Vakantie verslag van Gert Arentz en Gabriella Andrean.
Periode van 27 maart t/m 3 april 2004
Waar: Side in Turkije.

Inleiding:
De reis hebben we geboekt via Internet en de kosten waren 773,40 Euro. Op dit bedrag volgt nog een korting van 100 Euro. De 8 daagse vakantie vlucht is “”All inclusieve””  


Dag 1 zaterdag 27 maart.

Op het laatste moment is het vertrek van Amsterdam gewijzigd in Eindhoven.
Zo komen we om 8.30 uur aan, op de lang parkeren plaats van vliegveld Eindhoven.
Met 15 minuten vertraging gaan we om 10.45 uur het luchtruim in richting Antaly.
  

De vlucht gaat per Airbus en met Turks personeel kunnen we al wennen aan de taal.
Een maal geland, dien je eerst een visum te kopen om de staatskas te spekken, Dan kan de vakantie echt beginnen en gaan we de balie opzoeken van Sunrise.
Dan blijkt dat we niet op de lijst van de reisleider voorkomen, en de eerste ongemakken komen aan het licht.
Met een rammelbus en oude autobanen komen we aan in ons Hotel “”Pegasus World””
Het is net of je van de 19e eeuw zo de 21e eeuw binnen komt. Armoede onderweg tegenover pracht en praal in ons hotel en langs de kust.
Het inchecken gaat niet bepaald publieksvriendelijk, en het geld vliegt je uit de knip.
Gabriella stoort zich al snel aan de alleen maar Duitse voertaal, en een aardige hulp die aan ons ziet dat wij uit ons kikkerlandje komen begint al snel over Pierre van Hooidonk.
De kamer is van een uitstekend gehalte, en we maken een wandeling om de zaak te verkennen.
Het is al snel tijd om te eten en schuiven dan ook aan voor de hoofdmaaltijd.

Alle buitenlandse gerechten zijn uitgestald dus eten we ( ik) als snel te veel.

Om 21.00 uur zijn we beiden uitgeteld en gaan naar onze kamer waar de T.V. ons leert dat het alleen maar Duitse programma zijn. Zelf heb ik hier het minst problemen mee. Ik haal nog even snel een gratis glas water op de gang en maken aanstalten om naar bed te gaan.

Wel te rusten  

Dag 2 zondag 28 maart.  

We hebben redelijk geslapen en liggen nog even na te genieten.
We testen het sanitair en maken ons op voor het ontbijtbuffet.
Het is de eerste dag van de zomertijd, en omdat we gisteren bij aankomst aan de Turkse grens de tijd al een uur vooruit hadden gezet, dachten we dat dit vandaag niet nodig was.
Mis dus, we komen dan ook rijkelijk laat aan tafel en verbazen ons erover dat ze al aan het opruimen zijn. Uiteindelijk gaat het lampje branden en gaan snel naar de welkomst borrel van onze reisleider Tai.
Ik laat de kluis in onze kamer activeren om al onze waardevolle spullen te kunnen bewaren.
We besluiten om nergens aan mee te doen en maken een strandwandeling van ongeveer een uur.  Daarna is er gelegenheid om opnieuw aan tafel te gaan, en maken er smakelijk gebruik van. Uiteindelijk val ik in bed voor een middagdutje.
Als we wakker worden slepen we onze lichamen naar het zwembad, alwaar we de krant lezen en u raad het al, wederom een dutje. We nemen even een kijkje in het krachthonk maar zijn er ook weer snel weg.

Om 17.30 uur gaan we naar onze kamer voor de broodnodige rust!!!!!
 
(De slaper dat is Gert) aldus een protesterende Gabriella!
Inmiddels is het na de verplichte figuren alweer 19.00 uur en tijd om te bunkeren.  

In de vreetschuur is het altijd lawaaierig en druk. Toch is het aanbod zo groot dat het weer moeilijk kiezen is. In de lounge van het hotel tappen we zelf nog even een paar glazen wijn en duiken we vreemd genoeg vermoeid het beid in.  

Dag 3 maandag 29 maart 2004  

Ik kan niet wakker worden, en na lang aarzelen moet ik van Gabriella onder de douche.
We komen als een van de laatste van het sterke geslacht in de ontbijtzaal, hier knap ik weer snel op na een lekker gekookt eitje.
Na een wandeling lopen we een verkoper van het Turkse stoombad tegen het lijf, en maken hier een afspraak mee voor dinsdag 16.00 uur.
Dan gaan we naar onze kamer voor de dagelijkse gang naar het toilet en kleden we ons om voor een zonnige strandstoel.
De krant lezen is telkens een drama door de zeewind en automatisch lig je weer te pitten.
Ik besluit om een stukje hard te lopen, maar dat mislukt doordat de benenheftig protesteren.
Ik wandel dan ook lekker terug en probeer het nogmaals met Gabriella. Na 1 km gaan we weer terug, het is tijd voor de koffie met iets lekkers erbij. De liefhebbers met vooral de Duitse nationaliteit vliegen als parasieten op de stroop af. Eerlijk gezegd doen wij er net zo aan mee!

De lachspieren van Gabriella werken nog prima als ik letterlijk en figuurlijk een mistap maak.
De vloer van de entree bestaat gedeeltelijk uit glazen elementen. Water en glas lijken veel op elkaar, dus u raadt hel al ik stap zo in de vijver.
Om 17.00 uur wandelen we weer richting het kazerneblok om effen lekker op je zelf te zijn.

In de namiddag is het altijd even rustig om dit verhaal te schrijven, en tevens kan Gabriella even met haar boek tot rust komen op ons balkon.
We frissen onze lijven op en gaan naar de vreetschuur.
Het begint te lijken op een snelle hap, want in een mum van tijd zaten we al aan de koffie.
De Turkse thee is een waren aanwinst! Bij een tapijt boer worden we naar binnen getrokken, en eigenlijk vonden we het dit maal niet erg. We leren onder het genot van de thee hoe en waar de tapijten worden gemaakt.
Dan bellen we even naar Lisa en Paul en gaan weer terug naar de lounge waar een live optreden is van opgemaakte mannen die voor vrouwen willen doorgaan.
Morgen willen we eens vroeg opstaan. Benieuwt of dit lukt.

Wel te rusten.

Dag 4 dinsdag 30 maart.


Voor ons doen zijn we op tijd aan het ontbijt, en gaan nog even terug om een sanitaire stop te maken. Dan begint de ellende, bij het naar buiten gaan laat ik de elektronische kaart binnen liggen en kunnen dus niet meer de voordeur openen.
Dit uitgelegd hebbend bij de balie word ik terug gestuurd met een tijdelijk pasje, maar deze blijkt niet te werken.
Ik krijg dan weer een nieuwe en voor de zekerheid gaat Gabriella mee omdat ik niet goed geluisterd heb? Maar ook Gabriella krijgt de voordeur niet open.
Dan ben ik het zat en geef de schoonmaakster die in de buurt is een Euro en maakt de deur voor ons dankbaar open.
We gaan alsnog naar de bushalte voor een bezoek aan Side, en eenmaal aangekomen gaat de tijd 200 honderd jaar terug. Op elke hoek staan pilaren en stenen uit de geschiedenis.
De winkelstraat is fantastisch maar we worden 333 maal met allerlei trucjes naar binnen getrokken.
Bij elke hoek moeten we wat drinken en iedereen vraagt waar je vandaan komt.
Het is dan ook niet leuk meer en durven zelfs geen foto meer te maken.
Met twee spijkerbroeken, 1 riem en een handtasje gaan we weer naar de bushalte toe.
We doen ons tegoed aan de middagmaaltijd en gaan nog even een tukje doen lees: stukje lezen!
Dan maken we ons op voor de grote uitdaging van vandaag!
Het Turkse badhuis is een luxe die we alle twee wilden uitproberen. Bij het binnenkomen worden we begeleid naar een zweetkamer met een grote warme steen waar we naakt op moeten liggen.
Als we opgewarmd zijn, realiseer ik mij hoe lang het geleden is dat ik door een jonge vrouw ben gewassen, geschrobd, gemasseerd en afgedroogd ben. Het ritueel eindigt op een slaapstoel met een warm glas inlandse thee.
Dan gaan we naar onze kamer en rusten uit van de inspanningen.
19.30 uur is het inmiddels en slepen ons naar de vreetschuur.
We eten veel groente en kiezen de gerechten uit die we rangschikken onder verstandig eten.

Het eten begint een uitgelezen draaiboek te worden. We weten precies waar en wat er ligt, en in welke afdeling de vette hap ligt.
Met de ogen dicht kan ik de wijn halen, toch eet ik teveel van het goede. De zoetigheden na de hoofdmaaltijd zijn de grote boosdoeners.
In de foyer drinken we de koffie en de wandeling om het zwembad betekent het einde van de dag.
Wel te rusten.  

Dag 5, woensdag 31 maart

Een dag zonder verplichtingen, misschien hebben we het nodig.
Het ontbijt is als vanouds. Elke dag een eitje, zoete broodjes, en een bakje yoghurt met honing en alle soorten müsli.
De koffie beginnen we aan te wennen en voelen ons thuis zo als het hoort te zijn.
We installeren de strandstoelen en neem afscheid van Gabriella. Ik stort mij in de fitnesszaal om mij af te beulen. Daarna is het joggen geblazen tot de pier en weer terug.
Het idee dat ik op het strand en langs het water loop houd mij overeind. Het gaat niet lekker en word gestraft voor de dagen met luieren, vreten en zuipen.
Ik pers er nog een rondje zwemmen uit en strek mij op de strandstoel.
Maar het is warm vandaag, een parasol is niet te krijgen en liggen vol in de zon te bakken.
We verhuizen even naar onze kamer waar ik mij op bed laat vallen. Het is inmiddels 14.00 uur en gaan wat drinken.
Als we eenmaal weer terug zijn zwem ik 2 x 100 meter borstcrawl met een tussen pauze van een uur. Samen halen we een glas water en als het helemaal te heet is pakken we alles in en verdwijnen we naar onze kamer.
We gaan een stuk wandelen maar dan blijkt dat als je uit de zon komt het berekoud is.
We zitten dan snel achter de koffie en voor het eerst weersta ik alle zoetigheid.
Zoals gewoonlijk maken we ons dan weer op voor de avond dis.
 
Het is 19.30 uur als ik de lekkerste maaltijd van de gehele week serveer!
Op mijn bord liggen alle nationale gerechten door elkaar gemixt.
De bedoeling is om gebruik te maken van een computer van het internetcafé maar deze is bevolkt door de jeugd met hun moordzuchtige spelletjes.
We drinken dan een kop koffie in de lounge en gaan vroeg onder de wol.
Wel te rusten.  

Dag 6 donderdag 1 april.

Onder het ontbijt gebeurt mij iets waar ik bij een ander al jaren om gelachen heb.
Niets vermoedend haal ik achteloos een eitje en sla hem met geweld de kop af
Ik raak hem precies in het midden en de omstanders, met Gabriella in een hoofdrol liggen te schuddebuiken van het lachen. Dikke klodders drijven over mijn handen!
We gaan deze dag naar Manavgat en dat blijkt een gouden greep te zijn.Met de bus gaan we samen voor twee euro naar een gemoedelijk stadje.

We brengen een bezoek aan de markt, en wat ons opvalt in tegenstelling tot in Side dat deze mensen niet opdringerig zijn.
De groente markt is een aanzien waard. Veel delicatessen en een overdaad van prachtige groenten waar wij in Nederland een puntje aan kunnen zuigen!
We drinken Turkse thee op een terrasje bij de vriendelijke gastheer.
Uiteraard kopen we lingerie, een handtasje en een bijpassende dames beurs!
Graag had ik mijn kledinglijn willen aanvullen, maar de vrees is groot dat de koffers voor de terugvlucht te klein zullen zijn.
Ook de waterval van Manavgat is de moeite waard en de Thee is er drie maal goedkoper dan bij de vriendelijke gastheer op de markt!
We zijn op tijd in ons hotel, en voor het eerst deze week begint het lichtjes te regenen.
Dat wordt dan koffie en witte wijn drinken op de sofa van de lounge.
We gaan naar ons knusse paleisje en doen de dingen zoals ze komen.
De T.V. met zijn 30 kanalen spreekt 3 talen, Engels, Turks en Duits. Ik mis het Nederlandse Journaal, en horizontaal wacht ik tot het 19.00 uur is voor de warme maaltijd.
Natuurlijk eet ik teveel, maar het aanbod is weer riant. Daarna trekken we ons terug op de bank en genieten van de koffie met een goed glas wijn.
We komen tot diepgaande en warme gesprekken en druipen om 23.00 uur af naar ons onderkomen.
Wel te rusten.

Dag 7 vrijdag 2 april.

Ik wordt wakker geknuffeld door mijn partner, en gewezen op het naderende afscheid.
Immers het laatste ontbijt op dit complex komt eraan, morgen zitten we immers tegen deze tijd in het vliegtuig.
Het heeft de afgelopen nacht flink geregend, en onze balkonstoelen zitten onder het “”Sahara zand.”” De onweersbuien heb ik in tegenstelling tot Gabriella niet gehoord.
We maken de strandstoelen gereed, het is immers weer prachtig weer en zelf maak ik een hardloop testje. Het is eindelijk weer hardlopen i.p.v. harken.
Daarna leg ik mij in de zon en als ik wakker wordt trek ik soepel een baantje van 100meter.
Inmiddels is het tijd om uit de zon te gaan en langzaam wordt het duidelijk dat we de voorbereidingen moeten treffen voor de terugreis.  

We hangen een beetje rond tussen het zwembad en onze kamer. Het is duidelijk, we gaan naar huis. Het avondeten is opgesierd met een fles wijn en daarna is het vroeg naar bed.
De wekker hebben we om 2.30 uur gezet. De bus staat klaar om 3.30 uur.

Wel te rusten.

Dag 8 zaterdag 3 april.

We staan midden in de nacht op. Een snelle knuffel en als een haas door ons huisje heen.
Om 10 voor drie klopt iemand op de deur, het blijkt de koffer boy te zijn en vraagt doodleuk of we al klaar zijn.
Ik vertel hem dat ik de koffers wel op de gang zet en gaan met onze werkzaamheden verder.
We gaan naar de lounge en betalen onze rekening. Het bedrag lijkt mij niet hoog dus ik betaal het contant.  Dan controleer ik de rekening en kom er achter dat de borgsom voorde sleutel niet is verrekend.  De jongens denken 10 Euro te verdienen, en Gabriella wil niet hebben dat ik stampij maak. Het zit mij niet lekker en ga weer terug.  

Ik confronteer de jongens hiermee, en zonder blikken of blozen krijg ik de 10 Euro terug. Ik noem dit gluiperig, en als ik dit niet had gedaan had ik hier altijd een slecht gevoel aan overgehouden.
De busreis leggen we slapend af en als we uitstappen, begint de stress alweer te werken.
Meteen door de veiligheid sluis levert al gelijk de nodige problemen op.
Half uitgekleed lopen we vervolgens naar de douane. Vervolgens naar de boarding en ook daar is het oppassen geblazen. Zelfs bij het naar binnen gaan van het toestel vragen ze nog naar mijn pas.
Al vliegend komen we in Eindhoven, waar we met 15 minuten bij de auto staan.
Al met al een is er niets verkeerd gegaan en zitten we al spoedig aan de Boekweitstraat aan de koffie.

En nu eens geen wel te rusten! Er moet gewerkt worden!

Dit was een waar verhaal: ik was er zelf bij.

Gert Arentz.