Vakantie verslag Gabriella en Gert naar Cyprus

Dinsdag 26 augustus 2003.

Leslie Kwee is de chauffeur die ons naar Schiphol brengt, daar kunnen we met een vertraging van 3 kwartier vertrekken naar Cyprus.
De vlucht heeft plaats met een nieuwe Airbus 320 die een directe lijnverbinding onderhoud tussen Amsterdam, Paphos, en Lanarca, op het eiland Cyprus.
Het is inmiddels 23.30 uur plaatselijke tijd als we de betonnen startbaan van het eiland onder ons horen denderen.
Binnen enkele minuten stonden we zowaar met de koffers compleet met instructies van Ilse, bij de Taxi bus, die ons vervoeren naar Kefalos Beach.
Redelijk afgeknapt melden wij ons om 0.30 uur in de nacht bij de receptie, waar we met een open golfcar naar ons huisje worden gebracht.
Na eerst alles uitgepakt te hebben in het opvallend luxe oord, vallen we op bed voor de nachtelijke rust.
Na de eerste hazenslaap worden we tegelijk wakker en kijken we elkaar aan.
Ik kan niet slapen zegt de een, en de ander bevestigd dat we vast langs de pomp put van het zwembad slapen.
Onze positieve instelling krijgt een flinke knauw en al kankerend brengen we de nacht door.  

Woensdag 27 augustus 2003

Zoals verwacht worden we om 10.00 uur in de ochtend wakker, als de ligweide en het zwembad al redelijk gevuld zijn.
De Hollandse meegebrachte oploskoffie gaat er in als je weet wel, en samen gaan we het complex verkennen.
We kopen snel wat broodjes met ouwe kaas en maken ons gereed voor het bezoek aan Ilse om 11.45 uur in de Lounge van het Hotel.
We regelen een ander appartement op een stillere locatie, en nummer 647 achterlatend, gaan we op zoek naar huisnummer 242.
Na met handen en voeten dit uitgelegd te hebben zwoegen we op het heetst van de dag met onze bagage naar ons nieuwe onderkomen.
Het blijkt een gouden greep te zijn.
Meer privacy en wat vriendelijker, voor de wat meer oudere jongeren.
Als we ons genesteld hebben met weer een kort hazenslaapje, brengen we de middag door bij het zwembad.
De zee is met blote voeten niet te bereiken door de vele rotskeien.
Pluspunt is dat er een fijn terras is waar de koffie heerlijk is.
19.00 uur opgedirkt en al, wandelen we naar de dichtstbijzijnde winkelstraat waar we dineren bij het Roof restaurant.
De wijn is van uitstekende kwaliteit en brengt ons in andere en ook hogere sferen!
Toch gaan we om 22.00 uur naar ons huisje om hier nog een afzakkertje te nemen op ons balkon.
Alles bij elkaar zijn we nog steeds vermoeid, en nog even een stukje film op RTL 4 brengt ons al snel naar bed voor de broodnodige nachtrust.
Wel te Rusten.
 

Donderdag 28 augustus 2003

 

Geslapen als een gezamenlijk blok worden we om 9.30 uur wakker.
Uiteraard word ik er op uit gestuurd om verse broodjes te halen, en gezamenlijk genieten we van zoutloze witte bollen die ik gekocht heb, met de heerlijke Hollandse koffie.
Als we ons opgeknapt hebben wandelen we richting het stadje waar zich de haven en het uitgaans leven zich bevinden.
De koopwoede is nog niet verdwenen, met een hoedje, een zwarte zakdoek voor het hardlopen, en een lende doekje voor Gabriella vluchten we een koopcentrum binnen om te genieten van de Airco.
Op de bovenste etage is altijd het horeca gebeuren, en als we af gekoeld zijn wandelen we weer richting Kefalos Beach.
Hier zoeken we ons strandje op en zowaar doen we een dutje.
Om 16,30 uur hebben we een afspraak met Ilse ( onze reisleidster) om onze schulden te voldoen!
Daarna nemen we een ijsje en vallen in onze strandbedjes.
Na enkele banen te hebben gezwommen gaan we richting huis om te eten, zelf loop ik een half uurtje hard op en neer naar de haven.
We eten spaghetti gemaakt door Concetta.
Het journaal op RTL 4 is echt op zijn Hollands, waarna we een stukje gaan wandelen.
We belanden in een Engelse Pup, waar we belangrijk en diepgaande gesprekken voeren over diverse levens problemen.
In kennelijke staat verhuizen we om 23.30 uur naar ons balkon, waar we de dag besluiten.

 Wel te rusten..

 

 

Vrijdag 29 augustus 2003

 

Als een van de langste slapende in onze etage, worden we om 9.30 uur wakker.
 Het ontbijt compleet met een eitje op ons balkon gaat er met smaak in.
Dan is de dag al een eind op weg, en wandelen we langs het strand naar het toeristenoord Paphos.
Hier genieten we op de kade van de haven, van het uitzicht van de opera voorbereidingen, en van heerlijke drankjes op het terras.
We slenteren door het stadje en vinden met geluk het postkantoor, dat weliswaar gesloten is, maar de moeite waard is om te bezoeken.
(dit geld alleen voor de postzegels) de rest is oud en bouwvallig.
Via de buitenwijken wandelen we terug, dit gaat gepaard met de nodige hindernissen, die ons de hele dag zullen blijven achtervolgen.
We komen in ons park en voor de 2e keer loop ik een stuk hard richting de haven.
Na de zonaanbidding op het strand, gaan we op zijn zondags naar het steakhouse restaurant.
Het eten en de sfeer worden door ons zelf negatief beïnvloed, en de avond zal lang zwaar en moeilijk worden.
Toch vinden we met moeite de slaap.

 
Wel te rusten. ( Now ja?)

  

Zaterdag 30 augustus.

 

De dag begint zonniger dan verwacht, al moet er hard aan gewerkt worden.
Verse broodjes brengen ons in betere tijden, en we gaan naar het busstation om een bezoek te brengen aan de dagelijkse markt in Paphos oud of hoog.
De bus is net weg, en met een taxi komen we in een chaotisch stadsdeel, wat doet denken aan Turkije.
Met de nodige groenten arriveren we weer in ons appartement, waar we een lekker tukje doen voor zover dit mogelijk is.
We verplaatsen ons daarna naar ons privé strandje en lees de Telegraaf helemaal aan flarden.
Het is zaterdag avond en de bedoeling, om een lekker stukje te eten, dus maken we ons op voor het avond eten.
Onze keuze, is het beste restaurant die we tot nu toe hebben gevonden.
Vriendelijke bediening door iemand uit Bangla Desch. Hij is in dienst van het Raffles restaurant.
De avond besluiten we op een strandstoel aan de zee, waar de kleine voetjes van Lella toch het water hebben aangeraakt!
Terug in onze huiskamer vallen we in een Triller film op RTL 4.
We vallen als een blok in slaap

Wel te Rusten.

Zondag 31 augustus.

  

Bij de gebruikelijke boodschappen zit geen zaterdag krant bij.
We slapen uit tot 9.30 uur, en liggen nog even te knuffelen om wakker te worden.
De schoonmaaksters wippen nog snel even naar binnen als wij willen ontbijten.
We nemen ruimschoots de tijd voor de persoonlijke verzorging
We wandelen een stuk Noordwaarts langs het strand, en het blijkt pure zelfkastijding.
Brandende zon op je blote bovenlijf.!
Gabriella kneusde enkele tenen door heldhaftig de Middellandse zee uit te dagen.
We keren snel terug en wanen ons in het paradijs als we op ons balkon een kop koffie drinken.
Uiteraard gaan we naar de ligweide, maar het ontbreekt mij aan de Telegraaf om weg te kunnen dromen.
Om 18.00 uur zijn we dan weer terug voor het RTL 4 journaal.
Om 20.00 uur wordt ik warempel op het verkeerde been gezet wat betreft restaurant.
Het wordt geen Italiaanse Mama-Mia, maar een Grieks Metaxa restaurant.
De klasse druipt er van af, en hebben diep kunnen praten over ons verleden, alles in ontspannen sfeer.
We eindigen de avond op ons balkon met zelf meegebrachte Coca cola en Tonic voor Concetta.

Wel te rusten.

 
 

Maandag 1 september.

 

Voor het eerste vroeg opstaan om het eiland te verkennen.
Snel een krantje gekocht van de zaterdag en de oude broodjes van de zondag opgegeten.
Om 8,30 uur staan wij dan ook bij de receptie te wachten op onze jeep.
Uiteindelijk vertrekken we met zijn zessen inclusief chauffeur, naar het Troodosgebergte.
In het wild levende moeflons nemen we voor kennisgeving aan, maar genieten van de vruchten van de bomen zoals vijgen en Johannes brood.
Uiteindelijk komen we in Kykkos klooster, met originele schilderijen en mozaïek met veel goud.
De afbeeldelingen en voorwerpen dateren nog uit de tijd van Jezus Christus
Onze monden vallen soms stil van verbazing over de enorme rijkdommen.
Een middag lunch past precies in onze verwachtingen, veel producten uit de dagelijkse plaatselijke keuken zijn heerlijk.
We vervolgen onze weg langs het graf van Marcarios door het hooggebergte en zien de lichtmasten van de Engelse militaire basis.
Een bezoek aan een plaatselijk dorpje is hetzelfde als in een tijd machine gaan zitten.
Smalle steegjes en winkeltjes geven weer, hoe het leven op het platte land zich voortsleept.
Ook de reis naar de eindbestemming Paphos, laat veel zien van de schoonheid van de kust.
We zien zelfs Turtels zwemmen. Volgens onze gids zal er iets moois gebeuren als je om 24.00 uur naakt van rots naar rots zwemt.
Al met al hebben we genoten van elkaar, de natuur en de ambiance.
We besluiten de dag bij het Italiaanse restaurant Mama-Mia en aan het strand met de voetjes in het water, is de dag voorbij.

Wel te rusten.

 

 

Dinsdag 2 september.

We worden wakker en de hitte komt ons tegemoet. De airco staat water te geven als een regenbui.
Vandaag is het een rustdag en het is net of het lichaam dit aanvoelt. We kunnen onze draai niet vinden en gaan na het ontbijt de boodschappen doen.
We hebben ons echter uitstekend vermaakt met ons zelf.We blijven lang in ons huisje rommelen tot dat we naar ons privé strand gaan. In onze stoelen op het groene gras, lees ik alle kranten uit die er maar zijn, en dan ontstaat er een leegte.
Slapen, zonnen en weer slapen. Uiteindelijk gaan we terug omdat er ook gegeten moet worden.
19.30 uur trek ik de hardloopschoenen aan en ga 40 minuten lekker joggen. Bezweet en aan de kook kom ik weer thuis. De maaltijd van Lella Concetta is spaghetti en smaakt uitstekend.
Lella kwam op het lumineuze idee om de keukentafel op het terras te zetten. Hier hebben wij ons heerlijk vermaakt. Om 21.30 uur gaan we wandelen en komen terecht op een terrasje waar we een Martini en een Breezer nemen. ( Daarna nog een)
Op het balkon hebben we de avond besloten.
Het was vandaag extreem warm maar de Airco is weer gerepareerd, dus we kunnen weer “”op”” de dekens slapen!

Wel te Rusten.

 

 

Woensdag 3 september.

 

Vandaag idem een geplande rustige dag.
Ik word als eerste om 9.00 uur wakker, en ga mij snel douchen. Er moeten twee kranten gekocht worden, te weten het AD van maandag en dinsdag.
We gaan lang en ontspannen ontbijten en komen ons huis niet uit.
Rusten, lezen en slapen is het motto. Om 13.30 uur wandelen we richting haven.
Het is gloeiend heet en nergens is er schaduw.
Aangekomen zoeken we een terras met airco en genieten van village salade met sinasappelsap. Dan gaan we naar het archeologische park en genieten van de oudheidskundige opgravingen. Mozaïeken, gewelven met funderingen compleet met de toenmalige indelingen.
We verlaten via een sluiproute het park, en wandelen via het strand naar ons huisje. Hier ploffen we op ons balkon. We staan bijna te koken van de hitte.
Douchen en een dutje, doen wonderen en daarna gaan we samen de boodschappen doen.
Lella Concetta maakt van geringe onderdelen, een heerlijk gerecht en genieten op het balkon van de maaltijd
Ondertussen trek ik een fles wijn open!
Al met al een rustige dag, met een mega uitspatting als extra toetje.
We genieten nog lang van de bruisende zee met zijn koele zeewind.

Wel te Rusten. 

 

Donderdag 4 september.

6.00 uur gaat de wekker het lijkt wel een werkdag.
Snel eten en om 7.20 uur staan we gereed bij de receptie.
De bus zit vol landgenoten ook de leiding spreekt Hollands.
Hoofddoel is Nicosia. ( dat terzijnde tijd levkosia zal moeten heten).  Dit omdat dat de wil is van de bewoners.
Via een tussenstop maken we een site sunny tours langs de demarcatielijn.
Ook kunnen we bij Wulfurt ( winkelcentrum) met verrekijkers het andere stads deel zien.
Het voelt aan als een 2e Berlijn, en een gevoel van woede en machteloosheid maakt zich van mij meester.
Wij krijgen een aantal uren de tijd om de stad te verkennen, maar bij het vertrek zien we alsnog de mooie winkelsteegjes die we over het hoofd hadden gezien.
De bus stopt nogmaals in een klein bergdorpje Levkato, waar wij bedolven worden door de plaatselijke middenstand, die je wil inpakken in kleedjes, en behangen met zilver.
Doodmoe komen we thuis, en met een zware verkoudheid gaan we toch maar naar een sjiek restaurant, om de avond te besluiten.
Als een blok laten we ons om 22.00 uur op bed vallen.

Wel te rusten.

 

Vrijdag 5 september

We worden al vroeg wakker van een heerlijke frisse wind. De zee wakkert flink aan, en zijn niet meer van het balkon af te krijgen. We gaan naar ons privé strandje maar een krant is niet te lezen. Na een hazen slaapje gaan we dan ook maar terug naar ons huisje.
We maken een lekkere lunch en verorberen deze op het balkon.
Dan leg ik mij op bed om te rusten. Lella komt bij mij liggen en samen ronken we de middag door. Om 16.00 uur ga ik in bad, en knap er van op maar Lella begint langzaam af te knappen. Wij doen ons nog een uurtje tegoed aan elkaar en wandelen naar de haven.
Hier kopen wij een ring voor Lella, ze is binnenkort jarig, en een droom gaat voor haar in vervulling.
We pikken een restaurant dat dan weer tegenvalt. Een kat onder de tafel en Lella met een enorme verkoudheid. We nemen een taxi naar huis waar ik Lella over de drempel draag en haar de ring over de vinger steek.
Nog eenmaal mag ze hem zien, dan verstop ik hem tot de 13e september.
We besluiten de avond op ons balkon.

Wel te rusten.

  

Zaterdag 6 september.

We tellen de dagen inmiddels af. We hebben slecht geslapen en zitten dan ook vroeg aan het ontbijt.
Na het ontbijt lees ik het Algemeen Dagblad uit, en zitten we nog even te donderjagen.
Als ik terug kom en aan de deur klop, gaat de voordeur open, maar vallen we alle twee stil van verbazing.
We kunnen goed relativeren, maar weten niet hoe we hier op moeten reageren.
Het verleden, laat ons nog niet rusten.
We besluiten om met de bus naar Corel Bay te gaan, om de tijd door te brengen.
We lopen door de winkelstraat en pakken op ons gemak een terrasje.
Mijn hoed van stro, die ik eerder heb gekocht zal er nu nog wel liggen en blootshoofd stappen we weer in de bus.
We gaan wat inkopen doen en genieten van elkaar, en de koffie op ons balkon.
We reserveren een tafeltje voor vanavond en verkassen naar het balkon.
Ik probeer een stukje hard te lopen maar na enkele minuten ga ik terug om dat mijn hoofd er niet na staat.
Dan probeer ik opnieuw of het lukt, en loop 20 minuten richting graftombe om Lella niet te lang alleen te laten.
We gaan naar een eetgelegenheid aan de haven die ronduit slecht is. Toch kan ons niets in de weg staan.
We nemen een taxi voor 4 pond en duiken het bed in.

Wel te Rusten.

  

Zondag 7 september.

Een dag om snel te vergeten.
Geen nieuwe krant, maar wel gemotiveerd om nog iets te doen.
Ik verheug mij op de terugreis en denk vooral in de nacht aan de vele zaken die thuis weer geregeld moeten worden.
We genieten wel zoals zovele morgens, van het ontbijt op ons eigen balkon in ons eigen nakie.
Het strandje voel ik vandaag voor de laatste keer, de luiheid heeft toegeslagen.
Zelf verras ik mij na een goede tip van Lella, om een lekkere Magnum te halen.
In de avond gaan we voor het eerst naar het Hotel restaurant waar de buffet maaltijd enorm gaaf is. De sfeer is niet altijd optimaal maar het eten is zelfs voor Lella puntgaaf.
We slenteren daarna naar de hoofdstraat en laten ons in een Engelse Pup lekke vollopen
Lella drinkt Martini met mineraal water, en zelf trakteer ik mij op een Mixdrankje.
Lichtjes aangeschoten en alle twee met een lichte buikloop, gaan we naar huis,

Wel te Rusten.

 

Maandag 8 september

 

Na het genieten van het ontbijt wandelen we voor de laatste keer naar de haven om te
Cite-cieën
We genieten van de Oranje Jus met heerlijke gebakjes, en we maken de gebruikelijke foto,s en loop nog even in de catacomben in, om mijn nieuwsgierigheid niet te sarren.
We zijn ons bewust dat dit de laatste vakantiedag is en doen alles slowly.
We checken nog even de laatste gegevens von onze reisleidster en begeven ons naar huis.
Moe val ik op het bed, om wakker te worden met een mooie vrouw naast mij.
We genieten van elkaar en drinken koffie op ons balkon.
Daarna is het koffers pakken en langzaam tellen we de laatste uren af.
We zoeken een speciale eetgelegenheid voor de allerlaatste avond en komen bij een Cypriotische Meze tent terecht.
We bestellen de Meze Mix en genieten van elkaar, en de sfeer. Daarna in de engelse Pup nog een afzakkertje, en de vakantie zit er bijna op.

Wel te rusten.

 

De terug reis is om snel te vergeten. Mijn zusje Annie en haar man Theo staan ons op de pier op te wachten.
We zien hun vanuit het vliegtuig en als dank voor de service bieden we hun een etentje aan op de terugweg.
Het leven pakken we weer snel en daarom is het verhaaltje afgelopen.

 
Gert Arentz.