker bij te kletsen.
Het antwoord van moeders is van, zeg maar dat ik er niet ben!
Het gevoel van onmacht, en teleurstelling wordt dan ook bij Gabriella zwaar op de proef gesteld.
Ik heb nu even de tijd om achter mijn P.C. te gaan zitten alvorens ik mij ga omkleden voor de visite.
Met een grijze Audi waar je u tegen zegt, komen Tonnie en Carla en Adriana ons bezoeken. Na een welkomst drankje gaan we op de boulevard flaneren, en komen uit bij Fernando de pizza specialist.
We kiezen gemeenschappelijk voor een Pizza Capricoza dat een goede keuze blijkt te zijn.
De sfeer is uitstekend en de moppen gaan over de tafel. Ook ontpopt Tonnie zich als goochelaar en ik neem mij voor dit aan Robbert over te brengen.
Ik worstel mij tussen het Italiaans, Duits en het Nederlands. Maar een ieder heeft de rust om het voor mij te vertalen .
Ons moeders wil per Se de rekening betalen en daar hebben wij geen bezwaar tegen.
Wij zwaaien de familie uit en wandelen naar ons appartement. Op het balkon belt Gabriella naar Franca en zelf bel ik naar Christel, om een beetje contact met de familie te houden.
Ik hoest nog steeds alles bij elkaar en ga morgen met Lella naar de huisarts als dat morgenvroeg nodig blijkt te zijn.
Maria zit alweer met de kaarten gedeeld aan de keukentafel, en op deze manier denk ik dat we de avond besluiten.
 
Wel te rusten.
 
Dag 8, vrijdag 18 juni 2004
 
Voor het eerst sinds dagen word ik wakker zonder te hoesten. De zon komt ons tegemoet en gezamenlijk zitten we te ontbijten. Gabriella doet vruchteloze pogingen om moeders wakker te krijgen.
Dan om 10 uur strompelt ze het balkon op en gaat snel naar binnen omdat het volgens haar te koud is. Als ze ontbeten heeft moet ik van haar naar buiten want ik ga eerst een sigaretje roken zegt ze heel eenvoudig.
Als ze hier mee gereed is begint ze als vanzelfsprekend met de afwas, en hier kan ze zich helemaal mee uitleven, zo als het zich laat aan zien.
Gabriella en ik nemen ons samen voor om voor het eerst deze week naar het strand te gaan, en hopen dat dit zal lukken, maar eerst ga ik op pad om een krantje te kopen.
Eenmaal gekocht staat er een heerlijke lunch op tafel, en we doen ons te goed aan de Italiaanse heerlijkheden.
We lezen nog wat en gaan samen naar het strand waar het heerlijk vertoeven is.
Het water is heerlijk van temperatuur, maar het heerlijkst is toch het slapen op het matrasje.
Als we thuis komen zegt Maria dat ze heeft geslapen, ze heeft ons niet gemist.
Van afstand kijken we wel met regelmaat, of er geen rookpluimen boven ons complex hangen!
Lekker gedoucht gaan we de stad in om te eten, het restaurant dat we kiezen is er een met een stip. Het heeft stijl en een goede kaart. Lekker in de buitenlucht en met een schuin oog naar de wedstrijd Italië Zweden kijken.
Nadien slenteren we wat door de stad en wordt Maria herkend bij een schoenenverkoper. Alle winkels zijn open en het is gezellig druk in de straat. Gabriella en ik kopen alle twee een paar nieuwe stappers, en daarna wandelen we weer naar de auto.     
Met het spelletje kaarten maak ik ze beiden in, en met een goed gevoel kan ik dan de dag besluiten.
Wel te rusten.
  
Dag 9 zaterdag 19 juni 2004
 
Het is wederom heerlijk weer en hoeven nergens aanstalten voor te maken.We liggen dan ook lekker na te genieten. Als Maria de slaapkamer uitkomt, trekt ze mijn nieuwe stappers aan en paradeert er mee door de woonkamer. De humor is nog niet verdwenen. Na het ontbijt wacht de afwas wacht al weer op haar.
De krant van de zaterdag is er nog niet, en maak ondertussen dan plannen om de zaterdag te vullen.
We rijden even samen naar Pineta, het andere stadsgedeelte van Lignano.
Het winkelcentrum is er gezellig en we verkennen een internetcafé.
Daarna zetten we de auto weg achter ons appartement en gaan te voet ergens een terrasje pikken. We doen de boodschappen voor de middag lunch, en de dag kan niet meer stuk als ik de krant van zaterdag zie liggen.
Ik begin te wennen aan de Italiaanse keuken en wil dit nu ook thuis in voeren.
( dit laat ik niet lezen)
 
Na de gebruikelijke siësta ga ik hardlopen, en Gabriella gaat met Oma wandelen.
Gabriella komt geestelijk uitgewoond thuis, en zelf kom ik als herboren in huis strompelen.
Het heerlijke zweten tijdens het hardlopen heeft mij goed gedaan, en denk dat ik er weer overheen ben. Oma stuurt mij met regelmaat naar buiten, als ze binnen een sigaret opsteekt.
Voor mij is dit de omgekeerde wereld.
Maar er staat weer een heerlijke maaltijd te wachten, en hebben vanmorgen al een tafel gereserveerd bij een buitenterras waar een grootbeeldscherm al wacht voor de wedstrijd Nederland -Tsjechië.
De avond begon zo mooi, goed eten, lekkere sfeer, 2-0 voor en dan met 2-3 verliezen geeft mij een klote vervolg van de avond. Het begint loeihard te waaien en kunnen net op tijd alles afsluiten.
Tot overmaat van ramp wil Maria ook nog een sigaret voor mijn neus opsteken in de woonkamer, ga maar naar buiten zegt ze tegen mij, en ik loop woest weg. Gabriella ligt dan weer zwaar onder vuur. Zij moet de situatie weer redden. Op dat soort momenten denk ik dat het beter is om naar huis te gaan.
Wel te rusten.
 
10e dag, zondag 20 juni 2004.
 
Het is echt hollans weer, zware regenval en felle dondersslagen.
De dag begint toch al slecht als ik denk aan de voetbalwedstrijd van gisterenavond.
We gaan vandaag naar Tonnie en Carla, maar tot overmaat van ramp wil Moeders niet mee.
Ze zit in haar pyjama voor zich uit te kijken en wil zich opsluiten voor het onweer.Ze wil naar Holland, en dan steekt ze ook nog een sigaret op in de kleine ruimte.
De spanning stijgt naar een kookpunt, en na een korte afkoelingsperiode zeg ik haar de wacht aan. Mopperend zet ze zich in beweging maar het gaat niet van harte. We hebben samen veel overredingskracht nodig om haar in de auto te krijgen.
Ze begrijpt absoluut niet dat mensen haar nog iets willen mee geven in deze laatste levensfase.
We gaan op weg naar Fagagna en omdat het moeilijk te vinden is worden we bij Udine
Zuid opgewacht, door Fabricio en Monica en de tantes uit Udine.
Aangekomen worden we warm onthaald door Carla en Tonnie, Adriana, Adelina, Anna, en de kinderen: Fabricio, Marko, met hun schoondochters: Monica en Fransesca.
Het is een schitterend huis tegen een bergwand aangebouwd, met net zoveel ruimte onder de grond dan erboven.
Koud binnen zitten we al aan tafel en het eten is meer dan voortreffelijk.
Allerlei Italiaanse gerechten worden ons voorgeschoteld die we wel weten te waarderen.
Het is jaren geleden dat ik zo gastvrij ben onthaald. Ook ontbreekt het niet aan persoonlijke aandacht, terwijl het best moeilijk is om te communiceren in 3 soorten talen.
Als we hartelijk uitgezwaaid worden, loopt Maria weg of ze na het boodschappen doen uit een supermarkt stapt!
Met Tonnie in het Duits, en met Adriana in het Engels. De rest is handen en voetenwerk, of vertaalwerk voor Gabriella.
Als we eenmaal thuis zijn is het tijd voor een kort hazenslaapje, en is er hopelijk nog tijd voor een terrasje. 
 
Dat treft, het is eindelijk droog en we wandelen met zijn drieën naar de stad. Als we thuiskomen, zijn de rapen gaar.
Ik heb de sleutels verloren en zie alle problemen al op mij af komen. Ik ren zo hard als ik kan terug naar het terras en ook hier liggen ze niet! Als ik met de ziel onder de arm terug kom liggen ze op de parkeerplaats naast mijn auto!
Hier zal nog wel even over gesproken worden, maar eerst kaarten.
Ik word weer flink afgedroogd, maar ik troost mij met de gedachte dat er geen enkele pot op de reglementaire manier door de Andreans is gewonnen!
 
Wel te rusten
 
11e dag, maandag 21 juni 2004
 
Het weer is opgeknapt en we kunnen als het nodig is buiten eten. Maar dat is nog niet gebeurd deze vakantie.
Voor Maria is het allemaal te koud, het tocht of ze is bang.
Ik ben blij dat de telegraaf er al is, kan ik nagaan of mijn gekanker op de bondscoach Advocaat terecht is geweest.
Als de plichtplegingen van het ontbijt voorbij zijn, ga ik naar het Internet café om enkele vrienden en familie een groet over te brengen. Dat lukt wonderwel, mijn eigen mailbox bekeken en een aantal mails geretourneerd.
Als ik terug kom is het etenstijd, en heb ik het gevoel dat wij elkaar even moeten ondersteunen. Het is niet altijd gemakkelijk om je vakantie geheel en al in dienst van je moeder / schoonmoeder te moeten stellen.
Gabriella heeft voor de lunch heerlijke broodjes gehaald, en wij vertellen tegen Oma dat we nog even boodschappen moeten doen. Het is een leugentje om bestwil, we willen eventjes alleen zijn op het strand, ver weg van ons moeders. Soms moet je even aan je zelf denken!
Maar dit mag alleen op de voorwaarde dat we sigaretten meebrengen.
We komen terug en uiteraard en onbedoeld hebben we de sigaretten vergeten.
Het huis is te klein als ze dit verneemt, en als een klein kind zeurt ze om een sigaret!
Het voelt voor mij aan of ik in de 2e wereld oorlog munitie bij de vijand probeer te lenen.!
Dan gaan we ons opmaken voor het avondeten en dat zal weer veel vergoeden.
Nu aan het eind van de vakantie begin ik te realiseren, hoe groot de aversie tegen roken is geworden, en hoe kwetsbaar mijn longen zijn geworden voor alles wat met rook te maken heeft.
Wij gaan een nieuw restaurant uitproberen, en hier in de buitenlucht van het terras wil ze niet roken. Daar heeft Opa last van zegt ze. Eenmaal thuis wil ze meteen naar bed, en enkele minuten later komt ze weer terug want ik wil roken roept ze.
Ze brengt ons soms tot wanhoop maar er komen ook wel weer leukere momenten.
Het appartement moet hermetisch afgesloten zijn, ook de rolluiken anders gaat ze niet naar bed. Zelf slaapt ze met de lamp aan.
Ook wij gaan naar bed, morgen is de dag naar Pim Fortuin in Provesano,
en van Frida uit Fanna.
Wel te rusten.
 
12e dag dinsdag 22 juni 2004
 
We hebben alle twee slecht geslapen, een auto alarm gaat de halve nacht af, de dekens zijn muf en het is koud.
Toch is het in de morgen weer prachtig weer. Bij de bakker haal ik een vers brood en de verkoopster is bijna een vriendin van mij geworden.
We ontbijten samen met Oma die, voordat ze zich aankleedt nog een poging onderneemt om haar eigen record nicotine inhaleren probeert te verbeteren.
De een na de andere gaat de lucht in. De auto heb ik al bij de voordeur geparkeerd alsof ik de taxi chauffeur ben.
Dan gaan we eindelijk om 11.00 uur op weg. Fanna is een klein dorp dat door een goede omschrijving van Angelo en Graziella goed te vinden is. We komen dan ook, na het dorp zes keer van alle kanten gezien te hebben, onverwacht aan bij een Frida. Frida woont in bij Fernando en Mali. Deze halen op hun beurt de familie camelia en camelia uit Arba op alsof wij een toerischtische attractie zijn.
Het is een echt warm welkom en meteen komt de fles op tafel en wordt er voor ons gekookt.
Om mijn blaas te ledigen, loop ik naar de ruïnes doe om hun huis staan.
Op de terug weg kunnen we het dorpje Provesano niet vinden, terwijl we er vlak bij zijn geweest. Doodmoe komen we thuis van al het reizen en zoeken.
Het begint ook Het avondeten moet beslist plaatsvinden, achter in de eetzaal waar het lekker warm en benauwd is.
Jammer dat we geen kaarten bij ons hebben, dan hadden we mooi even kunnen kaarten zegt Oma. Ik sta letterlijk op knappen als ik niet snel even weg kan.
Wij trekken alle registers open om samen zonder Oma nog even stoom af te kunnen blazen. Na een lange wandeling kom je weer een klein beetje in je eigen wereld terug. Het is zowaar geen pretje om de hele dag iemand op sleeptouw te moeten nemen.
Wel te rusten.
 
13e dag, woensdag 23 juni.
  
We kunnen voor het eerst samen ontbijten, Oma slaapt als een roosje, maar wel eentje met doornentjes.
Er moeten allerlei boodschappen gedaan worden voor het thuisfront en eigenlijk wil ik vandaag nog even stoom af blazen.
We gaan even naar de PAM, dit is een supermercator. Hier begint de eerste ellende voor vandaag al. In het stadsgedeelte Pineta blijkt niets te koop. We gaan maar naar huis. De thermometer stijgt letterlijk en figuurlijk.
De koffers liggen klaar en het is beter dat ik even verdwijn. Een oude wens gaat in vervulling als ik het dorpje Provesano opzoek.
Bij het kerkje blijkt geen kerkhof te zijn, wel het voormalige woonhuis.
De poort hangt vol met versierselen, en allerlei Hollandse herinneringen zijn uitgestald.
Bij toeval komt er een Belgisch echtpaar aanrijden en we maken van elkaar foto,s van het standbeeld dat door het hekwerk te bezien is.
We zoeken het kerkhof op en van verbazing val je bijna achterover. Een praalgraf zoals je ze zelden nog zult zien. Talrijke Nederlandse groeten met knuffelbeertjes en boodschappen versieren de graftombe.
 

  
We drinken nog een kop koffie in hun Camper en stellen ons aan elkaar voor.
Het zijn George en Jamain uit het Belgische Peer.
Als alles in orde is geef ik een Pim Fortuin groet, en rij als de weerga naar Lignano.
 
Op de terug weg ben ik een prooi van de Italiaanse Carabinieri en ik word compleet gecontroleerd.
Eenmaal thuis tref ik een lieftallige Italiaanse Moeder en dochter aan die elkaar het leven de hele middag hebben zuurgemaakt.
We gaan wat eten en dat blijkt een opluchting te zijn voor alle partijen.
De auto staat bijna ingepakt, maar de voetbal avond is compleet naar zijn moeren en zal er ook niets meer van zien.
Wel te rusten.
 
14e dag donderdag 24 juni.
 
Voor ons is het een verademing dat we naar huis kunnen.
Oma heeft de hele nacht rondgelopen daardoor ben je zelf ook geregeld wakker.
We maken ons gereed voor vertrek en als we aan tafel zitten voor het ontbijt maken we Oma wakker. Ze loopt maar in de weg en overal zit ze aan om te controleren of we niets vergeten zijn.
Uiteindelijk vertrekken we dan ook om 6.50 uur van uit Lignano.
Het verloopt voortreffelijk en nergens is er ook maar iets van enige drukte te merken.
Op de Tauern autobaan stoppen we voor de koffie en het uitzicht is er fantastisch.
Bij de laatste rustpauze wil ze per se in de auto blijven zitten en een sigaret opsteken. Bij mij gaan dan de haren overeind staan en uiteindelijk staakt ze het verzet om niet in de auto te roken.
Uiteindelijk stoppen we deze dag in Hockenheim waar we een Hotel opzoeken.
 
In de nacht roept ze luid om Lisa ( die in Holland is achtergebleven) en ze klaagt dat wij met de lamp uit gaan slapen.
Nog even volhouden denk ik dan morgen gaan we naar huis.
 
15e en laatste dag vrijdag 25 juni 2004.
 
We hebben naar omstandigheden goed geslapen, de bedden zijn goed maar de Duitse broodjes zijn keihard.
Een ding zorgt er voor dat ik op de been blijf en dat is dat ik naar huis ga.
Als we zo,n 1200 km hebben gereden in het buitenland dient zich ons vaderland aan en de laatste 100 km is het dan ook file en nog eens file.
Iets wat we nergens hebben meegemaakt maken we nu in ons eigen land mee.
 
Warempel in Den Bosch begint Oma de weg te kennen en ze is niet meer te houden.
Als een jonge meid rent ze naar haar huisje en hoor ik haar zelfs in het Hollandse zeggen:
Mevrouw en Mijnheer bedankt voor de vakantie. We vallen bijna om van verbazing.
 
Ze is dan ook helemaal weer de oude en loopt als een haas door huis.
 
Als het haar levensvreugde geeft, is het de moeite waard geweest.
 
Afsluiting;

Als eerste wat in je opkomt, is de vraag is het de moeite waard geweest?
Het antwoord hierop is volmondig ja.
 
In dit levensstadia, hebben we Oma een wens in vervulling laten gaan waar ze lang mee bezig is geweest.
Later zal waarschijnlijk het gevoel komen van … bij ons zelf.
We hebben leuke Familie leden leren kennen ( dat geldt uiteraard voor mij zelf)
Gert Arentz.